บทที่ 981 รู้จักยอดฝีมืออยู่บ้าง / บทที่ 982 รับทราบค่ะ เจ้านาย

บทที่ 981 รู้จักยอดฝีมืออยู่บ้าง

คืนวันนั้น กองถ่ายเรื่อง ‘เป็นหรือตาย’ มีการถ่ายทำฉากกลางคืนหนึ่งฉาก

ขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการถ่ายทำ จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากทางเข้า

เยี่ยมู่ฝานหันไปถามพนักงาน “เกิดอะไรขึ้น?”

พนักงานพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน “เหมือนจะมีกลุ่มแฟนคลับบุกเข้ามาครับ แต่พอถูกเจ้าหน้าที่ห้ามไว้ก็เริ่มด่าทอด้วยความไม่พอใจ เลยเกิดการทะเลาะวิวาท…”

เยี่ยมู่ฝานรีบสาวเท้าไปยังที่เกิดเหตุ ปรากฏว่าเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยกลุ่มหนึ่ง

สีหน้าของเยี่ยมู่ฝานตึงเครียด “คนพวกนี้ไม่ใช่แฟนคลับ…”

เหมือนเขาจะเห็นคนของจางเหล่าซาน…

คนพวกนี้ ตั้งใจมาหาเรื่องชัดๆ!

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในวงการบ่อยครั้ง คู่แข่งมักจะจ้างคนมาพังกองถ่าย โดยเริ่มจากการมีปากเสียงกันจากนั้นก็ก่อเหตุวิวาท หาเรื่องอย่างไม่จบไม่สิ้น…

สถานที่ถ่ายทำต้องจ่ายเงินเป็นรายวัน หากเสียเวลาไปหนึ่งวัน ไม่เพียงต้องเสียค่าสถานที่ แต่ยังทำให้การถ่ายทำล่าช้า และพลาดโอกาสดีในการฉายหนังอีกด้วย ซึ่งนั่นถือเป็นการสูญเสียมูลค่ามหาศาลเลยทีเดียว

ปกติบริษัทใหญ่ๆ ไม่มีใครกล้าขัดแข้งขัดขา แต่บริษัทใหม่อย่างพวกเขา เป็นไปได้ยากที่จะเลี่ยงสถานการณ์อย่างนี้

เยี่ยมู่ฝานสาวเท้าเข้าไป “พี่จาง วันนี้มีเวลามาเยือนสถานที่เล็กๆ อย่างนี้ได้ยังไง? มีเรื่องเข้าใจผิดอะไร พวกเราไปหาที่นั่งคุยกันดีๆ ดีกว่าไหม?”

ถ้าหากมีโอกาสให้เจรจา และใช้เงินแก้ปัญหาได้ ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด…

จางเหล่าซานกลับแค่นหัวเราะ แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “ไม่มีอะไรให้ต้องคุยกัน! พังให้หมด!”

“นี่…” เยี่ยมู่ฝานหน้าเปลี่ยนสีทันที

พอตะโกนสั่งจบ จางเหล่าซานก็ย้ายก้นไปนั่งบนเก้าอี้เบาะนุ่มที่อยู่ข้างๆ “บอกให้เจ้าเด็กเหลือขอกงซวี่ออกมาเจอฉัน!”

เยี่ยมู่ฝานหรี่ตา แล้วหันไปพูดกับผู้ช่วยของกงซวี่ที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง “ไปดูกงซวี่เอาไว้ อย่าให้เขาออกมา!”

ถ้าเกิดว่านักแสดงหลักได้รับบาดเจ็บ การถ่ายทำต่อจะยิ่งเป็นเรื่องยาก…

เยี่ยมู่ฝานหมายจะเจรจากับจางเหล่าซาน แต่จู่ๆ มือถือของเขาก็ดัง เป็นเยี่ยหวันหวั่นนั่นเอง

“ฮัลโหล หวันหวั่น…” เยี่ยมู่ฝานเดินไปรับโทรศัพท์ด้านหนึ่ง

“ฮัลโหล พี่ วันนี้ฉัน…” เยี่ยหวันหวั่นหมายจะพูด แต่เสียงเอะอะโวยวายจากฝั่งเยี่ยมู่ฝานดังมาจากปลายสาย เธอจึงรีบถามทันที “เกิดอะไรขึ้นที่นั่นน่ะ? ทำไมเสียงดังอย่างนี้ล่ะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก” เยี่ยมู่ฝานหันไปมองของประกอบฉากที่ถูกพังแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินออกมาห่างๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องว่า “เมื่อกี้แกจะพูดอะไร?”

“มีคนมาหาเรื่องใช่ไหม?” เยี่ยหวันหวั่นพูดเสียงนิ่ง

เมื่อวานเธอกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ นึกไม่ถึงว่าวันนี้ก็มีคนมาป่วนซะแล้ว

“พี่ พี่ไม่ต้องห่วง บอกให้ศิลปินทุกคนกลับไปให้หมด โดยเฉพาะกงซวี่ เขาเป็นคนใจร้อน ห้ามเขาไว้ อย่าให้เขาทำอะไรวู่วาม ฉันจะรีบหาคนไปช่วยเดี๋ยวนี้” เยี่ยหวันหวั่นรีบบอก

“หาคน แกจะไปหาใคร?” เยี่ยมู่ฝานขมวดคิ้ว

“ฉันบังเอิญรู้จักยอดฝีมืออยู่บ้าง พวกพี่คุมสถานการณ์ไว้ก่อนนะ ฉันจะรีบบอกให้พวกเขาไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลย”

เยี่ยมู่ฝานเอ่ย “ยอดฝีมือ? หวันหวั่น แกอาจจะยังไม่รู้ คนของจางเหล่าซานส่วนมากเป็นนักกีฬาที่เกษียณจากทีมซ่านโฉ่วระดับจังหวัด ไม่ใช่คนธรรมดาจะสู้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นอำนาจของจางเหล่าซานในวงการนี้แกก็รู้ดี…”

“พี่ ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เอาเป็นว่าพี่คอยคุมทุกคนให้ดี อย่าเพิ่งวู่วามก็แล้วกัน”

หลังจากที่เยี่ยหวันหวั่นกำชับเยี่ยมู่ฝานเสร็จ ก็รีบวางสายทันที

ณ สวนกุหลาบ หลังจากวางสาย เยี่ยหวันหวั่นก็เรียกกลุ่มห้าคนมารวมตัวกัน

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “มีเรื่องต้องให้พวกนายไปจัดการหน่อย”

ทั้งห้าคนทำหน้าเคร่งขรึม “เจ้านาย มีอะไรสั่งมาได้เลยครับ”

“มีคนมาหาเรื่องที่กองถ่าย ต้องการคนไปช่วยแก้สถานการณ์หน่อย” เยี่ยหวันหวั่นบอก

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ว่าจะส่งใครไปดี…