ตอนที่ 498

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 498 น่านับถือเธอจริงๆ กับผู้หญิงที่อับจนหนทางควบคุมสติไม่ได้ไม่ต้องพูดเรื่องเหตุผลอะไรทั้งนั้น ไม่เข้าหูหรอก

ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนใช้วิธีพูดคุยด้วยความรู้สึกเพื่อแสดงให้เห็นว่าเข้าใจอีกฝ่าย ช่วยปลดปล่อยความเครียดในตัวผู้หญิงคนนั้น

คนที่เดินจนสุดทาง สิ่งที่อยากได้ยินก็คือคำพูดที่แสดงความเข้าใจความรู้สึก เวลานี้เธอว่ายังไงก็ว่าตามกัน

“เรื่องของครอบครัวคุณโชคร้ายจริงๆค่ะ แต่คนที่ฉันเห็นใจมากที่สุดก็คือคุณ คิดดูสิคะคุณเป็นผู้หญิงคนเดียวต้องมาดูแลครอบครัวไม่ง่ายเลยนะคะ ที่บ้านมีเด็กหรือเปล่าคะ ทิ้งเด็กเอาไว้แล้วมาวุ่นเรื่องพี่ชาย ลำบากแย่”

“ใช่ไหมล่ะ สองปีก่อนสามีฉันตาย ทางบ้านแม่ผัวก็ไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันเลยต้องกลับบ้านแม่ ยังดีที่พี่ชายไม่รังเกียจฉัน ให้ข้าวฉันกิน ตอนนี้พี่มาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจะให้ฉันอยู่นิ่งๆได้ยังไง? น้องสาว พี่ฉันไม่ใช่คนเลวนะ เขาไม่ใช่…”

ผู้หญิงคนนั้นน้ำตาไหล มือที่ถือมีดอยู่ไร้เรี่ยวแรงแล้ว

“เฮ้อ โชคชะตาบีบบังคับ คนที่พี่ชายคุณแทงเป็นยังไงบ้างคะ?” เสี่ยวเชี่ยนถาม

“ไม่ถูกหัวใจ แต่พวกเขาไม่ยอมจะให้พวกเราชดใช้ให้ได้ บ้านเรามีเงินที่ไหนกัน แม่ก็เป็นอัมพาตมาหลายปี พวกเราสองพี่น้องกลางวันทำงาน ตอนเย็นก็ดูแลแม่ มีเงินก็เอาไปรักษาแม่หมด…พวกเขาจะฟ้องเราให้ได้”

คนผิดก็ยังมีมุมที่น่าสงสาร เสี่ยวเชี่ยนเข้าใจแล้ว คนๆนี้ที่อยากมาขอให้เลี่ยวฟู่กุ้ยช่วยไม่ใช่คนที่มีเงินมีอำนาจอะไร แต่เป็นชาวบ้านตาดำๆ

เจี่ยซิ่วฟางที่กำลังกลัวๆ พอได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนี้ก็เศร้าตามไปด้วย ร้องไห้กระซิกๆ

“น้องสาว พี่เข้าใจ บ้านพี่ก็มีแม่ที่เป็นอัมพาตเหมือนกัน พี่รู้ว่าดูแลคนป่วยมันไม่ง่ายเลย”

“รู้ด้วยเหรอ?”

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ? แม่พี่เป็นอัมพาตมาตั้งหลายปี พี่กับพี่คนรองนี่แหละที่ผลัดกันดูแล แต่พี่รองสู้พี่ชายน้องไม่ได้เลยนะ เขาไม่กตัญญู ได้พี่นี่แหละดูแล คนป่วยจะฉี่รดไม่รู้ตัว ดูแลคนเป็นอัมพาตต้องคอยพลิกตัวให้บ่อยๆไม่อย่างนั้นจะเป็นแผลกดทับ ฟังดูเหมือนง่ายนะ แต่พอทำจริงๆเหนื่อยมาก…”

ผู้หญิงคนนั้นเห็นด้วยกับคำพูดของเจี่ยซิ่วฟาง ต้องปรนนิบัติคนป่วยเหมือนกัน รู้ถึงความลำบากในเรื่องนี้

เสี่ยวเชี่ยนรีบพูดแทรกในเวลาที่เหมาะสม “ดังนั้นคุณน้าคะ ใจเย็นๆนะคะ มีอะไรพวกเราค่อยๆคุยกัน มีปัญหาพวกเราช่วยได้ คนจนอย่างพวกเราใช้ชีวิตไม่ง่าย ว่าไหมคะ?”

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นหวั่นไหวแล้ว มือที่ถือมีดค่อยๆผ่อนแรงลง สายตามองไปที่เลี่ยวฟู่กุ้ย จากนั้นน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

“เป็นครั้งแรกที่ฉันทำเรื่องแบบนี้ ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ…”

“หนทางก็เกิดจากมนุษย์คิดไม่ใช่เหรอคะ มาค่ะ ลองพูดมาสิคะเดี๋ยวฉันช่วย ฉันเป็นจิตแพทย์ ฉันพอมีคนรู้จักมีความสามารถพอที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยได้ ไม่ต้องเครียดค่ะ ไม่เป็นไรนะคะ ทำใจสบายๆ…”

เสี่ยวเชี่ยนเริ่มลองใช้วิธีชักจูงความคิดอีกฝ่าย

เลี่ยวฟู่กุ้ยเข้าใจวัตถุประสงค์ของเสี่ยวเชี่ยนแล้ว จึงช่วยพูดเสริม “อุปสรรคหนึ่งด้านความช่วยเหลือมาทั่วทุกสารทิศ มีปัญหาอะไรก็พูดมาได้เลยครับ”

“ช่วยครอบครัวฉันด้วย ฉันขอร้องล่ะ” ผู้หญิงคนนั้นวางมีดลงแล้วลงไปคุกเข่าอีกครั้ง ใบหน้าร้องไห้ด้วยความทุกข์ระทม