ตอนที่ 602

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 602 หลิวเหมยกับคำสั่งย้าย การแสดงออกของคนที่มีความเคารพในตัวเองสูงเกินไปก็คือชอบเปรียบเทียบกับคนอื่น ไม่ยอมรับการพ่ายแพ้ของตัวเอง เมื่อกี้ที่อวี๋หมิงหลางเสนอตัวจะช่วยไปตามให้ด้วยความหวังดี แต่ได้ไปล้ำเส้นของลุงเจ้าของเข้า ลุงถึงได้แสดงอารมณ์ไม่พอใจออกมา

“งั้นจือหมิงใช่คนที่ชอบดูถูกตัวเองหรือเปล่า? เมื่อกี้ผมได้ยินเขาพูดบ่อยมากว่าตัวเขาทำอะไรไม่ได้ดีสักอย่าง” อวี๋หมิงหลางเป็นคนหัวไว แค่เสี่ยวเชี่ยนอธิบายให้ฟังเล็กน้อยเขาก็เชื่อมโยงกับสิ่งต่างๆได้

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า

“ถูกต้อง จือหมิงก็คือแบบฉบับของคนที่ชอบดูถูกตัวเอง เขาไม่มีความมั่นใจ ไม่เชื่อในความสามารถของตัวเอง ชอบพูดติดปากว่าตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ เพียงแต่คนแบบนี้ทำไมถึงได้มีท่าทางแบบเมื่อกี้ ฉันยังไม่เข้าใจ”

เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงสายตาอาฆาตของจือหมิงเมื่อครู่ก่อนไป ในใจก็รู้สึกแปลกๆ

“ผมได้ยินเขาพูดถึงพี่ชายที่ตายไป อาจเพราะพ่อแม่ชอบเปรียบเทียบพวกเขาตั้งแต่เด็ก และพี่ชายก็ดูแลเขาเสมอ พอพี่ชายตายเขาก็ถูกรังแกมาตลอด ถึงได้เป็นคนชอบดูถูกตัวเองแบบนี้”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของอวี๋หมิงหลาง ก็คงจะเป็นอย่างนั้น

หลังกลับไปถึงที่พักทั้งสองคนก็ล้างหน้าล้างตา ขณะที่กำลังคิดอยู่ว่าจะไปเที่ยวไหนดีนั้นก็มีคนเดินเข้ามาที่ลานบ้าน

“ใครชื่ออวี๋หมิงหลาง?”

“ผมเอง”

“เมื่อกี้มีคนโทรศัพท์มาบอกให้ข้ามาหาเจ้า อาหลิวเรียกเจ้ากลับบ้านไปกินข้าว แล้วก็บอกให้เก็บเงินห้าหยวนจากเจ้าเป็นค่าส่งข่าวด้วย!”

ในภูเขาไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ แต่ในเขตท่องเที่ยวล่างเขามีโทรศัพท์ ถ้ามีคนโทรเข้ามาก็จะนั่งรถขึ้นมาส่งข่าว ซึ่งก็ต้องจ่ายค่าจ้างให้

อวี๋หมิงหลางหน้านิ่ว นี่เป็นโค้ดลับของในหน่วย หัวหน้าใหญ่ให้เขารีบกลับไป

หลังจากเอาเงินให้คนส่งข่าวแล้ว อวี๋หมิงหลางก็หันไปทำหน้าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดกับเสี่ยวเชี่ยน ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน

“มองอะไรเล่า! เก็บของกลับไปสิ!”

“ลูกเชี่ยน…”

“ไม่ต้องพูด ยิ่งพูดฉันยิ่งหงุดหงิด ไปเถอะไปเลย!”

ตอนนี้ในใจของอวี๋หมิงหลางเซ็งยิ่งกว่าเสี่ยวเชี่ยน แผนขอแต่งงานที่เตรียมไว้ไม่สำเร็จ รักษาโรคหวาดกลัวการแต่งงานของเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่บรรลุวัตถุประสงค์ บอกไว้ว่าได้ลาพักร้อนครึ่งเดือนก็อยู่ไม่ครบ อีกทั้งยังทำให้ลูกเชี่ยนไม่พอใจอีก

ระหว่างทางกลับทั้งสองคนได้แต่เงียบ

พอถึงเขตตัวเมือง อวี๋หมิงหลางก็เห็นรถที่มารอรับ เขาจึงเตรียมลงจากรถ เสี่ยวเชี่ยนเปลี่ยนไปนั่งตรงที่คนขับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

อวี๋หมิงหลางยืนอยู่นอกรถ แล้วกำชับเสี่ยวเชี่ยนด้วยความไม่วางใจ

“สองวันนี้อย่าเพิ่งไปทำงานนะ สถานการณ์ยังไม่ค่อยโอเค”

“อืม ดูก่อน”

อวี๋หมิงหลางได้ยินน้ำเสียงเรียบเฉยแบบนี้ก็ไม่สบายใจ

“โกรธผมเหรอ?”

“เปล่า”

“งั้นผมไปก่อนนะ”

เสี่ยวเชี่ยนมองตามหลังเขาแล้วก็ตะโกนเรียก

“เสี่ยวเฉียง!”

อวี๋หมิงหลางหันมาแล้วมองด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

“นายทนกับโรคจิตเวชของฉันได้ ฉันก็เข้าใจงานของนายเหมือนกัน วางใจเถอะ มีเวลาค่อยกลับมา ฉันจะรอนาย”

มุมปากของอวี๋หมิงหลางค่อยๆถูกยกขึ้น ความไม่สบายใจเมื่อครู่บินหายไปทันที

ภายในรถทหาร หัวหน้าใหญ่ที่รออวี๋หมิงหลางอยู่มองเห็นภาพบาดตานั้น

อวี๋หมิงหลางทำมือส่งจูบยกใหญ่ให้เสี่ยวเชี่ยนพร้อมทั้งทำมือรูปหัวใจ

ขณะที่อวี๋หมิงหลางเปิดประตูรถอย่างอารมณ์ดีเขาก็เห็นหัวหน้าใหญ่นั่งอยู่ด้านหลัง แล้วก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา