ตอนที่ 713 ประธานเชี่ยนชอบทำการกุศล

ตอนที่ 713 ประธานเชี่ยนชอบทำการกุศล ชาดอกเก๊กฮวย…เหมือนหลิวเหมยจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ปฏิกิริยาตอบสนองจากทฤษฎีการเรียนรู้ของพาฟลอฟ[1] ก่อนหน้านี้เสี่ยวเชี่ยนใช้ชาดอกเก๊กฮวยตั้งเป็นเงื่อนไข

หลิวเหมยอยากยัดเงินกลับไป แต่ก็เห็นแม่ของผู้ชายฟีนิกซ์รีบดึงตัวเธอไปไว้ข้างตัวอย่างรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้าฟาด จากนั้นก็ยิ้มให้เสี่ยวเชี่ยนแบบเป็นกันเองพร้อมโบกมือให้ “ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น จะเกรงใจทำไม—เสี่ยวลุ่ย รีบไปส่งพี่สะใภ้เร็ว”

หลิวเหมยมองเสี่ยวเชี่ยนกับสุ่ยเซียนเดินออกไป เงินของเสี่ยวเชี่ยนอยู่ในมือเธอ เงินนี้กลับไปค่อยคืนพี่สะใภ้แล้วกัน

“พี่สะใภ้เธอเป็นใครกัน” พอเสี่ยวเชี่ยนไปแม่ของผู้ชายฟีนิกซ์ก็รีบถามทันที

“เขาเป็นลูกสะใภ้ของลูกคนที่สี่ของลุงหนูค่ะ พวกเราพักอยู่ด้วยกัน”

“ทำตัววางมาดขนาดนี้เขาทำงานอะไรน่ะ”

“เป็นหมอค่ะ” หลิวเหมยไม่ค่อยชอบให้คนอื่นซักไซ้เรื่องของเสี่ยวเชี่ยน โดยเฉพาะเมื่อกี้ที่เพิ่งจะมีเรื่องหมางใจกันไป

ถ้าไม่ติดว่าเห็นแก่หน้าของหม่าลุ่ย เธอคงออกไปกับเสี่ยวเชี่ยนแล้ว

ตอนคุยโทรศัพท์หม่าลุ่ยสร้างภาพให้พ่อแม่อย่างกับว่าเป็นพ่อแม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโลกนี้ เลี้ยงเขาให้โตมาด้วยความยากลำบาก พยายามบอกหลิวเหมยทั้งทางตรงและทางอ้อมว่า ภรรยาในอนาคตของเขาต้องกตัญญูต่อพ่อแม่เขา ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับทำผิดต่อความลำบากของพ่อแม่ที่มีมาหลายปี ก่อนหลิวเหมยมาถึงได้คิดเอาไว้ว่า พ่อแม่ที่เลี้ยงลูกมาอย่างยากลำบากจะต้องมีแววตาที่ใจดี—ปรากฏว่าพอเจอแล้วก็รู้สึกว่าแปลกๆตรงไหนชอบกล

“เป็นหมอจะมีเงินขนาดนั้นได้ยังไง แฟนเขารวยมากใช่ไหมล่ะ” แม่หม่ายังโลภถามต่อ สายตาเอาแต่จ้องเงินปึกใหญ่ที่อยู่ในมือหลิวเหมย เธออยากจะนับด้วยตัวเองจริงๆว่ามีเท่าไร

“พี่ชายหนูเป็นทหารค่ะ” ความรู้สึกอึดอัดของหลิวเหมยทวีคูณมากขึ้น

“เป็นทหารอยู่ที่ไหน ยศอะไร” ครั้งนี้คนที่ถามคือหม่าลุ่ย

หลิวเหมยรู้สึกอึดอัดใจมากกับการที่ถูกไล่บี้ถามเรื่องส่วนตัว เธอไม่ได้ตอบไปตรงๆ ตอบแบบอ้อมๆ

“เป็นแค่ทหารธรรมดาๆค่ะ”

พนักงานเดินเข้ามาเสิร์ฟชาดอกเก๊กฮวย เสี่ยวเชี่ยนสั่งไว้ให้ก่อนไป

หลิวเหมยพอเห็นกาน้ำชาก็นึกถึงคำพูดที่เสี่ยวเชี่ยนพูดในคืนนั้นพร้อมดื่มชาดอกเก๊กฮวย

“หมอกับทหารธรรมดาจะมีเงินเยอะขนาดนั้นได้ยังไง คงรับเงินใต้โต๊ะจากคนไข้มาเยอะสินะ ตอนนี้หมอพวกนี้เงินดีจะตาย เสี่ยวชิงอีกหน่อยหาแฟนไปเอาพวกหมอเถอะ…”

พอได้ยินคำพูดของแม่หม่าหลิวเหมยก็ยิ่งสับสน พ่อแม่ที่เลี้ยงลูกมาอย่างยากลำบากควรเป็นแบบนี้เหรอ…

พอออกจากร้านอาหารสุ่ยเซียนก็ถอนหายใจโล่งอก “อึดอัดเป็นบ้าเลย…เชี่ยนเอ๋อ ใจเธอนี่กว้างแค่ไหนกันนะ เงินเหลือเยอะใช่ไหม เอาเงินให้น้องสาวทำไม ต่อให้เขาเอาเงินเปย์บ้านนั้น คนพวกนั้นก็ไม่เห็นในความดีหรอก เธอเงินเยอะเอาไปบริจาคเด็กด้อยโอกาสไม่ดีกว่าเหรอ หรือไม่ก็ซื้ออาหารแมวอาหารหมาเอาไปเลี้ยงหมาแมวจรจัดยังจะดีซะกว่า เมื่อกี้ถ้าเธอไม่หยิกฉัน ฉันคงลุยซักตั้งแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนหัวเราะหึหึ “เปย์ที่ไหนกันเล่า นั่นน่ะแค่อุปกรณ์ที่ใช้ยั่วโมโหคน”

“ยั่วโมโห ครอบครัวที่เห็นเงินเป็นพระเจ้านั่น เธอยื่นเงินให้มีแต่จะระริกระรี้หางกระดิกล่ะไม่ว่า แล้วจะโมโหได้ยังไง ฉันเริ่มเดาทางเธอไม่ถูกแล้วนะ ปกติเธอไม่ลงไม้ลงมือ แต่วันนี้ไม่ใช่แค่ลงมือยังจะให้เงินด้วย”