บทที่ 1128 เธอที่ไม่เคยยอมเสียเปรียบครั้งนี้ยอมขำดทุนแล้ว

“หัวหน้ำใหญ่เพิ่งออกจำกพวกเรำไป เรำให้เขำทำ แบบทดสอบ คุณน่ำจะรู้ขั้นตอนของพวกเรำใช่ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจแล้ว อวี๋หมิงหลำงไปเปิดฉำกยิงมำแน่ๆ

กฎของที่นี่ก็คือหำกมีกำรเหนี่ยวไกยิง เมื่อกลับมำถึงต้องไป หำทีมจิตวิทยำเพื่อให้แน่ใจว่ำไม่ได้ส่งผลในแง่ลบต่อจิตใจ

อย่ำงไรเสียเมื่อมีกำรยิงกระสุนออกไปถ้ำไม่ตำยก็บำดเจ็บ ต่อให้อีกฝ่ ำยเป็นศัตรูแต่นั่นก็คนเหมือนกัน ทีมจิตวิทยำถูก จัดตั้งขึ้นก็เพื่อป้องกันผลกระทบต่อจิตใจของเหล่ำทหำร

“ผลทดสอบออกมำปกติดี แต่ผมกลับรู้สึกแปลกๆ ชอบ กล… เอำเป็นว่ำคุณช่วยดูหัวหน้ำใหญ่ให้หน่อยนะ”

อำเพียวเป็นด็อกเตอร์ด้ำนจิตวิทยำอำชญำกรรมที่ถูก รับเข้ำมำในหน่วยเป็นกรณีพิเศษ กำรที่เขำเป็นหัวหน้ำทีมได้ก็ ย่อมแสดงถึงควำมสำมำรถที่มีอยู่ในตัว ถึงเขำจะเช็คไม่เจอ ควำมผิดปกติทำงด้ำนจิตใจของอวี๋หมิงหลำง แต่ก็รู้สึกได้ว่ำมัน แปลกๆ

9 5 3 1

ไม่เพียงแต่เขำ หมอตี๋ก็เองก็คิดแบบนั้น

“ได้ค่ะ ฉันเข้ำใจแล้ว” เสี่ยวเชี่ยนวำงสำย รู้สึกโล่งอกแต่ ขณะเดียวกันก็เกิดควำมสงสัย

เธอโล่งอกที่ได้ยินว่ำอวี๋หมิงหลำงไม่เป็นอะไร สิ่งที่สงสัยคือ ค ำพูดของอำเพียว

สำมีเธอเป็นมือสไนเปอร์มำหลำยปี เคยออกไปทำภำรกิจ นับครั้งไม่ถ้วน เรื่องแบบนี้ไม่น่ำใช่ครั้งแรก แต่ทำไมอำเพียวถึง ได้รู้สึกว่ำอวี๋หมิงหลำงดูแปลกไป?

หรือว่ำภำรกิจครั้งนี้เจอศัตรูที่ไม่ธรรมดำ?

ทันใดนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็นึกถึงเรื่องที่เธอพูดล้อเล่นกับอวี๋หมิง หลำงเมื่อหลำยวันก่อน เธอพูดว่ำคนอย่ำงอวี๋หมิงหลำงถ้ำสภำพ จิตใจมีปั ญหำคงเป็นโรคที่รักษำไม่หำย

เพรำะเขำเป็นผู้ชำยที่มีควำมสำมำรถในกำรควบคุมตัวเอง ได้สูงมำก อีกทั้งยังมีจิตใต้สำนึกที่ต่อต้ำนกำรรักษำ ซึ่งก็ หมำยควำมว่ำหำกใครคิดจะใช้วิธีเล่นสงครำมจิตวิทยำกับเขำล่ะ ก็ไม่มีทำงเป็นไปได้ กำรรักษำอย่ำงกำรสะกดจิตหรือวิธีอื่นๆ ของเสี่ยวเชี่ยนล้วนใช้กับเขำไม่ได้ผล

9 5 3 2

เรื่องนี้ตีควำมได้ว่ำ อวี๋หมิงหลำงจะไม่มีทำงเป็นโรคจิตเวช เลยตลอดชีวิต แต่ถ้ำหำกสภำพจิตใจเขำได้รับผลกระทบขึ้นมำ ก็จะไม่มีทำงรักษำหำย

ขนำดเสี่ยวเชี่ยนยังช่วยเขำไม่ได้ ก็ไม่มีใครสำมำรถเข้ำถึง จิตใจของเขำได้อีกแล้ว

เมื่อนึกถึงตรงนี้เสี่ยวเชี่ยนก็นั่งไม่ติด ใจหนึ่งเธอก็คิดว่ำ ตัวเองคิดมำกเกินไป สุขภำพจิตของอวี๋หมิงหลำงแข็งแรงจะตำย ยังจะมีอะไรทำร้ำยจิตใจเขำได้?

แต่คำพูดของอำเพียวก็ทำให้เธอไม่สบำยใจ

ขณะที่กำลังสับสนอยู่นั้นประตูบ้ำนก็ถูกเปิดออก

“เมียจ๋ำทำไมยังไม่นอนอีก?”

“นำยกลับมำแล้ว!” เสี่ยวเชี่ยนรีบเข้ำไปต้อนรับแล้วสำรวจ เขำตั้งแต่หัวจรดเท้ำ

อวี๋หมิงหลำงเปลี่ยนชุดแล้ว เขำใส่เครื่องแบบปกติกลับมำ สภำพปกติมำก น้ำเสียงเหมือนเดิม สีหน้ำเหมือนเดิม

แต่เสี่ยวเชี่ยนแค่มองก็รู้ว่ำมีบำงอย่ำงแปลกไป

9 5 3 3

เขำติดกระดุมผิด

บำงครั้งเวลำอยู่บ้ำนอวี๋หมิงหลำงจะใส่กำงเกงตัวโคร่งกับ เสื้อกล้ำมไม่ได้สนใจภำพลักษณ์เท่ำไร แต่หำกแต่งเครื่องแบบ ทุกอย่ำงจะต้องเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ห้ำมผิดพลำดเด็ดขำด ไม่ มีทำงเกิดเรื่องอย่ำงติดกระดุมผิดแน่นอน

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ แต่ใบหน้ำยังทำเหมือน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เหนื่อยแล้วใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปเปิดน้ำให้อำบ นะ”

“เหนื่อย ผมไปอำบน้ำก่อน ในบ้ำนมีอะไรกินไหม ผมหิว แล้ว”

“มีเกี๊ยวแช่อยู่ในตู้เย็น เดี๋ยวฉันเอำเข้ำไปอุ่นในไมโครเวฟ ให้”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมทำเอง”

บทสนทนำนี้ฟั งดูไม่มีอะไรแตกต่ำงจำกตอนปกติ แต่เสี่ยว เชี่ยนกลับหน้ำนิ่วคิ้วขมวด

เธอมองเขำแสร้งทำเป็นเปลี่ยนรองเท้ำแล้วเดินเข้ำห้องน้ำ

9 5 3 4

ด้วยท่ำทำงสบำยๆ ไม่ มันผิดปกติ

ควำมผิดปกตินี้ไม่ได้แสดงออกอย่ำงชัดเจน ถ้ำจะให้เสี่ยว เชี่ยนอธิบำยเธอเองก็บอกไม่ถูก พูดได้แค่ว่ำมันเป็นเซนส์ของ เธอ

เธอกับเขำอยู่ด้วยกันมำนำน เสี่ยวเฉียงในเวลำนี้ทำให้เธอ รู้สึกว่ำ เขำบอบช้ำแต่แสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไร

หำกจิตวิญญำณของคนเรำมีสิบส่วน เธอรู้สึกว่ำจิต วิญญำณของเขำหำยไปหนึ่งส่วน จิตใจดูไม่อยู่กับเนื้อกับตัว