ตอนที่ 677 จริงจังทุกอย่าง

ตอนที่ 677 จริงจังทุกอย่าง

เสี่ยวเชี่ยนเอานาฬิกาวางทาบข้อมือ การออกแบบที่ทำมาอย่างประณีตเข้ากันกับกำไลหยกที่เสี่ยวเฉียงให้

เธอจำได้ว่าสุ่ยเซียนคบกับจูขี้บ่นมานานแล้ว ลองนับเวลาดูก็ควรแต่งงานกันได้แล้ว

จูเต๋อซีเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารของหน่วยเดิมของอวี๋หมิงหลาง เนื่องจากลายมือของเขาคล้ายกับอวี๋หมิงหลาง ก่อนหน้านี้เสี่ยวเชี่ยนเกือบเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้มีพระคุณไปแล้ว

จูเต๋อซีคนนี้ขี้บ่นมาก อวี๋หมิงหลางจึงตั้งฉายาให้ว่าจูขี้บ่น ขณะเดียวกันเขาก็เป็นคู่ดูตัวของสุ่ยเซียน

ก่อนหน้านี้สุ่ยเซียนกับเขาไม่สปาร์คกันหรอก เสี่ยวเชี่ยนวางแผนให้ทั้งสองคนมีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน จนสุดท้ายกลายเป็นคู่รัก

จูขี้บ่นกับสุ่ยเซียนก็เคยมีเรื่องราวหวานๆในอดีต ถึงทั้งสองคนจะไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน แต่เสี่ยวเชี่ยนก็รู้ว่าสุ่ยเซียนให้ความสำคัญกับเขามาก

สุ่ยเซียนบอกว่าจะรับช่วงต่อธุรกิจของที่บ้าน สิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงก่อนเลยก็คือจูขี้บ่น

พอนึกถึงจูเต๋อซี มือของสุ่ยเซียนที่เล่นเกมของเล่นอยู่ก็กดไวขึ้น

“เชี่ยนเอ๋อ ฉันเหลือแค่เธอกับพ่อแล้ว ฉันเลิกกับจูเต๋อซีแล้ว”

“หืม? เลิกแล้ว?” เสี่ยวเชี่ยนหรี่ตา

ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อน เธอจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งพอพูดถึงจูเต๋อซีก็ยิ้มอย่างมีความสุข พอไปเมืองนอกกลับมากำลังจะเปลี่ยนสถานะเป็นบุคคลใหญ่โตกลับมาบอกว่าเลิกกับจูขี้บ่นแล้ว?

“แต่งงานมันเป็นความรู้สึกแบบไหนเหรอ?” สุ่ยเซียนเดินไปที่หน้าต่างมองวิวข้างนอก คนที่อยู่ในนี้เหมือนอยู่กันคนละโลกกับเธอ

“ก็ไม่รู้สึกไงหรอก ไม่ต่างจากเมื่อก่อน ก็แค่มีทะเบียนสมรสเพิ่มเข้ามา ทรัพย์สมบัติไม่ใช่ของคนๆเดียวแล้ว ต้องแบ่งกันสองคน อ้อ แถมยังได้บ้านที่น่าเกลียดมาด้วย ช่วงเวลาต่อจากนี้ฉันยังต้องมานั่งหาวิธีทำให้บ้านดูมีรสนิยมขึ้นมาหน่อยอีก” มีสามีที่รสนิยมตรงกันข้ามกับชาวโลกแบบนี้ปวดหัวแท้

“ฟังดูน่าเบื่อ เธอดูสิ ชีวิตคู่ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร ตอนนี้สถานการณ์ของฉันก็วุ่นวาย ไม่มีอารมณ์คิดเรื่องรักๆใคร่ๆหรอก ไม่อยากแต่งงานก็เลยเลิก”

“เลิกยังไง? บอกต่อหน้าเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนพอจะรู้จักนิสัยของจูขี้บ่นอยู่ เป็นถึงคนทำงานฝ่ายบริหารปกติไม่ใช่คนธรรมดา เธอไม่เชื่อว่าสุ่ยเซียนบอกเลิกแล้วเขาจะยอม

“ก่อนไปเมืองนอกฉันส่งข้อความไปบอกเขาว่าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร เขาไม่ได้ตอบฉัน นี่ก็เดือนกว่าแล้ว เขาคงยอมรับความคิดเห็นของฉันนั่นแหละ”

ดังนั้นตอนนี้สุ่ยเซียนจึงคิดว่าตัวเองเข้าสู่โหมดอกหักแล้ว

ช่วงหลายวันมานี้เธอรู้สึกเคว้งคว้าง มีบางอย่างที่อึดอัดอยู่ในใจแต่ก็พูดไม่ถูก

“คบกับจูขี้บ่นมานานเท่าไรแล้ว?”

“ก็หลายปีแล้วมั้ง”

สุ่ยเซียนรู้สึกว่าตอนจบที่ไร้คำพูดก็คือจุดจบของเธอกับจูเต๋อซี ในใจกลับรู้สึกเสียใจแบบบอกไม่ถูก

เธอพยายามสะกดกลั้นความเสียใจ แล้วอธิบายกับเสี่ยวเชี่ยน

“อยู่ในช่วงอายุไหนก็ย่อมมีความชอบที่ต่างกัน สิ่งที่เคยอยู่กับเราในช่วงเติบโตสุดท้ายวันหนึ่งมันก็จะถูกวางไว้ที่เดิม ไม่มีทางที่จะให้คนอายุยี่สิบเล่นของเล่นเมื่อตอนสามขวบ จะบอกว่าตัวเราเมื่อตอนสามขวบไม่ชอบของเล่นชิ้นนั้นก็ไม่ถูก เพียงแต่ตอนนี้มันไม่เหมาะกับเราแล้ว ฉันคิดว่าฉันเคยชอบเขาจริงจัง แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว”

ด้วยสถานะของสุ่ยเซียนทำให้เธอไม่อาจเปิดเผยเรื่องส่วนตัว มีแค่เสี่ยวเชี่ยนเท่านั้นที่เธอจะพูดความรู้สึกด้วยได้

เสี่ยวเชี่ยนไม่ปฏิเสธความคิดของเธอที่ดูเป็นผู้ใหญ่

“ความสัมพันธ์คนเรามันซับซ้อน คำพูดตัดเยื่อใยที่พูดตอนอยู่กันคนละที่เป็นสิ่งที่เธอคิดเอาเองฝ่ายเดียว”

“ฉันอกหักแล้วนะ เธอจะไม่ปลอบหน่อยเหรอ?” สุ่ยเซียนคิดว่าเสี่ยวเชี่ยนจะจัดคอร์สปลอบใจเธออย่างหนักหน่วงให้เสียอีก

“จะให้ปลอบอะไร? เรื่องความรักนอกจากตัวเธอแล้วใครจะเข้าใจ? ตอนนี้เธอเชื่อมั่นในความคิดตัวเอง รอเจอจูขี้บ่นก่อน ความคิดของเธอก็จะเปลี่ยนไป ฉันพูดอะไรไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า เกิดฉันด่าเขาพอพวกเธอคืนดีกันฉันก็หมาสิ เธออยากระบายฉันก็จะฟัง แต่อย่ามาคาดหวังว่าจะให้ฉันแสดงความคิดเห็นที่โจมตีเขา”

ผู้หญิงที่มีความรักไม่ต่างอะไรกับคนบ้า เมื่อกี้บอกว่าจะหัวเด็ดตีนขาดไงก็เลิก แต่พักเดียวพอผู้ชายปรากฏตัวก็คืนดีกันซะงั้น คนนอกพูดอะไรไปกลับกลายเป็นหมาหัวเน่า เสี่ยวเชี่ยนไม่เอาด้วยหรอก