บทที่ 1125 อย่ำได้เกิดอะไรไม่ดีขึ้นเล

คนที่อยู่ปลำยสำยจนปั ญญำกับเสี่ยวเชี่ยน

“แน่นอนว่ำอยำกให้เธอหำยไปรักษำคนสิ เสี่ยวเชี่ยนว่ำมำ เลย อยำกให้ฉันทำไงเธอถึงจะหำยดี?”

“ท ำไงฉันถึงจะหำยดีเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนเหลือบมองอวี๋ หมิงหลำง แล้วแสร้งทำเป็นพูดน่ำสงสำร “คนอย่ำงฉันเป็นแค่ ผู้หญิงธรรมดำๆ พอไม่ได้อยู่กับสำมีก็เจ็บออดๆ แอดๆ ใช่ค่ะ ฉันเป็นพวกร่ำงกำยอ่อนแอ สำมีฉันทำงำนหำมรุ่งหำมค่ำ ทำงำนล่วงเวลำก็ไม่ได้เงิน ฉันก็เลยไม่สบำยไปทั้งตัว”

ปลำยสำยได้ฟั งแล้วจะว่ำโกรธก็ไม่ใช่ จะขำก็ไม่เชิง “จัดกำร เรื่องนี้ให้เสร็จเดี๋ยวฉันให้อวี๋หมิงหลำงหยุดหนึ่งวัน”

“วันเดียวชดเชยให้ผู้หญิงที่อ่อนแอเพรำะห่ำงสำมีอย่ำงฉัน ไม่ได้หรอกค่ะท่ำน”

“เสี่ยวเฉินอย่ำได้ทีก็เอำใหญ่สิ!”

“งั้นฉันไม่เอำใหญ่ละค่ะ ท่ำนส่งคนอื่นไปรักษำเถอะค่ะ ยังไง ท่ำนก็มีลูกน้องเก่งๆ ตั้งเยอะ ฉันขอตัวไปนอนรักษำตัวก่อน”

9 5 0 7

“กลับมำ!”

ปลำยสำยคิดในใจ ถ้ำไม่ติดว่ำจนถึงตอนนี้ผู้เฒ่ำหลี่ยอมให้ เสี่ยวเชี่ยนรักษำแค่คนเดียวล่ะก็ เขำก็ไม่ต้องมำนั่งตกลงเงื่อนไข กับยัยเด็กใจร้ำยนี่หรอก!

“วันครึ่ง มำกกว่ำนี้ไม่ได้แล้ว อวี๋หมิงหลำงสถำนะพิเศษมำก มีงำนในหน่วยต้องทำเยอะ มำกสุดฉันให้ได้แค่วันครึ่ง!”

“สองวันค่ะ! นี่รำคำมิตรภำพแล้วนะคะ ถ้ำท่ำนกล้ำลดเวลำ ที่สำมีภรรยำจะได้ใช้เวลำอยู่ด้วยกันอีกล่ะก็ งั้นกำรที่ท่ำนให้ฉัน ออกหน้ำครั้งนี้คงต้องติดสินบนแบบมีชั้นเชิงแล้วนะคะ!”

“ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ… เด็กคนนี้นี่ ช่ำงเถอะ ให้พวกเธอสองวันก็ได้! แต่ต้องจัดกำรเรื่องให้ได้ ห้ำมผิดพลำดเข้ำใจไหม?”

“รับรองว่ำสำเร็จแน่ค่ะ!” เสี่ยวเชี่ยนพูดเสียงดังฟั งชัด ไม่ เหมือนคนป่ วยเลยสักนิด

อวี๋หมิงหลำงมองเมียตัวเองต่อรองอย่ำงกับต่อรำคำ ผักกำดขำวในตลำด ช่วยให้เขำได้วันพักสองวัน เขำนึกหน้ำของ อีกฝ่ำยออกเลยว่ำจะทั้งโมโหทั้งขำขนำดไหน

9 5 0 8

เมียเขำนี่เทพจริงๆ!

เสี่ยวเชี่ยนวำงสำย นั่งขัดสมำธิบนโซฟำด้วยควำมดีใจ ประสำนมือนั่งคิดคล้ำยกร็องเด้ต์ [1]

“ค่ำรักษำอย่ำงน้อยๆ ก็สำมแสนห้ำ กล่องเครื่องประดับ หยกเหอเถียนลงยำ วันหยุดของเสี่ยวเฉียงสองวัน ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!”

ครั้งนี้ก ำไรสุดๆ ไปเลย

“เดี๋ยวนะเมียจ๋ำ ฟั งๆ ดู งำนนี้คุณรับค่ำตอบแทนหลำยต่อ เลยเหรอ?” อวี๋หมิงหลำงเข้ำใจแล้ว เมียเขำกินรวบทุกทำง!

เสี่ยวเชี่ยนทำสีหน้ำไร้เดียงสำ “ไม่ใช่นะ ฉันก็แค่ทำเพื่อ ส่วนรวม!”

แต่ภำยใต้กำรทำเพื่อส่วนรวม ก็ถือโอกำสขอสิ่งตอบแทน เล็กๆ น้อยเท่ำนั้นเอง ไม่มีปั ญหำเนอะ~

อวี๋หมิงหลำงมองเธอทำท่ำทำงเจ้ำเล่ห์เหมือนนำงจิ้งจอก ในใจแอบขำแต่ก็ไม่กล้ำพูดออกไป เวลำนี้มีแค่สุนัขทหำรปลด ประจำกำรเท่ำนั้นที่กล้ำเห่ำเพื่อแสดงควำมดูถูก

[1] ตัวละครหลักในวรรณกรรมฝรั่งเศสเรื่องเออเฌนี กร็องเด้ต์

9 5 0 9

“เห่ำอะไรนักหนำ! นังหมำเลี้ยงไม่เชื่อง! เห่ำอีกเดี๋ยวได้ลง หม้อสุกี้แน่!”

เสี่ยวเชี่ยนชี้หน้ำด่ำคนสวย เธอกำลังอำรมณ์ดี ยืนบนโซฟำ แล้วโผขึ้นไปเกำะหลังอวี๋หมิงหลำง เขำก็ใจดีแบกเธอเดินรอบ บ้ำน ส่วนปำกเธอก็ตะโกนส่งเสียงเหมือนหวดม้ำ

พอได้ยินเสียงหัวเรำะของเสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงคน สวยก็ทำเสียงฟืดๆ ด้วยควำมไม่พอใจ ทำไมมันถึงได้เกลียดเพศ เมียขนำดนี้นะ รู้สึกว่ำเสี่ยวเชี่ยนทำตัวไม่น่ำรักกับเพื่อนมันเลย สักนิด ชอบรังแกเพื่อนของมัน!

อวี๋หมิงหลำงให้เสี่ยวเชี่ยนขี่หลังเล่น เสี่ยวเชี่ยนสัมผัสได้ถึง สำยตำไม่พอใจของคนสวยจึงชี้นิ้วใส่มัน ทำไม มีปั ญหำ? สำมี ฉันเขำเอำใจฉันเฟร่ย!

คนสวยเห่ำใส่เสี่ยวเชี่ยน อวี๋หมิงหลำงมองไม่เห็นคนกับ หมำทะเลำะกันเงียบๆ แต่ดูเหมือนจะมีกลิ่นดินระเบิดโชยมำ ครั้นแล้วเขำจึงหันไป

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มให้เขำพลำงเก็บนิ้วกลำงลง คนสวยเองก็แลบ ลิ้นให้อวี๋หมิงหลำงพลำงนั่งเรียบร้อย

9 5 1 0