บทที่ 1117 ดูเรื่องสนุก

“ใช่ สวยมำก” ปำหลำงมองเสี่ยวเชี่ยน เขำไม่คิดว่ำเสี่ยว เชี่ยนจะเด็กขนำดนี้

อวี๋หมิงหลำงเป็นผู้ชำยที่อำยุใกล้สำมสิบแล้ว ปำหลำงคิด ว่ำเขำจะได้เห็นผู้หญิงที่ดูภูมิฐำน ก็เหมือนกับหมอผู้หญิงเก่งๆ ที่เขำเคยเจอข้ำงนอกพวกนั้น นึกไม่ถึงว่ำจะเป็นสำวน้อย

“สวัสดีค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนทักทำยเป็นภำษำอังกฤษ

“ลำบำกหน่อยนะครับ ผู้เฒ่ำเอำใจยำกใช่ไหมครับ?” ปำ หลำงลองถำม

เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้ว่ำทำไมคนๆ นี้ถึงได้มำปรำกฏตัวที่นี่ แต่เธอ ยังคงรักษำท่ำทีระมัดระวังและรอบคอบอย่ำงที่หมอควรมี เธอ ตอบแบบขอไปทีกับค ำถำมของปำหลำง

“ค่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว”

คำตอบคลุมเครือมำก ดูไม่ออกว่ำเธอรักษำได้หรือเปล่ำ ปำหลำงอยำกถำมต่อแต่ก็กลัว One จะรู้สึกได้

ตอนที่ฝึกด้วยกันนั้นเขำนอนห้องเดียวกับ One รู้ดีที่สุดว่ำ

9 4 4 2

เซนส์ของ One น่ำกลัวขนำดไหน ควำมผิดแปลกเพียงนิดเดียวก็ ไม่อำจเล็ดลอดสำยตำของ One ไปได้

ครั้นแล้วปำหลำงจึงทำได้แค่สะกดควำมอยำกรู้เอำไว้ หัน ไปยิ้มพลำงพูดกับอวี๋หมิงหลำง

“One ตอนนี้พวกเรำไปดื่มกันได้หรือยัง?”

อวี๋หมิงหลำงหันไปมองเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจทันที

“ไปร้ำนชำบูของไห่เจำ มีเพื่อนมำทั้งทีพวกเรำก็ต้องให้ เกียรติดื่มกับเขำหน่อย”

อวี๋หมิงหลำงได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจ เมียเขำเป็นคนที่พึ่งพำ ได้จริงๆ

ถึงปำหลำงจะเป็นเพื่อนสนิทของเขำ แต่อย่ำงไรเสียก็เคย เป็นทหำรของต่ำงชำติมำก่อน ต่อให้อวี๋หมิงหลำงจะสนิทด้วยใจ จริงแต่ก็ไม่อำจพูดเรื่องทำงกำรทหำร

เขำไม่มีทำงบอกตัวตนที่แท้จริงกับคนอื่น ต่อให้เป็นเพื่อน สนิทที่เคยนอนห้องเดียวกันก็ตำม

เป็นไปไม่ได้ที่จะพำปำหลำงไปดื่มที่บ้ำน จนถึงตอนนี้อวี๋ห

9 4 4 3

มิงหลำงก็ยังไม่เคยบอกว่ำตัวเองเป็นทหำรอะไร สังกัดอยู่หน่วย ไหน แค่พูดคร่ำวๆ ว่ำยังไม่ได้ปลดประจำกำร

แต่นี่ก็ดึกมำกแล้ว จะให้เขำพำปำหลำงออกไปดื่มแล้วให้ เมียขับรถกลับบ้ำนเองเขำก็ไม่วำงใจ เสี่ยวเชี่ยนเสนอควำมคิดนี้ ขึ้นมำเป็นไอเดียที่ดี

ไปร้ำนของไห่เจำจะดื่มจนดึกแค่ไหนก็ได้ ขอแค่เสี่ยวเชี่ยน ดื่มพอเป็นพิธีหนึ่งแก้ว จำกนั้นค่อยให้พนักงำนร้ำนไปส่งเธอ กลับบ้ำน ไม่เพียงแต่อวี๋หมิงหลำงจะสบำยใจ ยังไม่เป็นกำรเสีย มำรยำทอีกด้วย ทั้งสองคนรู้ใจกันเป็นอย่ำงดี

เขตบ้ำนพักตำกอำกำศนี้อยู่ห่ำงจำกเขตเมืองพอประมำณ ขณะที่ขับไปได้ครึ่งทำง อยู่ๆ คนสวยที่อยู่เบำะหลังก็เห่ำใหญ่ อีกทั้งยังเอำขำตะกุยหน้ำต่ำงรถ

อวี๋หมิงหลำงรีบจอดรถเข้ำข้ำงทำง “ดูท่ำคนสวยจะอยำกชิ้ง ฉ่อง เดี๋ยวผมพำมันลงไปก่อน”

ด้วยเหตุนี้บนรถจึงจะเหลือแค่เสี่ยวเชี่ยนกับปำหลำงแค่สอง คน แถวนี้มืดสนิทไร้แสงไฟ ไม่มีแม้แต่ไฟข้ำงถนน อีกทั้งยังไม่ ค่อยมีรถผ่ำนมำ ชำยหญิงอยู่กันตำมลำพังไม่เหมำะ ขณะที่เสี่ยว

9 4 4 4

เชี่ยนกำลังจะพูดว่ำลงไปด้วย ปำหลำงก็ชิงพูดก่อน

“ฉันอยำกแวะด้วยพอดี ลงไปด้วยกัน”

ในเมื่อเป็นแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนจึงต้องอยู่บนรถตำมลำพัง มอง ผู้ชำยสองคนกับหมำอีกหนึ่งตัวลงเนินข้ำงทำงไป ตรงนั้นมีพุ่มไม้ อยู่ ไปทำธุระตรงนั้นไม่มีคนเห็น

เสี่ยวเชี่ยนอยู่คนเดียวว่ำงๆ จึงเปิดเพลงฟั ง

พวกอวี๋หมิงหลำงเข้ำไปหลังพุ่มไม้หำยไปกันแล้ว ผ่ำนไป สักพักอยู่ๆ เสี่ยวเชี่ยนก็เห็นมีเงำตะคุ่มหลำยเงำโผล่ออกมำจำก พุ่มไม้วิ่งตรงมำที่รถของเธอ