บทที่ 955 วันนี้หล่อมาก / บทที่ 956 ผมให้คุณ

บทที่ 955 วันนี้หล่อมาก

ขณะเดียวกัน ในห้องพักที่สูงที่สุดของโรงแรม

การเค้นถามจากนรกยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

เนี่ยถังเซียวมองลอหน้าต่างออกไปยังกลุ่มคนที่พลุกพล่านข้างล่าง “สามคนนั้น คุณแม่ชอบใครมากที่สุด?”

เห็นได้ชัดว่า ‘สามคนนั้น’ ที่เขาพูดถึง น่าจะหมายถึงลั่วเฉิน กงซวี่ และหานเซี่ยนอวี่

ถังปินกับซ่งเฉียงกอดกันตัวกลม

อย่าถามอีกเลย!

พระเจ้าได้โปรดไว้ชีวิตด้วย พวกเรายังเป็นแค่เด็กอยู่เลย!

พวกเราไม่รู้อะไรทั้งนั้น…

“พวกนายสองคนเป็นอะไรไป?”

ตอนนี้เอง เยี่ยหวันหวั่นที่เสร็จธุระแล้วเปิดประตูเดินเข้ามา ปรากฏว่าเห็นถังปินกับซ่งเฉียงกำลังทำหน้าลนลานหวาดกลัว

“ปะ…เปล่าครับ…” สองคนนั้นไม่กล้าฟ้องอยู่แล้ว ทำได้เพียงถอยไปยืนเงียบๆ อยู่ด้านหนึ่ง

“แม่ครับ” เด็กน้อยเห็นเยี่ยหวันหวั่นก็รีบกระโดดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปหาทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนโยน ดวงตากลมโตเป็นประกายไหวระริกเล็กน้อย บนใบหน้าอ่อนเยาว์ยังปรากฏลักยิ้มตื้นๆ สองจุดอีกด้วย

ถังปินกับซ่งเฉียงถึงกับพูดไม่ออก…

พระเจ้า…ถ้าท่านทำอย่างนี้…หัวใจชองพวกเราจะรับไม่ไหวเอานะครับ…

“พี่ชาย…” เด็กน้อยเหมือนรู้ตัวว่าตัวเองเรียกผิด เลยรีบเปลี่ยนคำพูด

เยี่ยหวันหวั่นลูบใบหน้าที่งามเหมือนหยกสลัก “ไม่เป็นไร ตอนที่ไม่มีใครอยู่เรียกอย่างนี้ก็ได้!”

อย่าว่าแต่เรียก “แม่” เลย แม้เขาอยากได้ดวงดาวบนฟ้า เธอก็จะบินขึ้นไปสอยมาให้เขา!

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงฝีเท้าวุ่นวายก็ดังมาจากข้างนอก เดาว่าพิธีข้างหน้าคงจบลงแล้ว คนอื่นเองก็ทยอยกลับมากันแล้ว

ผู้ช่วยเสี่ยวชิงกับบอดี้การ์ดสองคนขนช่อดอกไม้กับของขวัญกองใหญ่จากแฟนคลับเข้ามา ลั่วเฉินที่สวมเครื่องแบบทหารเพื่อให้เข้ากับการโปรโมทออกสื่อเดินตามหลังมา

ลั่วเฉินเป็นคนมีบุคลิกมาดเข้มอยู่แล้ว เวลานี้ท่าทางของเขาดูน่าเลื่อมใส ใส่ชุดเครื่องแบบทหารยืนหลังตรง สวมถุงมือสีขาว และรองเท้าหนังสีดำ บนเอวคอดบาง หัวเข็มขัดลายนกเหยี่ยวส่องประกายยามต้องแสงไฟ

การแต่งตัวอย่างนี้เหมาะกับบุคลิกของเขามากจริงๆ ไม่แปลกที่เมื่อกี้แฟนคลับข้างนอกถึงได้ตื่นเต้นและกรี๊ดจนคอแทบแตก

“พี่เยี่ย!” พอเข้ามา ลั่วเฉินก็เดินตรงมาหาเยี่ยหวันหวั่น แล้วหยิบกล่องๆ หนึ่งจากมือผู้ช่วยยื่นให้เยี่ยหวันหวั่น “พี่เยี่ย อันนี้พี่เอากลับไปลองดูเถอะ!”

“อันนี้คือ?” เยี่ยหวันหวั่นงุนงง

“เอาไว้ใช้นวดน่ะ ก่อนหน้านี้พี่ชอบบ่นว่าปวดกล้ามเนื้อเพราะออกกำลังกายมากไปไม่ใช่เหรอ? แฟนคลับผมให้เครื่องนวดผมมาอันหนึ่ง ผมลองใช้ดูแล้ว ไม่เลวเลยล่ะ เลยซื้อให้พี่เครื่องหนึ่ง” ลั่วเฉินบอก

เฮ้อ มีศิลปินที่ดูแลเอาใจใส่อยู่ในสังกัดช่างเป็นเรื่องโชคดีจริงๆ

“ก็ได้ งั้นฉันจะลองใช้ดู ขอบใจนะ!” เยี่ยหวันหวั่นเองก็ไม่เกรงใจ รับน้ำใจของเขาไว้ จากนั้นก็ตบไหล่ลั่วเฉิน พลางชมด้วยรอยยิ้ม “วันนี้หล่อมาก!”

ลั่วเฉินเก้อเขิน “ขอบคุณครับ…”

ข้างกายเยี่ยหวันหวั่น เนี่ยถังเซียวลอบสังเกตลั่วเฉินเงียบๆ มาโดยตลอด พอได้ยินคำว่า ‘วันนี้หล่อมาก’ ใบหน้าน้อยๆ ที่ไม่เคยปรากฏคลื่นอารมณ์อะไรเลย ก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พี่เยี่ย คนนี้คือ?” ตอนนั้นเอง ลั่วเฉินสังเกตเห็นเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายเยี่ยหวันหวั่น

“อ้อ ลูกของน้องชายฉันเอง พวกเขาไม่มีเวลาดูแล เลยฝากฉันเลี้ยงสักช่วงหนึ่ง!” เยี่ยหวันหวั่นอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ก้มหน้า พูดกับเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถังถัง ทักทายสิ”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น “สวัสดีครับ พี่ชาย!”

“สวัสดี!” ลั่วเฉินทักทายด้วยรอยยิ้ม

เขาไม่เคยเห็นเด็กหน้าตางดงามละเอียดอ่อนแบบนี้มาก่อนเลย เหมือนกับเดินออกมาจากภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น

——————————————————-

บทที่ 956 ผมให้คุณ