ตอนที่ 536

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 536 ขัดกับภาพลักษณ์ อวี๋หมิงหลางที่ดื่มเข้าไปเยอะได้แสดงให้เห็นว่าแรงดีไม่มีตก ไร้ความปราณี ไร้ซึ่งความอาย นับตั้งแต่เข้าประตูเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่ง

ใช้ไปกี่ท่วงท่า เปลี่ยนไปกี่จุด เสี่ยวเชี่ยนจำไม่ได้

เสื้อผ้าของพวกเขาถอดเรี่ยราดมาตามทางนับตั้งแต่เข้าบ้านมาไล่ไปจนถึงชั้นบน กระดาษทิชชู่ใช้ไปจำนวนหนึ่ง ถุงยางใช้ไปสองกล่อง—แน่นอนว่าอวี๋หมิงหลางไม่ยอมรับว่าใช้ไปสองกล่อง เขาพูดอย่างหน้าไม่อายว่ามีครึ่งกล่องที่เหลือจากคราวที่แล้ว ดังนั้นจะนับเต็มไม่ได้ อีกทั้งกล่องที่ซื้อมาใหม่ก็เป็นแบบที่มีไม่กี่อัน เน้นคุณภาพมากกว่า

เหตุผลนี้แถสุดๆ

เล่นเอาเสี่ยวเชี่ยนตื่นขึ้นมารู้สึกเหมือนเพิ่งถูกรถบรรทุกทับร่าง

ห้องถูกเก็บกวาดสะอาดแล้ว สนามรบที่เละเทะเป็นระเบียบเรียบร้อย อวี๋หมิงหลางกำลังนั่งเช็ดกระจกที่ระเบียง บนกระจกมีนิ้วมือที่เธอทิ้งไว้เมื่อคืน ถูกแทนที่ด้วยรอยน้ำจากผ้าขี้ริ้ว เช็ดรอยที่กระจกทิ้งไปแต่รอยในใจนั้นยังคงอยู่

เสี่ยวเชี่ยนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นรอยที่กระจก และก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นรอยข่วนที่หลังเปลือยๆของเขา

ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เมื่อคืนเธอดื่มเยอะเกินไป

ใช่ นี่เป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบมาก เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าเอาแบบนี้แหละ ดูมีเหตุผลและแนบเนียนสุดๆ

แต่พอมาคิดดูจะทำยังไงให้แนบเนียน อันที่จริงมันก็คือการแถ ก็แค่ประธานเชี่ยนไม่อยากยอมรับก็แค่นั้น

คล้ายกับอวี๋หมิงหลางรู้สึกได้ถึงสายตาเธอจึงหันไปมอง แล้วยิ้มแฉ่งให้เธอดุจดอกไม้บาน

หลังจากผ่านศึกอย่างหนักหน่วงเมื่อคืน เสี่ยวเชี่ยนจะไม่ถูกภาพลักษณ์หมาฮัสกี้จอมทึ่มของตานี่ลวงตาอีกต่อไป ต่อให้เขายิ้มแฉ่งเหมือนดอกลำโพง เธอก็รู้ได้ทันทีว่าดอกไม้นี้กินคน กินจริงๆ ไม่มีตรงไหนไม่กิน…

“ลูกเชี่ยน ตื่นแล้วเหรอ~” เขาเดินไปหาเธอ อ่อนโยนดูเป็นผู้ชายที่เอาใจใส่สุดๆ แต่สายตาเสี่ยวเชี่ยนมองไปที่อื่น เอาผ้าห่มห่อตัวอย่างระแวงแล้วรีบซุกตัวเข้าหากำแพง แค่ขยับก็ร้าวไปทั้งตัว

“หยุดอยู่ตรงหน้าห้ามขยับ” เธอไม่อยากทำแล้ว อย่างน้อยก็ต้องให้เธอพักบ้างสิ เล่นวัดกำลังกับทหารหน่วยรบพิเศษแบบนี้ นี่มันเหมือนเอารถมาทับกันชัดๆ

แต่เขาแรงดีมากจริงๆ อุ้มเธอเดินได้ตั้งไกล…แค่กๆ ห้ามคิดฟุ้งซ่าน จริงจังหน่อย นี่สร่างเมาแล้วนะ

“คือว่าผม—” อันที่จริงอวี๋หมิงหลางก็อยากแสดงออกถึงความเป็นสุภาพบุรุษ แต่น้องชายของเขากลับไม่รู้จักพอ ขายเขาซะงั้น

เขามองอย่างอายๆ จากนั้นก็คิดเหตุผลที่หน้าไม่อายขึ้นมาได้

“ผมยังไม่สร่างเมาเลย ใช่ นี่มันเป็นอาการหลังเมา”

เขาทำหน้ารู้สึกผิด “เหล้าเป็นตัวทำลายมนุษย์ ผมจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้แล้ว อาการในตอนนี้เป็นความผิดของฤทธิ์แอลกอฮอล์ทั้งนั้น คนโบราณยังพลาดพลั้งเพราะเหล้า ทุกอย่างเป็นความผิดของเหล้า”

พูดไปก็จ้องขาขาวๆของเสี่ยวเชี่ยนที่โผล่ออกมา จ้องแล้วจ้องอีก มือก็พุ่งไปทางที่สายตามองอย่างควบคุมไม่ได้ ไปที่ไหนต้องยึดครองที่นั่น ถูกต้องแล้ว—อวี๋หมิงหลางคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะยังไม่สร่างเมา

เดิมเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้อยากแฉข้ออ้างหน้าด้านๆของเขาหรอก แต่มือของเขาซุกซนเหลือเกิน จนเธอทนไม่ไหว

“คนที่ดื่มจนเมาจริงๆเขามีอาการแบบนายเมื่อคืนเหรอ?”

ตอนนี้เธอสงสัยอย่างรุนแรงว่าอวี๋หมิงหลางในชาติที่แล้วหลอกให้เธอหลงกลหรือเปล่า จริงๆเขาไม่ได้คออ่อนขนาดนั้น

ดูจากท่าทางของเขาเมื่อคืน ระหว่างเธอกับเขาใครคอแข็งกว่ากันบอกได้ยากมาก เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าจะให้เขาดื่มต่อก็ไม่มีปัญหา

มือของอวี๋หมิงหลางไม่ได้ล่าถอยเลยแม้แต่น้อย เธอตีมือก็แล้วเขาก็ยังคงลูบต่อ อันนี้โทษเขาไม่ได้ ใครใช้ให้ผิวเธอนุ่มลื่นดึงดูดได้ขนาดนี้ โดยเฉพาะผิวขาวๆที่ถูกเขาแต่งแต้มสีสันเข้าไปเป็นจุดๆ นายเสี่ยวเฉียงรู้สึกว่าเรื่องนี้ตำหนิเขาไม่ได้ ต้องโทษที่เธอมีเสน่ห์มากเกินไป