บทที่ 1118 น้ำซุปหม้อเดียวสองควำมรู้สึก

“คนสวย พอ!” อวี๋หมิงหลำงสั่ง คนสวยปล่อยอย่ำงเชื่อฟั ง แล้วนั่งนิ่ง

คนเลวที่ถูกคนสวยกัดอยำกจะวิ่งหนีด้วยขำเป๋ ๆ แต่กลับถู กอวี๋หมิงหลำงกระชำกคอกลับมำ เตะไปหนึ่งทีแล้วจับกดกับรถ ใบหน้ำที่แนบกับตัวรถบูดเบี้ยว เสี่ยวเชี่ยนนั่งมองอยู่ในรถอย่ำง ไม่เกรงกลัว

“เมียกี้พูดกับเมียฉันว่ำอะไร?” อวี๋หมิงหลำงพูดเสียงโหด ผู้ชำยคนนั้นอ้อนวอนด้วยควำมยำกลำบำกเพรำะหน้ำถูกจับกด แนบกับรถ

“พี่ชำย! ผมผิดไปแล้วครับ! พวกเรำเมำมำกไปหน่อย ไม่ได้ มีเจตนำร้ำยเลยนะครับ!”

บอกว่ำไม่มีเจตนำร้ำยคิดจะหลอกผีที่ไหน!

อวี๋หมิงหลำงหันไปพูดกับเสี่ยวเชี่ยน “เมียจ๋ำหลับตำก่อน”

ฉำกต่อไปไม่เหมำะกับสตรี เมียที่แสนสวยของเขำทำงที่ดี อย่ำดูดีกว่ำ!

9 4 5 0

เสี่ยวเชี่ยนกลัวภำพติดตำ เธอชอบมองแต่สิ่งสวยๆ งำมๆ จึงถอดแว่นตำออก แบบนั้นเธอก็จะมองเห็นไม่ชัด แต่ไม่มีทำง พลำดชมสำมีระบำยอำรมณ์แทนเธอแน่นอน

ช่วงเวลำต่อไปเป็นช่วงเวลำที่อวี๋หมิงหลำงจะกระทืบคนร้ำย พอเสี่ยวเชี่ยนเอำผ้ำเช็ดแว่นให้สะอำดเสร็จแล้ว อวี๋หมิงหลำงก็ เสร็จธุระพอดี คนเลวพวกนั้นสภำพดูไม่ได้ เสื้อผ้ำถูกถอดออก ปล่อยให้ทนหนำวแบบนั้น กว่ำจะฟื้นขึ้นมำก็คงต้องอยู่ในสภำพ ล่อนจ้อนวิ่งกลับหมู่บ้ำน

รังแกใครไม่รังแก ดันมำหำเรื่องพี่หลำงได้ บังอำจคิดจะทำ ร้ำยเมียพี่หลำงต่อหน้ำต่อตำ ไม่ถูกกระทืบปำงตำยสิแปลก

เมื่อขับรถเข้ำในเขตเมืองแล้วอวี๋หมิงหลำงถึงเอำเสื้อผ้ำของ สำรเลวพวกนั้นออกจำกท้ำยรถโยนใส่ถังขยะ

ปำหลำงเห็นแบบนั้นก็อดคิดไม่ได้

พออวี๋หมิงหลำงกลับขึ้นรถอีกครั้ง ปำหลำงก็พูดด้วยสีหน้ำ จริงจัง

“One ดูเหมือนนำยจะเปลี่ยนไปนะ”

9 4 5 1

“เปลี่ยนตรงไหน?”

“นำยใจดีเกินไป รับมือกับคนเลวพวกนั้นควรจะตัดรำกถอน โคนให้สิ้นซำก” เมื่อครู่ตอนที่ปำหลำงจัดกำรคนพวกนั้น มีอยู่ท่ำ หนึ่งที่เขำสำมำรถทำให้ถึงขั้นพิกำรได้ แต่ตอนที่เขำทำท่ำจะเตะ One ก็มำห้ำมไว้

ทำให้เขำทำไม่สำเร็จ

ปำหลำงไม่เข้ำใจ เห็นๆ อยู่ว่ำอวี๋หมิงหลำงทำให้คนพวก นั้นพิกำรได้ แต่กลับเอำแค่ให้บำดเจ็บผิวเผิน แตกต่ำงจำก บุคลิกเทพเจ้ำสงครำมในตอนนั้น

“คนทุกคนล้วนต้องรับผลกรรมที่ตัวเองก่อ คนพวกนั้นไม่ได้ ทำผิดร้ำยแรง สั่งสอนนิดหน่อยก็พอแล้ว”

สมัยอวี๋หมิงหลำงเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนลงมือหนักกว่ำนี้ แต่ เมื่ออำยุมำกขึ้น สิ่งที่เขำต้องดูแลเยอะขึ้น เขำก็ยิ่งต้องคิดให้ รอบคอบ

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟั งเขำพูดแบบนั้นก็เอำมือไปจับกำไลที่เขำให้ เธอมำ

9 4 5 2

กำไลนี้อยู่กับเธอมำหลำยปีแล้ว เวลำที่โรคย้ำคิดย้ำทำ กำเริบ กำไลนี้มีบทบำทสำคัญมำก มันช่วยให้เธอควบคุม อำรมณ์ได้

ตอนแรกเธอเกลียดหลักกำรแบบนี้ของเขำมำก แต่พอได้ อยู่ด้วยกันนำนๆ หลำยปี กลับเริ่มคิดคล้ำยคลึงกับเขำ หมัด ต่อยออกไปน่ะเป็นเรื่องง่ำย แต่เขำกลับไม่ลืมที่จะคิดทบทวนให้ ดีก่อน มีควำมยับยั้งชั่งใจ นี่เป็นอีกหนึ่งสำเหตุที่เธอรู้สึกชื่นชม เขำ

อวี๋หมิงหลำงเห็นเธอลูบกำไลก็พอจะเดำได้ว่ำเธอคิดอะไร อยู่ ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ชีวิตคนเรำยำกนักที่จะเจอคนรู้ใจ และ สิ่งที่ยำกกว่ำก็คือคนรู้ใจคือสำมีตัวเอง

ควำมสุขที่เรียบง่ำยแบบนี้กลับเป็นสิ่งที่ปำหลำงไม่เข้ำใจ

เขำไม่รู้ว่ำอะไรเป็นสิ่งที่มำเปลี่ยนแปลงอวี๋หมิงหลำง ทำให้ เขำเก็บเขี้ยวเล็บแห่งควำมโหดเหี้ยม แต่ปำหลำงไม่ชอบกำร เปลี่ยนแปลงนี้ รู้สึกว่ำนี่ไม่ใช่ One ที่เขำรู้จัก

เมื่อไปถึงร้ำนชำบูอวี๋หมิงหลำงก็พำเพื่อนไปยังห้องส่วนตัววี ไอพีที่เก็บไว้สำหรับเพื่อนสมัยเด็กมำใช้เท่ำนั้น ตั้งแต่ปำหลำง