ตอนที่ 853 เรียกแบบนี้ได้ไหม

ชีวิตชีอวี่เซวียนมีขึ้นมีลง เขาเคยเจอเรื่องราวมาสารพัด แต่นับตั้งแต่เขาโด่งดังขึ้นมาก็ไม่เคยโดนใครตบ เสี่ยวเชี่ยนสร้างประสบการณ์พิเศษให้เขาจริงๆ

“ฮ่าๆๆ” ชีอวี่เซวียนที่ถูกหาว่าเป็นแก๊งค์ลักพาตัว ไม่เพียงแต่เขาจะไม่โกรธ ยังหัวเราะเสียงดังด้วย

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็คิดในใจ หรือเธอยังเล่นได้ไม่สมบทบาท?

หรือเอาอีกสักหลายๆที…

“เด็กคนนี้ ในสายตาของผมคุณก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี ลูกไม้แบบเด็กๆของคุณใช้กับผมไม่ได้ผลหรอก ถึงผมจะยอมรับว่าคุณเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก แต่หากคุณคิดจะควบคุมจิตใจผมก็คงต้องรออีกหลายปี ตอนนี้คุณคิดจะทำอะไรผมรู้หมด อย่าเปลืองแรงเลยดีกว่า”

เสี่ยวเชี่ยนถูกยั่วโมโหเข้าแล้ว

นับตั้งแต่เธอกลับมาเกิดใหม่เธอก็ยังไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ คนที่มองเธอออกในแวบแรกแบบนี้ยิ่งไม่เคยเจอเลย เดิมเธอคิดว่าการทำตัวเสียมารยาทจะยั่วโมโหเขาได้ นึกไม่ถึงว่าตาเพี้ยนนี่จะพูดแบบนี้

“เสี่ยวเชี่ยนของเราชอบเล่นซนน่ะ แหะๆ…” ศาสตราจารย์หลิวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน เหตุการณ์กลายเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าควรรับมือยังไง

“ผมชอบที่เขาซุกซนแบบนี้นี่แหละ เด็กน่ะนะ ต้องมีชีวิตชีวาหน่อย ถ้าเอาแต่ทำตัวเงียบขรึมก็ไม่เหมือนชีวิตวัยรุ่นสิ ใช่ไหม?”

วัยรุ่นกับผีสิ เสี่ยวเชี่ยนหงุดหงิดกับรอยยิ้มของชีอวี่เซียนแบบไม่ไหวแล้ว

“ขอแนะนำอย่างเป็นทางการนะ ผมชื่อชีอวี่เซวียน เป็นหมอประสาทควบอาจารย์ที่ปรึกษาของนักศึกษาปริญญาเอก ถึงผมจะดีใจที่คุณชมผมหน้าเด็ก แต่ผมขอบอกคุณด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้งว่า ถึงผมจะดูเด็ก แต่อายุจริงของผมเป็นพ่อคุณได้เลยล่ะ ถ้าคุณยอมเรียกผมว่าพ่อก็ได้นะ”

“ขอเรียกว่าขี้ได้ไหม?” เสี่ยวเชี่ยนไม่เคยเจอใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ

ถึงเสี่ยวเฉียงของเธอจะหน้าหนา แต่อย่างน้อยเขาก็หน้าด้านหลังจากที่ขยับความสัมพันธ์กับเธอแล้ว ส่วนชีอวี่เซวียนที่หน้าด้านๆเข้ามาหาเธอแบบนี้มันอะไรกัน

มีใครบ้างที่เพิ่งเจอกันก็ให้เรียกพ่อ?

เสี่ยวเชี่ยนจงใจพูดแรงๆ ปรากฏว่าชีอวี่เซวียนกลับเอาแต่ยิ้มหน้าบานตอบรับ

“ได้เลย”

โวะ

เสี่ยวเชี่ยนกับศาสตราจารย์หลิวเหมือนถูกฟ้าผ่าพร้อมกัน

ตานี่น่าจะไปขอลงกินเนสบุ๊คเรื่องความหน้าหนานะ

นี่เขาไม่รู้เหรอว่าเสี่ยวเชี่ยนกำลังประชด?

“นี่เป็นบัตรประจำตัวผม คุณเอาไปดูได้ ผมไม่ใช่พวกแก๊งค์ลักพาตัวจริงๆ” ชีอวี่เซวียนล้วงบัตรประจำตัวออกมา เสี่ยวเชี่ยนกวาดตามองแล้วพูดอย่างเหวี่ยงๆ

“บัตรน่ะปลอมกันได้ ทำไมฉันต้องเชื่อด้วย?”

“เดือนหน้าผมมีคนไข้ คุณจะบินตามผมไปเมืองนอกเพื่อไปดูผมรักษาก็ได้นะ ผมจะใช่ชีอวี่เซวียนหรือเปล่า คุณเห็นผมรักษาคนเดี๋ยวก็รู้เอง” พอพูดถึงเรื่องการรักษา ชีอวี่เซวียนก็ยิ้มกว้างออกมา “ผมเชื่อว่าคุณต้องสนใจเคสนี้แน่ นี่เป็นเคสที่สนุกมาก อาการแบบนี้พบได้ยาก คนทั่วไปไม่ได้เจอหรอก”

“เคสอะไรเหรอ?” ศาสตราจารย์หลิวถาม

“โรคหลงรักศพ คนไข้รายนี้เนี่ยชอบที่จะมีอะไรกับศพ ไอ๊หยา ผมล่ะชอบเคสแปลกๆแบบนี้จริงๆ ต่อไปถ้าคุณมาอยู่กับผมจะได้เจอโรคจิตเวชแปลกๆจากทั่วทุกที่บนโลกนี้เลยล่ะ บางเคสทางตำรวจเป็นคนส่งมา ช่องทางอื่นไม่ได้เจอเคสแบบนี้หรอกนะ”

เสี่ยวเชี่ยนขยะแขยง

ดูเหมือนชีอวี่เซวียนจะติดลม “เป็นเคสที่น่าศึกษานะ พวกเขาปรารถนาที่จะมีความสัมพันธ์ทางเพศกับศพ ผมเคยเจอคนหนึ่งมีศพเต็มบ้าน ตอนที่ตามตำรวจเข้าไปกลิ่นในบ้านนั้นนะ…จึ๊ๆ อยากให้คุณได้ไปดมจริงๆ”

“ฉัน ไม่ อยาก” เสี่ยวเชี่ยนสะอิดสะเอียนมาก