ตอนที่ 601

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 601 ดึงมีดออกกับเคารพตัวเอง จือหมิงลูกชายเจ้าของรีสอร์ทถูกเด็กวัยรุ่นหลายคนจับกดลงพื้น ตะกร้าใส่งูที่เขาพกติดตัวตลอดคว่ำลง อวี๋หมิงหลางพอไปถึงก็รีบตะโกนให้หยุด

“หยุดนะ!”

จือหมิงห่อตัวนอนขดอยู่ที่พื้น เสี่ยวเชี่ยนวิ่งเข้าไปถามเขา

“ไม่เป็นไรนะ?”

จือหมิงไม่ตอบ แต่ไหล่ของเขาสั่นเทา

“แกเป็นใครวะ?” เด็กวัยรุ่นเหล่านั้นมองอวี๋หมิงหลางอย่างหาเรื่อง ดูจากการแต่งตัวแล้วเหมือนพนักงานของโรงแรมที่อยู่ในเขตท่องเที่ยวนี้ มีคนหนึ่งสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวที่เลอะคราบน้ำมัน

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ประเด็นคือเป็นคนบ้านเดียวกันทั้งนั้น มีอะไรก็คุยกันดีๆสิ ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันด้วย”

คำพูดของอวี๋หมิงหลางไม่ได้ทำให้คนพวกนี้หยุดใช้ความรุนแรง คนที่เป็นหัวโจกหัวเราะเสียงดัง ชี้ไปที่จือหมิงที่นอนอยู่พลางพูดเย้ยหยัน

“พวกแกอยู่ให้ห่างๆไอ้บ้านี่ไว้ ปู่มันเป็นบ้า มันเองก็เป็นบ้า! ไปเรียนมอปลายกลับมาทำอวดดีไม่ทักทายใคร ถุย!”

เด็กวัยรุ่นคนนั้นคิดจะถีบจือหมิง แต่ถูกอวี๋หมิงหลางห้ามไว้

“เฮ้พวก ขอเตือนไว้ก่อนอย่ามาใช้กำลังต่อหน้าฉัน ฉันไม่ปลื้มเท่าไร”

เด็กวัยรุ่นที่เป็นหัวโจกถูกอวี๋หมิงหลางล็อคแขนไว้ ถูกหักหน้าต่อหน้าคนมากมาย ในฐานะที่เป็นนักเลงประจำถิ่น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าหักหน้า ดังนั้นหลังจากที่อวี๋หมิงหลางเข้ามาห้าม สิ่งแรกที่หัวโจกคนนี้ทำก็คือ—

“พวกเรา!ลุย!”

สิ้นเสียงตะโกนคนที่เหลือก็พุ่งเข้าไปรุมอวี๋หมิงหลาง

จากนั้นแต่ละคนกระเด็นกระดอนไปทิศทางไหนล้วนเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา อวี๋หมิงหลางเตะทีเดียวล้มลงไปกองกับพื้นสองคน

ส่วนอีกสองคนที่เหลือได้ถูกหมัดกับขาของเขาทำให้ล้มลง

“การใช้กำลังคือพวกสัตว์ ดังนั้นรับมือกับพวกนายที่มีพฤติกรรมไร้สติแบบนี้ก็คือการทำตัวแบบสัตว์สมัยยุคดึกดำบรรพ์ ฉันมีอาวุธแค่อย่างเดียว นั่นก็คือพละกำลัง!”

อวี๋หมิงหลางปัดมือ แล้วพูดกับหัวโจกที่ถูกเขาถีบล้มลงอย่างไม่แคร์

“ยังไม่ไสหัวไปอีก!”

สมัยก่อนที่พี่หลางทำตัวเป็นนักเลง ไอ้กร๊วกพวกนี้ยังเป็นเด็กตัวกะเปี๊ยกอยู่เลยด้วยซ้ำ คิดจะมาทำอวดเก่งต่อหน้าเขา ทำแค่นี้ยังเบาไป!

กลุ่มเด็กเกเรรีบหนีกันกระเจิง

เสี่ยวเชี่ยนนั่งยองๆตบบ่าที่สั่นเทาของจือหมิง

“ไม่เป็นไรแล้วนะ พวกนั้นไปแล้ว ไม่มีใครทำร้ายนายแล้ว”

จือหมิงก็อายุ18-19แล้ว ทำไมยังถูกรังแกได้ เสี่ยวเชี่ยนคิดมาตลอดว่าพฤติกรรมยกพวกรุมคนอื่นแบบนี้จะมีแค่ในวัยเท่าน้องชายเธอเท่านั้น

“พวกเขารังแกผมแบบนี้มาตลอด…” ใบหน้าของจือหมิงซุกอยู่กับพื้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนร้องไห้

“ไม่เป็นไรแล้ว พวกนั้นไปหมดแล้ว ไม่มีใครมารังแกนายได้อีก” เสี่ยวเชี่ยนปลอบอย่างใจเย็น ด้วยสัญชาตญาณทางอาชีพของเธอสัมผัสได้ว่าเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่คนนี้กำลังตกใจกลัวมาก

และความกลัวนี้เป็นไปได้ว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ปรากฏ คนพวกนั้นทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ดูก็รู้ว่ารังแกจือหมิงบ่อย