ตอนที่ 468

หาทางเอาเอง

แม่อวี๋ล้างมือ ถอดเสื้อนอกออกแล้วฝังเข็มให้ต้าอี เอวเคล็ดห้ามนวดภายใน24ชั่วโมง ใช้วิธีฝังเข็มเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ต้าอีว่าง่ายเธอเปิดเสื้อขึ้น แต่แม่อวี๋กลับไม่เห็นด้วย

“ไม่ได้ เสื้อผ้าเกะกะ”

ถึงแม้ต้าอีจะรู้สึกว่าตำแหน่งที่ฝังเข็มอยู่แค่บริเวณเอว ไม่จำเป็นต้องถอด แต่นี่คือท่านแม่ของอวี๋หมิงอี้ เธอไม่กล้าผิดใจ จึงถอดเสื้อออกอย่างว่าง่าย เหลือแค่เสื้อใน แม่อวี๋กวาดตามองทั่วแล้วถอนหายใจ

“สู้พ่อไม่ได้เลยจริงๆ…”

ขาวจั๊วเชียว ไม่จูบเลยสักนิด ทำทื่อๆเลยแบบนั้นแล้วเอวจะไม่เคล็ดได้ไง?

“คุณน้าว่าอะไรนะคะ?”

“นอนลง อย่าขยับ น้าจะฝังเข็มให้จ้ะ”

แม่อวี๋ลูบเล็กน้อย แล้วก็ถอนหายใจอีก “นี่ถึงขนาดไขข้อตรงเอวเคลื่อนผิดรูป ทำไมรู้จักแต่เรื่องใช้กำลังกันนะ?”

ฝีมือแย่จริงๆสินะ

อวี๋หมิงอี้ที่กำลังกล่อมลูกอยู่ในห้องรับแขกถูกโยนความผิดให้โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ต้าอีไม่คิดเลยว่าแม่อวี๋จะคิดไปในทางนั้น เธอยังว่าตามไปด้วย

“หนูทำครั้งแรก ไม่ค่อยเป็นเท่าไร พี่รองให้หนูทำยังไงหนูก็ทำแบบนั้น อาจจะผิดวิธีไปหน่อย…”

ลูกกลิ้งบริหารหน้าท้องที่เขาให้มามันฝืดจะตาย อาจเพราะก่อนหน้านี้ไว้ให้ผู้ชายฝึก เธอออกแรงมากไปหน่อยเอวเลยเคล็ด

“อะไรนะ? ให้หนูทำ?”

แม่อวี๋หน้าเสีย ต้าอีพอเห็นแม่อวี๋โกรธก็ตกใจไม่กล้าพูดอะไรอีก

แม่อวี๋จัดการฝังเข็มด้วยความเร็วสูงสุด “นอนไปนะอย่าขยับ เดี๋ยวสักพักน้าจะมาเอาเข็มออก”

พูดจบก็พุ่งไปที่ห้องรับแขกด้วยความโมโห อุ้มพ่านพ่านไปขังไว้ในห้องกับต้าอี จากนั้นก็ชี้หน้าอวี๋หมิงอี้ คำพูดมากมายที่อยู่ในใจแต่กลับพูดไม่ออก

โกรธจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

“แก…” แม่อวี๋ชี้ไปที่อวี๋หมิงอี้ จากนั้นก็ส่ายหน้าด้วยความโกรธ

อวี๋หมิงอี้งง “แม่ พ่อทำให้โมโหเหรอครับ?”

นอกจากเรื่องนี้ก็นึกไม่ออกแล้วจริงๆว่าทำไมแม่ถึงโกรธขนาดนี้?

“แกนะแก ไม่ใช่แต่งงานครั้งแรกซะหน่อยทำไมยังเป็นแบบนี้?” แม่อวี๋พูดด้วยความอับอาย แต่ในใจกลับแค้นตาแก่ที่บ้าน

ตาแก่หน้าไม่อาย รู้จักแต่เอาตัวรอดคนเดียว ทำไมไม่รู้จักสั่งสอนลูกชายเรื่องอย่างว่าบ้าง?

ดูตารองซิ ทำลูกสาวคนอื่นจนเป็นแบบนี้แล้ว

คนอายุใกล้สามสิบแล้ว จะให้แม่มาพูดเรื่องแบบนี้ ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไง

“ทำไมพูดถึงเรื่องแต่งงานอีกแล้วล่ะครับ?” อวี๋หมิงอี้ไม่เข้าใจว่าแม่โมโหเรื่องอะไร

“แก ช่างเถอะ ฉันไปพูดกับต้าอีก็แล้วกัน”

ไม่รู้จะพูดยังไงกับลูกชายจริงๆ นี่มันไม่ควรเป็นหน้าที่ของพ่อหรอกเหรอ? ไม่ถูกสิ ก็ไม่เคยได้ยินพ่อบ้านไหนสอนลูกเรื่องแบบนี้นะ หรือว่าเรื่องแบบนี้เป็นเองกันเหรอ?

นึกถึงสามีที่ไม่ต้องมีคนสอนก็เทคนิคแพรวพราว แล้วหันมาดูลูกแต่ละคนที่น่าเป็นห่วงทั้งนั้น แม่อวี๋ล่ะปวดใจ

อวี๋หมิงอี้งงในงง มองแม่กุลีกุจอทำนู่นนี่ เมื่อกี้อุ้มพ่านพ่านเข้าไป ตอนนี้อุ้มพ่านพ่านออกมา แล้วชี้หน้าอวี๋หมิงอี้พลางพูด “แกพาลูกออกไปซื้อขนมไป ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงไม่ต้องกลับมา”

“ให้เด็กกินขนมไม่ดีนะครับ”

“ออกไป” แม่อวี๋โมโห คิดว่าแต่ละวันของเธอง่ายนักเหรอ?