ตอนที่ 537

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 537 วางแผนเจ้าเล่ห์ วันที่ฟ้าหม่น ไร้ซึ่งแสงแดด ลมพัดแรง ความหนาวเย็นจากด้านนอกไม่ได้ส่งผลต่อคนที่อยู่ในบ้าน เพราะการออกกำลังอย่างเข้ากันได้สร้างพลังงานเป็นอย่างมาก นิ้วเรียวสวยขยำผ้าปูที่นอน เม็ดเหงื่อหยดลงดั่งไข่มุกวาวใส แยกไม่ออกว่าเป็นของเขาหรือของเธอ

เมื่อลมข้างนอกสงบลง ท่วงทำนองในบ้านก็ผ่อนเบาลง

อวี๋หมิงหลางลุกขึ้นแล้วจูบลงบนเปลือกตาของเธออย่างเสียดาย แต่กลับถูกเธอตบเข้าให้

“ออกไป…ฉันง่วง”

อวี๋หมิงหลางเบ้ปาก “ผมเพิ่งพบว่าผู้หญิงนี่ใจดำจริงๆ ใช้เสร็จก็ทิ้ง”

แบบไหนที่เรียกว่าหน้ามือเป็นหลังมือ พอดึงออกก็ไร้เยื่อใย ดูท่าทางของเธอตอนนี้ก็รู้

เมื่อกี้ยังนัวเนียไม่อยากให้เขาหยุดอยู่เลย เขาอุตส่าห์พยายามปรนนิบัติเธอเต็มที่ แล้วดูสิ เปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วอะไรขนาดนี้

“ถ้ายังไม่เลิกบ่นต่อไปจะไม่ใช้แล้ว…” เธอหลับตาพูดอย่างรำคาญ ไม่รู้ว่าตัวเองละเมอหรือเปล่าด้วยซ้ำ

อวี๋หมิงหลางรู้สึกว่าพวกนิทานหลอกกันชัดๆ

จากข้อมูลที่เขาไปสืบค้นมาก็เขียนไว้อย่างชัดเจน หลังจากเสร็จกิจแล้วต้องลูบอย่างทะนุถนอม อีกทั้งยังต้องปลอบประโลมด้วยคำพูด ปรากฏว่าเธอดึงผ้าห่มมาคลุมแล้วนอนทันที อีกทั้งยังหันหลังให้เขาอย่างไม่ใยดี

แทบไม่อยากพูดกับเขาสักประโยคเลยด้วยซ้ำ นี่ถ้าเป็นสมัยโบราณ เขาคงเป็นสนมที่ปรนนิบัติในห้องบรรทม ส่วนเธอเป็นฮ่องเต้ที่แสนใจดำ เสร็จธุระก็เตะออกจากห้อง…

“ลูกเชี่ยน กินซาลาเปาหรือข้าวดี? ให้ผมซื้ออะไรกลับมาให้กิน?”

“มือน่ะมีไว้ใช้กับเรื่องอย่างว่าแค่นั้นเหรอไง? ทำเองไม่เป็นเหรอ…”

ขนาดหลับตายังสั่งคนอื่นได้คล่องขนาดนี้ อวี๋หมิงหลางมองเธอนอนสั่งอย่างขี้เกียจ ในใจทั้งโมโหทั้งรู้สึกว่าน่ารัก รู้สึกว่าเบบี๋ของเขาให้มองยังไงก็ไม่พอ หลับตาก็ยังน่ารัก อยากจะเอามือไปลูบอีกจัง

“ถ้านายยังกล้าเอาสัตว์เข้ามาสิงร่าง คืนนี้ฉันจะลงโทษให้นอนที่พื้น ไปเลย รีบออกไป”

อวี๋หมิงหลางรีบเบรกมือ ชักมือกลับอย่างเคืองๆ

ถ้าลูบแล้วต้องถูกลงโทษนอนที่พื้นแบบนั้นไม่คุ้มเลย ช่างเถอะเป็นลูกผู้ชายอดทนก็ได้ อย่างไรเสียพอถึงตอนค่ำ…คิคิคิ

เสี่ยวเชี่ยนขนาดหลับตายังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายลามก เธอลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งมองเขา อวี๋หมิงหลางรีบหยุดความคิดฟุ้งซ่านแล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนสุดๆ

“พะย่ะค่ะ เชิญฝ่าบาทบรรทมต่อ หม่อมฉันทำเครื่องเสวยพระกระยาหารเย็นเสร็จแล้วจะมาเรียก หลังเสวยเสร็จก็จะมาปรนนิบัติในห้องบรรทมต่อ—” อวี๋หมิงหลางหลบหมอนที่เสี่ยวเชี่ยนปามา แล้วเดินฮัมเพลงออกไป

รถยังจอดอยู่ที่ร้านเจิ้งซวี่ ไปเอารถกลับมา จากนั้นก็ไปจ่ายตลาดมาทำกับข้าว ปรนนิบัติฮองเฮาของเขา

ก่อนหลับเสี่ยวเชี่ยนยังไม่วายจะบ่นเขาก่อน “ฮองเฮาบ้าบออะไร ทำอย่างกับฉันเป็นบูเช็กเทียน…”

ต่อให้เธอเป็นฮ่องเต้หญิงจริงๆก็ไม่มีทางเลี้ยงต้อยแบบนี้หรอก นี่ไม่รู้ใครปรนนิบัติใครกันแน่

เสี่ยวเชี่ยนนอนหลับสบาย แล้วตื่นตอนที่มีกลิ่นหอมๆโชยมา

เธอหาวแล้วเดินตามกลิ่นลงมาจากชั้นบน อวี๋หมิงหลางกำลังทำแกงเผ็ดปลา ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของพริก

เสี่ยวเชี่ยนเดินเข้าไปโอบเอวเขาเหมือนเป็นฝาแฝดตัวติดกัน

“หอมจัง~”

มือของเขาข้างหนึ่งช้อนเนื้อปลาขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างโอบเสี่ยวเชี่ยน พอเห็นเธอสวมเสื้อเชิ้ตของเขาสายตาก็เปลี่ยนไปทันที

ในห้องครัวก็น่าลองนะ~

“ถ้านายกล้ายุ่งกับฉันก่อนที่ฉันจะกินอิ่มนอนพักผ่อนอย่างเพียงพอล่ะก็ คืนนี้นอนที่พื้นได้เลย”