ตอนที่ 675 แค่แวบเดียวก็มองออกแล้ว

ตอนที่ 675 แค่แวบเดียวก็มองออกแล้ว

แผนนี้กำลังจะสำเร็จอยู่ตรงหน้า เย่เสียวอวี่พูดตามที่เสี่ยวเชี่ยนบอก จากนั้นเย่ต้าเชียนก็ไล่เธอออกไปด้วยความโมโห บอกว่าไม่อยากเห็นหน้าเธอแล้ว

แต่คืนนั้นเย่ต้าเชียนก็ฝันร้ายจริงๆ

เขาฝันเห็นตัวเองเกิดเป็นหมาที่มีไข่แค่ครึ่งเดียว เดินไปไหนก็มีแค่คนทำร้าย

พอตื่นมาเหงื่อก็เต็มตัว

มันแค่เรื่องบังเอิญมั้ง…

เย่ต้าเชียนไม่รู้เลยว่านี่มันก็แค่จุดเริ่มต้นของฝันร้าย นับจากนี้ไปเขาจะฝันร้ายทุกวัน ฝันถึงไข่แตกไข่สลายสารพัดความฝันที่เกี่ยวกับไข่ ถึงขนาดที่เวลากลางวันก็ยังเกิดภาพหลอนในสมอง เอาแต่นึกถึงเหตุการณ์ตอนถูกหมากัด อาการสะเทือนใจหลังบาดเจ็บไม่ได้เกิดแค่กับคนดี คนเลวก็เป็นได้เหมือนกัน

ซึ่งมันก็ความรู้สึกเดียวกับตอนที่เวยเวยถูกเขาทารุณครั้งแรก สิ่งนี้เรียกว่ากรรมตามสนอง

หลังจากที่ประธานเชี่ยนใช้หมากตัวใหญ่ในกระดานอย่างเย่เสียวอวี่ไปแล้ว เธอก็กลับบ้านไปรักษาเวยเวยอย่างอารมณ์ดี ช้าเร็วเย่ต้าเชียนก็ต้องมาขอโทษถึงบ้าน อาการของเด็กคนนี้จะควบคุมได้อีกไม่นานเกินรอ

ทางด้านหลิวเหมยเกิดเรื่องอยากให้ประธานเชี่ยนช่วยออกความเห็น แต่สุ่ยเซียนจะมาพอดี เสี่ยวเชี่ยนจึงเสนอไอเดียให้หลิวเหมยไป บอกให้ไปจัดการเอาเอง จากนั้นเธอก็ออกไปหาสุ่ยเซียน

สุ่ยเซียนมาปรากฏตัวในเช้าตรู่ของวันที่สาม เสี่ยวเชี่ยนให้เธอไปเจอที่บ้านหลังใหม่

เรื่องแรกที่ทังสุ่ยเซียนทำหลังลงจากเครื่องบินก็คือมาหาเสี่ยวเชี่ยน เห็นได้ชัดเลยว่าเธอให้ความสำคัญกับเสี่ยวเชี่ยนขนาดไหน

“เชี่ยนเอ๋อ! อยู่นี่!” ทังสุ่ยเซียนโบกมือให้จากในรถ เสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่หน้าเขตบ้านพักทหารรอทังสุ่ยเซียนอยู่ เขตบ้านพักทหารถ้าไม่มีคนพาเข้าไปก็เข้าไม่ได้

เสี่ยวเชี่ยนขึ้นรถสุ่ยเซียน แล้วพาเธอไปที่บ้านใหม่

“เอาของมาหรือเปล่า?” เสี่ยวเชี่ยนถามสุ่ยเซียน

“เอามาหมดแล้วฉันไปต่างประเทศคราวนี้ขนกลับมาแต่ของเธอ โหลดกระเป๋าตั้งสองใบใหญ่—เชี่ยนเอ๋อ เธอจะเอาหนังสือตกแต่งบ้านไปทำอะไรน่ะ?”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มหวานให้เป็นคำตอบ สีหน้าแบบนั้นตีความได้ว่า เดี๋ยวก็รู้

พอถึงหน้าตึกก็พากันลงจากรถ บอดี้การ์ดคนขับรถลงไปยกกระเป๋าลงจากท้ายรถ ตอนแรกเสี่ยวเชี่ยนไม่ทันสังเกต แต่พอลงรถแล้วก็รู้สึกแปลกๆ

ทำไมเธอรู้สึกว่าคนๆนี้หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

ผู้ชายที่ลงมายกกระเป๋าให้สุ่ยเซียนคนนี้ดูเหมือนจะมีสายเลือดของชาวตะวันออกกลาง ใบหน้าคมชัด รูปร่างสูงพอๆกับอวี๋หมิงหลาง ใส่ชุดออกกำลังกายสีดำ สวมแว่นกันแดด มือขวาใส่สนับมือสีดำ ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนมองเขา เขาก็มองเสี่ยวเชี่ยน ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่นาน

ผู้ชายคนนั้นเห็นเสี่ยวเชี่ยนไม่ตกใจกับรูปร่างบุคลิกของเขา เขาจึงจ้องเสี่ยวเชี่ยนนานหน่อย เขามองออกตั้งแต่แวบแรกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา คนที่กล้าจ้องหน้าเขาแบบนี้มีไม่มาก

ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็นึกออกว่าคนๆนี้คือใคร

นึกไม่ถึงว่าเธอจะได้มาเจอตาคนนี้ แล้วทำไมเขาถึงแต่งตัวแบบนี้มายกกระเป๋าให้สุ่ยเซียนได้?

“เธอจ้องบอดี้การ์ดฉันทำไมน่ะ? รู้จักกันเหรอ?” สุ่ยเซียนถามเสี่ยวเชี่ยน

“บอดี้การ์ด?” เสี่ยวเชี่ยนยิ้มมุมปาก นี่คือหนึ่งในเรื่องตลกที่สุดนับตั้งแต่เธอกลับชาติมาเกิดใหม่

“พ่อไม่ได้บอกเหรอ ฉันเปลี่ยนบอดี้การ์ดแล้ว” ทังต้าเย่พ่อสุ่ยเซียนเป็นพ่อบุญธรรมของเสี่ยวเชี่ยน เวลาว่างๆชอบโทรมาคุยกับเสี่ยวเชี่ยน

ตอนแรกทังต้าเย่หวังจะให้เสี่ยวเชี่ยนมาเป็นผู้ช่วยของลูกสาว นึกไม่ถึงว่ากลับกลายเป็นตัวเองที่ขาดเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจเท่านั้นที่ให้เสี่ยวเชี่ยนช่วยวิเคราะห์คู่แข่ง แต่เรื่องในบ้านเวลามีอะไรเขาก็บอกเสี่ยวเชี่ยน

ไม่ได้เป็นเพียงที่ปรึกษา แต่ยังเป็นผู้ร่วมงาน ทังต้าเย่ขาดเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ ก็เหมือนกับที่พี่ใหญ่เวลามีเรื่องอะไรก็มักจะมาปรึกษาเสี่ยวเชี่ยน

“ฉันรู้ว่าเธอเปลี่ยนบอดี้การ์ดแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่า—” จะเป็นคนๆนี้

ในขณะที่เสี่ยวเชี่ยนลอบสังเกต อีกฝ่ายก็มองเสี่ยวเชี่ยนเช่นกัน สายตาของทั้งสองคนปะทะกันกลางอากาศ

“เราเคยเจอกันไหมครับ?” อาเหม็ดรู้สึกได้แล้วว่าเสี่ยวเชี่ยนคงจะเกิดเซ้นส์บางอย่าง เขารู้ว่าสองพ่อลูกตระกูลทังสนิทสนมกับเสี่ยวเชี่ยน เดิมเขาคิดว่าผู้หญิงอายุยี่สิบต้นๆไม่น่าเก่งสักเท่าไรหรอก