ตอนที่ 704 ขำหนักมาก

ตอนที่ 704 ขำหนักมาก

อาเหม็ดยอมแพ้เรื่องโต้เถียง เขาเข้าใจแล้วว่าตัวเองเอาชนะเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ เธอจงใจทุกอย่าง เขาจะทน

บทสนทนาของโต๊ะข้างๆยังคงดำเนินต่อ

“นี่ตั้งกี่โมงแล้วทำไมเขายังไม่มาอีก” สาวตาโปนมองนาฬิกาพลางบ่น

“ไร้มารยาท ผู้หญิงที่มาจากเมืองเล็กๆบ้านนอกๆไม่ไหวเลยจริงๆ” หญิงสูงวัยพูดจาเหมือนตัวเองมาจากเมืองใหญ่

“ได้ยินว่าเขาไปฝึกวิชาบนภูเขาตั้งแต่ยังเด็ก เด็กผู้หญิงคนเดียวไปอยู่รวมกับผู้ชายเป็นฝูง คนแบบนี้ไม่ควรเอาเข้าบ้าน นี่พี่ชอบเขาตรงไหนกัน…”

บนภูเขา…ฝึกวิชา

สุ่ยเซียนมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เชี่ยนเอ๋อ คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง

เสี่ยวเชี่ยนเบ้ปาก มันบังเอิญขนาดนั้นนั่นแหละ

ในที่สุดปสุ่ยเซียนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมประธานเชี่ยนถึงดูสนใจเรื่องของคนแปลกหน้า ที่แท้โต๊ะข้างๆก็เป็นครอบครัวของแฟนหลิวเหมย

ประธานเชี่ยนไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ต่อให้เป็นเรื่องของเธอประธานเชี่ยนก็ขี้เกียจยุ่ง แต่ถ้าใครกล้ามาหาเรื่องประธานเชี่ยนถึงที่ กล้ารังแกคนของประธานเชี่ยน ประธานเชี่ยนก็กล้าเล่นงานถึงขั้นต้องปลุกบรรพบุรุษขึ้นมาถาม—เอ๊ะ คำพูดนี้ไม่เลว สุ่ยเซียนแอบกดไลค์ให้ตัวเอง

“เป็นผู้หญิงแต่ทำตัวไม่เหมือนผู้หญิง วันๆเอาแต่ใช้กำลัง ผู้หญิงแบบนี้ฉันไม่ชอบเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าครอบครัวแบบไหนกันที่เลี้ยงลูกออกมาเป็นแบบนี้ ฉันล่ะไม่กล้าไปบอกญาติๆเลยว่าลูกชายได้ผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมีย” ภายในช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่นาที หญิงสูงวัยโต๊ะข้างๆเน้นย้ำเหลือเกินถึงความไม่ชอบว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้

อายที่จะบอกว่าเขาเป็นลูกสะใภ้ แต่กลับไม่อายที่จ้องจะยึดบ้านเขา

“คนแบบนี้จิตใจมีปัญหาหรือเปล่า” สุ่ยเซียนถามเสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนส่ายหน้า “คนนิสัยแย่ไม่เท่ากับเป็นโรคจิตเวชหรอก พวกเขาไม่ได้ป่วย แต่ผู้ป่วยจิตเวชหลายคนถูกคนประเภทนี้นี่แหละทำให้ป่วย”

สุ่ยเซียนอยากให้บอดี้การ์ดตัวเองไปถีบคนพวกนั้นจริงๆ แต่คิดได้ว่าอาเหม็ดเป็นของเก๊ จึงทำได้แค่ระงับความโกรธแล้วนั่งฟังต่อ

ยิ่งฟังยิ่งโมโห หลิวเหมยเป็นเพื่อนที่ดีของพวกเธอ แต่ทำไมพอตกเป็นขี้ปากของคนพวกนี้ถึงได้กลายเป็นคนต่ำต้อย

นั่งกินข้าวกับคนแบบนี้ทำให้หมดอารมณ์ สุ่ยเซียนลุกขึ้นไปเติมหน้า เสี่ยวเชี่ยนเดินตามไปด้วย อาเหม็ดเองก็ไป เสี่ยวเชี่ยนมองเขาเป็นอากาศ แสร้งทำเป็นไม่เห็น

ภายในห้องน้ำ สุ่ยเซียนยืนล้างมือข้างๆเสี่ยวเชี่ยน

“ฉันกินไม่ลงแล้ว น่าขยะแขยงมาก พวกเขาคงไม่ใช่ครอบครัวว่าที่สามีของหลิวเหมยจริงๆหรอกใช่ไหม” สุ่ยเซียนถามเสี่ยวเชี่ยน

“เป็นครอบครัวแฟนหลิวเหมยจริงแท้แน่นอน แต่ไม่ใช่ว่าที่สามี” ประธานเชี่ยนไม่พยักหน้า งานแต่งนี้ไม่สำเร็จหรอก

“มาอาศัยบ้านของผู้หญิงแล้วยังจะวิจารณ์เขาแบบนี้อีก ไม่รู้สึกละอายบ้างเลยหรือไง”

“ในสายตาของคนพวกนี้ ลูกชายของพวกเขาเก่งเลิศเลอเพอร์เฟค เสน่ห์แรงดึงดูดผู้หญิงได้ การได้อยู่บ้านใหญ่ๆไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่ผู้หญิงออกเงินเลยแม้แต่น้อย เป็นเพราะเสน่ห์อันล้นเหลือของลูกชายพวกเขาเอง สุ่ยเซียน ตอนนี้เรื่องที่เธอควรใส่ใจไม่ใช่เรื่องหลิวเหมย แต่เป็นเรื่องอะไรเธอรู้ดี”

เสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนี้สุ่ยเซียนถึงได้นึกออก ยังมีอาเหม็ดจากตระกูลใหญ่อยู่ข้างกายเธอ มัวแต่สนใจเรื่องครอบครัวที่น่าอัศจรรย์ของแฟนหลิวเหมยจนลืมเรื่องใหญ่ไปเลย

“ตอนนี้เรื่องกวนใจเธอน่ารำคาญพอๆกับครอบครัวที่อยู่ข้างนอกนั่น”

สุ่ยเซียนเดาได้ว่าอาเหม็ดต้องติดเครื่องดักฟังที่ตัวเธอ ต่อให้เวลานี้อยู่ในห้องน้ำหญิงก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เธอไม่รู้ว่าจะตอบเสี่ยวเชี่ยนอย่างไรดีจึงมองหน้าเสี่ยวเชี่ยนเงียบๆ