ตอนที่ 852 มาแล้ว มาแล้ว เขามาอีกแล้ว

พอโทรติดปุ๊บเสียงโวยวายของศาสตราจารย์หลิวก็ลอดออกมา

“เฉินเสี่ยวเชี่ยน อยากจะทำตัวเป็นวีรบุรุษหรือไง? ออกไปช่วยคนเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เรื่องที่เหล่าชีรู้แต่เธอกลับไม่บอกฉัน เธอไม่เห็นตอนที่เขามาพูดเรื่องนี้ด้วยความภูมิใจต่อหน้าฉันมันน่าหมั่นไส้แค่ไหน”

พอได้ยินศาสตราจารย์หลิวพูดแบบนี้ สมองเสี่ยวเชี่ยนก็ว่างเปล่า

ศาสตราจารย์ชีคนที่ควรจะออกไปจากชีวิตเธอได้แล้วทำไมอยู่ๆถึงไปหาอาจารย์ได้ นี่คือปริศนา…

อีกทั้งคำพูดของอาจารย์เมื่อครู่ ทำไมข้อมูลแน่นขนาดนั้น?

“อาจารย์ นี่หนูยังไม่ตื่นดีหรืออาจารย์ละเมออยู่คะ?”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันพูดเรื่องเธออยู่นะ ทำไมเธอบอกเหล่าชีแต่ไม่บอกฉัน”

“…หนูไม่ได้บอกเขาค่ะ” ประธานเชี่ยนเองก็งง

“มาที่มหาลัยในอีกครึ่งชั่วโมง ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องนี้ อย่าคิดว่าฉันจะชมเธอนะ”

จากนิสัยปากร้ายใจดีของศาสตราจารย์หลิว ถ้าพูดออกมาว่าอย่าคิดว่าฉันจะชมล่ะก็ แสดงว่ารู้สึกชื่นชมไปแล้วเกือบเต็มร้อย เพียงแต่ยังมีมาดอยู่เท่านั้น

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้กังวลว่าจะถูกอาจารย์ดุอะไร เธอยังคงงงเรื่องศาสตราจารย์ชีอยู่

เธอรีบกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เก็บของมุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัย เธอไปยังห้องทำงานของศาสตราจารย์หลิว เคาะประตูเปิดเข้าไปแล้วก็ต้องอึ้ง

ทำไมเป็นเขาล่ะ

เธอเห็นผู้ชายสวมชุดลำลองสีขาวนั่งอยู่บนโต๊ะศาสตราจารย์หลิว ใช่ นั่งอยู่

ศาสตราจารย์หลิวกำลังหน้าบึ้งถลึงตามองเขา พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนเข้ามาทั้งสองคนก็หันไปหาเสี่ยวเชี่ยน

ทั้งสามคนถลึงตามองใส่กัน

“คุณ…?” ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะนึกถึงความเป็นไปได้มากมาย แต่พอเห็นศาสตราจารย์ชีในตอนนี้เธอก็ยังคงตะลึง

ผู้ชายคนนี้มาปรากฏตัวในโลกของเธอบ่อยมากในช่วงระยะเวลาอันสั้น ครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วนี่ยังมาอยู่ในห้องทำงานของอาจารย์เธออีก?

“Hi~” ชีอวี่เซวียนโบกมือให้เสี่ยวเชี่ยน

ถึงแม้ศาสตราจารย์หลิวจะหมั่นไส้ศาสตราจารย์ชี แต่เพื่ออนาคตของเสี่ยวเชี่ยนเธอก็ต้องเก็บอารมณ์เอาไว้แล้วเริ่มแนะนำ

“เธอคงเคยเจอเขาแล้วใช่ไหม เสี่ยวเชี่ยน ศาสตราจารย์ชีรอเธอนานแล้วนะ”

สาด…ตา…จาน..ชี?

นี่มันใช่เหรอ?

“ได้ยินมานานแล้วว่าเสี่ยวหลิวมีเด็กที่เก่งมากอยู่คน พวกเราเจอกันหลายครั้งคุณไม่ทำให้ผมผิดหวังเลยจริงๆนะ”

ศาสตราจารย์ชียิ้มให้เสี่ยวเชี่ยน ปีศาจน้อยที่อยู่ในใจกำลังยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่า ฮ่าๆๆ

สีหน้าของเสี่ยวเชี่ยนในเวลานี้น่ารักเป็นบ้าเลย

เคยเห็นแต่เด็กคนนี้ทำหน้าเย็นชาเป็นปกติ อายุแค่นี้แต่ทำตัวมาดขรึม ทำตัวเหมือนไม่ให้ใครเดาทางถูก ในที่สุดตอนนี้ก็ทำหน้าน่ารักเป็นกับเขาแล้ว ถ้าไม่ติดว่าศาสตราจารย์หลิวอยู่ตรงนี้ ชีอวี่เซวียนอยากจะเข้าไปหยิกแก้มน้อยๆของเธอมาก แบ๊วจริงๆ~

“นี่ตัวปลอมใช่ไหมคะ?” ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็ได้สติ

“เสี่ยวเชี่ยน” ศาสตราจารย์หลิวไม่พอใจกับท่าทีของเสี่ยวเชี่ยน ถึงเธอเองก็เหม็นขี้หน้าชีอวี่เซวียนคนนี้ แต่คำพูดบางอย่างเก็บไว้ในใจก็พอแล้ว พูดออกมาได้ยังไง?

“ผมตัวจริงของแท้แน่นอน” ชีอวี่เซวียนไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย

เสี่ยวเชี่ยนสมกับเป็นบอสที่ประสบการณ์โชกโชน เธอใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีสมองก็กลับมาทำงานปกติ เธอเดินเข้าไปหาศาสตราจารย์ชีแล้วมองหน้าเขาอยู่สักพัก

ทั้งสองคนไม่ได้เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่เจอกัน เขาให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันไปกับเสี่ยวเชี่ยน

ครั้งแรก เขาเป็นเจ้าของร้านอาหาร ถึงจะแต่งตัวเป็นพ่อครัวแต่กลับให้ความรู้สึกภูมิฐานเหมือนนักปรัชญามากกว่า