ตอนที่ 776 มองปราดเดียวก็เห็นถึงไส้ถึงพุง

เสี่ยวเชี่ยนแอบให้กำลังใจตัวเองเงียบๆ เธอเป็นจิตแพทย์ที่แข็งแกร่งที่สุด ในแวดวงสาขาของเธอ ไม่ว่าใครก็ต้องเชื่อฟังเธอ ในสายตาของเธอไม่มีเรื่องอำนาจและฐานะเข้ามาเกี่ยวข้อง มีแค่คนไข้ที่เชื่อฟังและไม่เชื่อฟัง

ส่วนคนไข้แบบหลัง เธอจะพยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำให้เชื่อฟังให้ได้

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเสี่ยวเชี่ยนก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ

อวี๋หมิงหลางเหลือบมองเธอก็พบว่าเมียตัวเองเต็มไปด้วยพลังพร้อมรบ จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป

ซ่งชิงอู๋ระวังตัวตลอดเวลา เขารู้สึกว่าอวี๋หมิงหลางยื่นมืออกไป เขาจึงเอามือไปจับบริเวณกระเป๋า

ปรากฏว่าอวี๋หมิงหลางแค่เอามือไปลูบหน้าเสี่ยวเชี่ยน “เมียจ๋า ทำไมสวยแบบนี้ ทุกเช้าผมตื่นมาได้เห็นหน้าคุณผมรู้สึกมีความสุขมากเลย”

“บางครั้งฉันส่องกระจกก็ยังสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงได้สวยขนาดนี้” เสี่ยวเชี่ยนรับมุกอวี๋หมิงหลางแบบที่นานๆครั้งจะเห็นที

ซ่งชิงอู๋ปวดขมับ ถึงสองคนนี้จะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอยากอ้วกแบบนี้

หลิวเหมยไม่อยู่บ้าน ออกไปเดทกับฟู่กุ้ยแล้ว

ข้อดีของการอกหักและมีรักครั้งใหม่ในวันเดียวกันก็คือสามารถอุดรอยต่อของแผลได้พอดี เช้าๆเสี่ยวเชี่ยนจะเห็นหลิวเหมยตื่นมาส่องกระจก หยิบชุดมาทาบถึงแปดชุด จากนั้นก็ยิ้มหน้าบานออกจากบ้านไป

“เหมยจื่อคงไม่รีบกลับมาหรอกนะ” อวี๋หมิงหลางถามเสี่ยวเชี่ยน

“ไม่หรอก เขากับพี่ชายฉันออกไปสวีทหวานด้วยกันตั้งแต่เช้าแล้ว ดูท่าฟ้าไม่มืดไม่กลับมาหรอก”

ซ่งชิงอู๋มองสองผัวเมียที่คุยกันทำเหมือนเขาเป็นอากาศ สายตาก็มองไปรอบๆห้องที่ขนาดไม่ใหญ่นี้

“บ้านประเทศนี้แคบแบบนี้เลยเหรอ”

“คุณก็ช่วยอุดหนุนธุรกิจเมียผมมากๆหน่อย พวกเราจะได้มีเงินย้ายไปอยู่บ้านขนาดใหญ่ขึ้น”

อวี๋หมิงหลางโยนรองเท้าแตะใส่ในบ้านให้ซ่งชิงอู๋

ซ่งชิงอู๋มองรองเท้าเหมือนเห็นผี ให้เขาเปลี่ยนไปใส่ของแบบนี้เนี่ยนะ

“เป็นฮ่องกงฟุตเหรอ”

ซ่งชิงอู๋ส่ายหน้า

“งั้นก็เปลี่ยนรองเท้าสิ ทำพื้นสกปรกผมถูเยอะนะ ระวังเมียผมบวกเงินเพิ่มล่ะ เชื่อผมเถอะ เมียผมรักษาคนทีขูดรีดสุดชีวิต”

“ผมเริ่มเสียใจขึ้นมาละว่าทำไมไม่ฆ่าคุณให้ตายๆไปซะ” ซ่งชิงอู๋เปลี่ยนไปใส่รองเท้าแตะที่หน้าตาไม่สวยนี้

“พระพุทธเจ้ากล่าวว่า ความดันทุรังเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ ถ้าคุณยังดันทุรังในเรื่องที่ยังไงคุณก็ทำไม่ได้ คุณจะเป็นทุกข์นะคะ” เสี่ยวเชี่ยนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติ

“อะไรคือเรื่องที่ผมทำไม่ได้”

“ฆ่าฉันไง คุณทำไม่ได้หรอก ถ้าคุณทำได้ คุณก็ต้องตายแน่นอน ดังนั้นความดันทุรังแบบนี้อย่าไปคิดเลย”

“เรื่องที่ผมดันทุรังไม่ใช่เรื่องนี้”

“สิ่งที่คุณดันทุรังฉันจะช่วยให้คุณได้มา เข้าไปในห้องกับฉัน พวกเราจะเริ่มการรักษาอย่างเป็นทางการ—เสี่ยวเฉียง ปอกผลไม้มาหน่อย แล้วก็ที่ระเบียงยังมีไม้เสียบลูกชิ้นที่เหมยจื่อซื้อมาคราวก่อนเหลืออยู่ ในตู้เย็นยังมีเนื้อแพะ เอาออกมาละลายแล้วก็เสียบไม้รอเลย ตอนเย็นกินเนื้อย่างกัน คุณซ่งจะอยู่กินด้วยกันไหมคะ”