ตอนที่ 1106 ต่อจิ๊กซอว์

ถึงวิธีการคิดของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน แต่บรรดำผู้ใหญ่ ที่อยู่ในห้องนี้เวลำนี้กลับมีความคิดที่เหมือนกัน ในเมื่อเด็กมำ อยู่ในครอบครัวอวี๋ อีกทั้งยังแซ่อวี๋ ก็เท่ำกับเป็นคนของตระกูลอวี๋ ทุกคนในครอบครัวต่ำงยอมรับ พวกเขาไม่เชื่อหรอกว่าความรัก ที่ทุกคนในครอบครัวมีให้จะชดเชยความบกพร่องทางพันธุกรรม ไม่ได้ พวกเขาอยากจะสู้กับยีนบกพร่องที่ว่านี้ ภำยในห้องนอน พานพานค่อยๆ ย่องกลับไปที่เตียง เขาได้ ยินคำพูดของพวกผู้ใหญ่แล้ว เด็กน้อยเอาตัวซุกในผ้ำห่ม น้ำตา ไหลออกมำไม่หยุด ไม่รู้ว่าเวลำผ่ำนไปนำนแค่ไหน พานพานได้ยินเสียงเปิด ประตู ร่ำงน้อยๆ ถูกขยับเข้าหำตัวพี่รอง เด็กน้อยสัมผัสได้ถึงมือ ของพ่อที่กุมเขาอยู่ตลอดเวลำ จึงรู้สึกสบายใจขึ้น เขาแซ่อวี๋ เขาเป็นลูกของอวี๋หมิงอี้กับต้งอี เขาเป็นลูกของ บ้ำนนี้ ใครก็เอาตัวเขาไปไม่ได้ และเขาจะทาให้พ่อแม่ผิดหวัง ไม่ได้… พานพานหลับไปพร้อมความคิดแบบนี้ เข้าสู่ห้วงความฝั น9 3 5 3 ส่วนพี่รองก็มองลูกชำยที่ค่อยๆ หลับไปด้วยความรัก ชีวิตนี้เขา เจอกับความท้าทายที่เป็นไปไม่ได้หลำยต่อหลำยครั้ง ตอนนี้ก็จะ เป็นอีกหนึ่งครั้ง ต้ำอีเข้ามำในห้อง พี่รองมองต้ำอีด้วยแววตาที่อยากขอโทษ เดิมเขาอยากให้ครอบครัวที่ปลอดภัยกับเธอ แต่เพรำะตัวเองทา ได้ไม่ดีพอ ไม่เพียงแต่จะทาให้ต้ำอีต้องกลำยเป็นแม่เลี้ยง ยังต้อง ให้ต้ำอีมำเสียสละเวลำทุ่มเทดูแลพานพานเป็นพิเศษอีกหลำยปี ร่วมกับเขาอีก ต้ำอียิ้มให้เขา จำกนั้นก็เอานิ้วแตะแก้มพานพานเบาๆ “พี่รองรู้ไหมคะ ครั้งแรกที่ฉันเห็นพานพานฉันชอบเด็กคนนี้ มำก มันเป็นความรู้สึกผูกพันที่ตัดกันไม่ขำด ฉันเกลียดมำกเวลำ ที่คนอื่นพูดว่าเลี้ยงเด็กก็ต้องหวังสิ่งตอบแทนจำกตัวเด็กใน ภำยหลัง อันที่จริงความสุขและประสบการณ์ที่ได้จำกการเลี้ยง เด็กมันก็เหนือกว่าทุกสิ่งแล้ว ขอบคุณนะคะพี่รอง ขอบคุณที่มอบ ของขวัญที่มีค่ำขนำดนี้ให้ฉัน” คิ้วที่ขมวดอยู่ของพี่รองคลำยออก “ผมต่ำงหำกที่ต้องขอบคุณ คุณ”9 3 5 4“ฉันคิดว่าคุณจะคัดค้ำนเสียอีก” ภำยในห้องหนังสือ แม่อวี๋พูดกับพ่ออวี๋“ทาไมผมต้องคัดค้ำนด้วย? ในฐำนะที่เป็นพ่อผมย่อมอยากเห็นลูกตัวเองมีชีวิตที่สุขสบาย แต่โลกนี้มีชีวิตที่สงบสุขร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ไหนกัน มีแต่ความพยายามที่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นจุดหมำยปลำยทาง ครอบครัวเจ้ำรองอำยุยังน้อยกันอยู่ มีเป้ ำหมำยร่วมกันให้ฝ่ ำฟั นไปก็ใช่ว่าจะไม่ใช่เรื่องดีในการสร้ำงครอบครัว ทหำรก็แบบนี้แหละ ต้องแบกรับได้ทุกบททดสอบของชีวิต”“โทรหำเจ้ำเล็กหน่อย ถำมว่าเสี่ยวเชี่ยนเป็นไงบ้ำง”“โทรไม่ติด สองคนนี้ปิดเครื่อง หรือให้ฉันไปดูดี?” คนเป็นพ่อแม่ก็ย่อมเป็นห่วงลูก หมดเรื่องลูกคนรองก็ไปกังวลเรื่องลูกคนเล็กต่อ“ไม่ต้องหรอก สองคนนั้นเอาตัวรอดเก่ง เดี๋ยวจบเรื่องก็ติดต่อพวกเรำมำเอง คุณอย่ำไปวุ่นวำยเลย”พ่ออวี๋มองไปนอกหน้ำต่ำง ผ่ำนไปปีแล้วปีเล่ำ ลูกๆ ของเขาโตกันหมดแล้ว มีความรับผิดชอบเป็นที่น่ำภูมิใจ ไม่มีชีวิตใครที่9 3 5 5จะรำบรื่นไปได้ตลอด สิ่งที่เขาดีใจที่สุดก็คือ ยามที่ลูกๆ ของเขาเผชิญกับปั ญหำต่ำงใช้สติปั ญญำแก้ไขได้ด้วยตัวเอง“ผมแก่แล้ว…” พ่ออวี๋พูดขึ้นแม่อวี๋ยิ้มพลำงพูด “ไม่แก่ๆ คุณยังหนุ่มยังแน่น ถ้ำวันนี้คุณไม่ให้ตารองเลี้ยงพานพานสิถึงจะแก่”“ในเมื่อผมยังไม่แก่ เพื่อเป็นการฉลองที่หลำนกลับมำอย่ำงปลอดภัย ตอนเย็นเพิ่มหมูน้ำแดงให้ผมด้วยแล้วกัน แถมเพิ่มดื่มอีกสักสองสำมกรึ๊บได้ไหม?”เดี๋ยว เมีย อย่ำเพิ่งไป กลับมำคุยกันก่อน! ไหนว่าผมยังไม่แก่ไง?∗∗∗หัวหน้ำใหญ่ที่แสนโด่งดังของหน่วยเสินเจี้ยนอยู่ๆ ก็หำยตัวไปสำมวันหลังจำกที่หัวหน้ำใหญ่กับภรรยาได้ร่วมมือกันสร้ำง