ตอนที่ 703 ประธานเชี่ยนที่แสนกล้าทำให้มีเรื่องสนุก

ตอนที่ 703 ประธานเชี่ยนที่แสนกล้าทำให้มีเรื่องสนุก

เสี่ยวเชี่ยนพูดจาชนิดที่ไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย

จะ จู๋…

อาเหม็ดรีบหุบขาตัวเอง รู้ตัวตนของเขาแล้วยังกล้าพูดจากับเขาแบบนี้ ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

เดิมสุ่ยเซียนกำลังคิดว่าอาเหม็ดมาด้วยจุดประสงค์อะไร พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นก็ขำออกมา

เสี่ยวเชี่ยนทำเป็นไม่เห็นสีหน้าเจื่อนๆของอาเหม็ดในตอนนี้ เธอนั่งฟังโต๊ะข้างๆตะเบ็งเสียงคุยกันต่อ

หญิงสูงวัยโต๊ะข้างๆกำลังพูดด้วยเสียงแหลมๆ

“เดี๋ยวพอมันมานะ ฉันจะต้องตั้งกฎเสียหน่อย คิดจะเข้าบ้านเราก็ต้องทำตัวให้ดี นี่ถ้าไม่เห็นแก่ทะเบียนบ้านในเมืองของมันนะ ฉันไม่อยากให้พี่แกแต่งกับมันหรอก ลูกสาวของหัวหน้าสำนักวางแผนในอำเภอเรายังชอบพี่แกอยู่เลย น่าเสียดายที่อำเภอเรามันเล็ก ฉันไม่อยากให้พี่แกกลับไปทำงานที่นั่น เลยยอมให้แต่งกับยัยผู้หญิงไร้มารยาทคนนี้” หญิงสูงวัยพูดด้วยท่าทางมั่นใจ

“เขาจะซื้อบ้านจริงเหรอแม่” สาวตาโปนพูดกระซิบ ทำอย่างกับว่าเรื่องซื้อบ้านเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก

แต่เสี่ยวเชี่ยนกับสุ่ยเซียนก็ยังคงได้ยินอย่างชัดเจน อาเหม็ดเองก็เงี่ยหูฟังด้วย

เขาอยากจะดูซิว่า มันเรื่องอะไรกันที่สำคัญกว่าการมาจากตระกูลคาร์เตอร์ของเขา

ถูกคนมองข้ามตั้งแต่ต้นจนจบเป็นอะไรที่หยามกันมาก ปรากฏพอได้ฟังอาเหม็ดก็ยิ่งช้ำใจหนักกว่าเดิม

ก็แค่เรื่องเม้าท์ซุบซิบในครอบครัวทั่วไป เรื่องตระกูลอันยิ่งใหญ่ของเขายังสู้ไม่ได้เลยเหรอเนี่ย

“พี่แกบอกว่ามันกำลังจะซื้อบ้าน ไม่มีบ้านก็เท่ากับไม่มีทะเบียนบ้าน ไม่มีทะเบียนบ้านแล้วพี่แกจะแต่งกับมันทำไม กลับไปเดี๋ยวต้องไปบอกกับพี่แก บ้านเราก็ออกด้วยสองหมื่นแล้วให้มันใส่ชื่อพี่แกลงไปในชื่อเจ้าของบ้านด้วย หน้าตาร้ายๆแบบนั้นใครจะไปรู้ว่ามันจะทำตัวดีไปได้นานแค่ไหน จริงสิ ต้องซื้อแบบสามห้องนอนด้วยนะ ไม่งั้นฉันกับพ่อแกไม่มีที่นอน”

บทสนทนาอันน่าอัศจรรย์ของครอบครัวนี้ดังลอยมาอย่างชัดเจน พูดเสียงดังขนาดนี้ไม่อยากฟังก็คงทำไม่ได้

สุ่ยเซียนได้ยินแล้วก็อึ้งๆ เดิมกำลังคิดเรื่องอาเหม็ดแต่ก็ถูกครอบครัวนี้แย่งซีน เธอกระซิบถามเสี่ยวเชี่ยน “เมืองนี้บ้านราคาเท่าไรเหรอ”

“ก็ต้องดูว่าใหญ่แค่ไหน ขั้นต่ำก็แสนกว่าๆ” ตอนนี้บ้านราคาถูก แต่ก็ไม่ได้ถูกถึงขนาดเงินสองหมื่นซื้อบ้านได้ครึ่งหลัง

นั่นก็หมายความว่า ฝ่ายนั้นไม่เพียงแต่คิดจะไปอยู่บ้านที่ฝ่ายหญิงซื้อ ยังคิดจะให้ใส่ชื่อผู้ชายเป็นเจ้าของบ้านด้วย

และที่น่าอัศจรรย์กว่าก็คือเอาเปรียบคนอื่นขนาดนี้แล้วยังพูดถึงเขาไม่ดีอีก พูดจาลับหลังด้วยสีหน้าที่ว่ายอมแต่งงานด้วยก็นับว่าเป็นบุญของผู้หญิงแล้ว

อยากจะเข้าไปถามจริงๆว่า ลูกชายบ้านนี้จู๋ทำมาจากทองเหรอ

ถึงการแอบฟังคนอื่นคุยกันจะไม่ดี แต่ครอบครัวนี้คุยเสียงดังขนาดนี้ แถมยังเอาเรื่องหน้าไม่อายมาพูดคุยกันอย่างภูมิใจ ต่อให้ไม่อยากฟังก็เกรงจะไม่ได้

โต๊ะข้างๆยังคงคุยกันต่อ “ได้ยินว่าพ่อแม่มันเป็นข้าราชการ ที่บ้านยังมีพี่ชายอีกคน ครอบครัวที่มีพี่น้องแบบนี้ครอบครัวเราไม่อยากได้อยู่แล้ว ลูกหัวหน้าสำนักวางแผนนั่นเป็นลูกสาวคนเดียว ถ้าพี่แกแต่งกับเขานะ เงินของผู้หญิงช้าเร็วก็ต้องเป็นของบ้านเรา แต่พี่แกอยากจะแต่งกับยัยผู้หญิงบ้านจนนี่ให้ได้ เสี่ยวชิง เดี๋ยวตอนแกคุยกับมันบอกมันด้วยนะว่า ธรรมเนียมของบ้านเราผู้หญิงแต่งเข้าต้องให้รถด้วย บอกให้มันทำตามธรรมเนียมบ้านเรา”

สุ่ยเซียนกับเสี่ยวเชี่ยนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกขยะแขยงเหมือนกัน

อาเหม็ดก็รู้สึกแบบเดียวกัน เรื่องบ้าๆบอๆแบบนี้มีอะไรน่าฟัง สำคัญกว่าสถานะที่แท้จริงของเขาอีกเหรอ