บทที่ 1115 เจอเพื่อนเก่ำอีกแล้ว

“คนสวย! ช้ำหน่อย! อย่ำไปไกลนะ!” อวี๋หมิงหลำงตะโกน คนสวยจึงหยุดยืนอยู่กับที่เพื่อรอเขำ

อวี๋หมิงหลำงวิ่งไปหำ แล้วลูบหัวมัน “ได้กลับมำวิ่งในป่ ำอีก ดีใจใช่ไหมล่ะ?”

คนสวยเห่ำตอบหนึ่งที ดูท่ำมันจะดีใจมำก

ตอนที่มันยังไม่ปลดประจำกำร ได้ติดตำมครูฝึ กไปท ำ ภำรกิจแถวเขตชำยแดนบ่อยๆ สถำนที่ที่ไปมำกสุดก็คือป่ ำ ได้ กลับมำยังสถำนที่แบบนี้อีกครั้งมันจึงดีใจมำก

อวี๋หมิงหลำงพำมันวิ่งสักพัก ทันใดนั้นก็หยุดที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง คนสวยเองก็อยู่ในท่ำระวังตัว

อวี๋หมิงหลำงทำมือบอกให้มันเงียบๆ แล้วถอยหลัง จำกนั้น เขำก็เอำมีดอเนกประสงค์ที่อยู่ตรงเอวออกมำก้มตัวขุดดิน กับ ดักที่ฝั งอยู่ในดินได้ถูกเขำทำลำยแล้ว

ถ้ำเขำไม่เผลอไปเหยียบโดน คนสวยคงติดกับดักแน่

อันที่จริงกับดักล่ำสัตว์แบบนี้พบเจอได้ไม่ยำก แต่สิ่งที่ทำให้

9 4 2 6

อวี๋หมิงหลำงรู้สึกคุ้นกลับเป็นวิธีวำงกับดัก ทำไมมันคุ้นแบบนี้?

ขณะที่เขำกำลังคิดอยู่นั้นอยู่ๆ คนสวยก็เห่ำใหญ่ อวี๋หมิง หลำงเบี่ยงตัวหลบ มีเงำตะคุ่มพุ่งเข้ำมำหำเขำ คนสวยที่ปกติอยู่ บ้ำนทำตัวขี้ขลำดมำตลอดกำลังส่งเสียงขู่จะพุ่งเข้ำไปกัด อวี๋หมิง หลำงเห็นว่ำเป็นคนที่พุ่งเข้ำมำ เป็นผู้ชำยร่ำงใหญ่

คนๆ นี้รูปร่ำงกำยำ ร่ำงบึ้กกว่ำอวี๋หมิงหลำง ใช้ผ้ำปิดหน้ำ เอำไว้ พอเข้ำมำถึงก็เตะอวี๋หมิงหลำง

“คนสวย ถอยไปนั่งรอ ห้ำมขยับ!” อวี๋หมิงหลำงห้ำมคนสวย ที่จะเข้ำมำทำร้ำยคนที่เพิ่งมำ

อีกฝ่ ำยร่ำงกำยกำยำกว่ำอวี๋หมิงหลำง แต่อวี๋หมิงหลำง คล่องแคล่วปรำดเปรียว ยำกที่จะตัดสินว่ำใครแพ้ใครชนะ

ประลองกันอยู่สักพักอวี๋หมิงหลำงก็จับจุดอ่อนของอีกฝ่ ำย ได้ จึงจะเล่นงำนที่จุดอ่อน แต่พอแตะโดนผิวของอีกฝ่ ำยเขำก็ หยุด

“ยังจะเล่นต่อไหม? เพื่อนเก่ำเจอกันทั้งทีทักทำยกันแบบนี้ เกินไปหน่อยมั้ง?”

9 4 2 7

อีกฝ่ ำยได้ยินดังนั้นก็หัวเรำะร่ำ ดึงผ้ำปิดหน้ำออก จำกนั้นก็ ชกไหล่อวี๋หมิงหลำงเบำๆ

“ไงเพื่อน ไม่นึกเลยจริงๆ ว่ำจะได้เจอนำย!”

อวี๋หมิงหลำงเห็นหน้ำเพื่อนเก่ำที่คุ้นเคยก็หัวเรำะออกมำ ทั้งสองคนเอำหมัดชนกัน ทักทำยด้วยควำมดีใจ

“วันนี้ฉันยังพูดเรื่องของนำยให้เมียฉันฟั งอยู่เลย ไม่คิดว่ำจะ ได้เจอนำยจริงๆ! ปำหลำง ไม่เจอกันหลำยปี ทำไมนำยมำอยู่ที่นี่ ล่ะ?”

เมื่อกี้ตอนเห็นกับดักนั่นเขำถึงว่ำมันคุ้นๆ มันเป็นวิธีของปำ หลำงนี่เอง

ตอนที่ทั้งสองคนไปฝึกที่เมืองนอกค่อนข้ำงสนิทกัน เพียงแต่ อยู่คนละสังกัดเท่ำนั้น อีกทั้งสถำนะก็ไม่อำจบรรยำยได้ ดังนั้น พอฝึกจบแยกย้ำยจึงไม่ได้ติดต่อกันอีก เดิมคิดว่ำชำตินี้จะไม่มี โอกำสได้เจอกันแล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่ำจะได้มำเจอกันแบบนี้ แล้วจะไม่ให้อวี๋หมิงหลำงดีใจมำกได้ไง

“ฉันปลดประจำกำรแล้ว ช่วงสองสำมปี แรกตำมคนอื่น ทำงำนหำเงินไปทั่ว สองปีนี้อยำกมีชีวิตมั่นคงเลยมำทำงำนกับ

9 4 2 8

เถ้ำแก่ใหญ่เป็นบอดี้กำร์ดให้เขำ ครอบครัวเถ้ำแก่มำพักตำก อำกำศกันฉันก็เลยได้ตำมมำด้วย เดิมคิดจะวำงกับดักจับ กระต่ำยป่ ำมำกินเล่นหน่อย นึกไม่ถึงว่ำจับกระต่ำยไม่ได้แต่กลับ ได้นำยมำแทนฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!”

ปำหลำงได้เจออวี๋หมิงหลำงก็ดีใจมำกอย่ำงเห็นได้ชัด เพื่อนเก่ำที่เดิมคิดว่ำชำตินี้จะไม่ได้เจอกันอีกแล้วอยู่ๆ ก็ปรำกฏ ตัว เซอร์ไพรส์มำกจริงๆ

“เถ้ำแก่?”

“ใช่ เถ้ำแก่หลี่ ครอบครัวเขำอยู่นั่น! เมื่อก่อนสร้ำง ครอบครัวได้ด้วยธุรกิจค้ำไม้ ต่อมำผลิตยำ กิจกำรใหญ่อันดับ ต้นๆ ของประเทศนำยเลยนะ” ปำหลำงพูดภำษำจีนไม่ได้ เขำกับ อวี๋หมิงหลำงสนทนำด้วยภำษำ E อวี๋หมิงหลำงมองตำมมือปำ หลำง