ตอนที่ 874 เห็นเขาหน้าไม่อายขนาดนี้ก็วางใจแล้ว

หลังจากผ่านเหตุการณ์คราวก่อนที่เกือบถูกลดตำแหน่ง ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของอวี๋หมิงหลางก็เพิ่มขึ้นอีกระดับ

“ผมจะบอกพวกคุณให้นะ คนที่มีเรื่องกับผมไม่มีจุดจบที่ดีหรอก ฮ่าๆ ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างคุณไม่มีปัญญาดิ้นรนอยู่ในวงการได้หรอก การแข่งครั้งนี้คุณแพ้เละเทะแน่ ฮ่าๆๆ”

หลังจากที่จ้าวต้าเผ้าพูดจาถากถางจนพอใจแล้วก็ฮัมเพลงค่อยๆเดินจากไป

เสี่ยวเชี่ยนมองตามเขาอย่างเย็นชา ไอ้คนหน้าไม่อาย

“ไม่รู้ว่าต้าอีที่อยู่ข้างในรับมือคนเดียวไวหรือเปล่า”

เสี่ยวเชี่ยนเป็นห่วงต้าอีมาก อันที่จริงผลการแข่งขันที่แสนน่าเบื่อนี้จะเป็นอย่างไรเธอก็ไม่ได้แคร์หรอก

เธอแค่อยากให้ต้าอีแสดงความสามารถของตัวเองให้เต็มที่ ต่อให้แพ้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ไม่กระทบจิตใจ ไม่ทำลายความมั่นใจและไม่เป็นอุปสรรคต่ออนาคตของต้าอีเป็นพอ

เสี่ยวเชี่ยนกำลังเป็นห่วงคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและพี่สะใภ้รอง แต่เสี่ยวเฉียงกลับกำลังมองตามจ้าวต้าเผ้าที่เดินหายลับไป

“เสียวเหม่ย คุณไปหาแม่ตรงที่นั่งคนดูนะ แม่ผมไปขอตั๋วมาแล้ว คุณไปให้กำลังใจต้าอีในฐานะคนดูเถอะ”

“แล้วนายล่ะ?”

“ผม…มีธุระนิดหน่อย” อวี๋หมิงหลางพูดเสียงขรึม

จ้าวต้าเผ้าประสบความสำเร็จในการพูดจาถากถางเสี่ยวเชี่ยน เขาสะใจมาก

เขาฮัมเพลงตลอดทางที่เดินไปเข้าห้องน้ำ รูดซิปทำธุระส่วนตัว เสร็จแล้วก็ไปล้างมือ จากนั้นก็ยืนโทรศัพท์ข้างอ่างล้างมือ

“ผมเองนะครับ เด็กนั่นขุดหลุมดักตัวเองซะแล้ว ฮ่าๆ ยังไม่ทันถึงพรุ่งนี้ให้คนของเราลงมือ วันที่สองมันก็ขาดแข่งแล้ว ขำเป็นบ้า ฮ่าๆ”

“ขาดแข่งเหรอ?”

“ใช่ครับ ผู้ช่วยมันไปลงแข่งแทน ผู้ช่วยมันเป็นแค่นักศึกษาปริญญาตรี แล้วจะสู้คนอื่นได้ยังไง มันตกรอบแน่ ต่อให้สู้ได้แล้วไงล่ะ มันไม่ได้ลงแข่งเองให้ผู้ช่วยแข่งมันผิดกติกาอยู่แล้ว คุณรีบหาคนไปเป่าหูพวกคนไข้เก่าๆของมันดีกว่า ขอแค่หามาได้สักคนมันก็จะหมดสิทธิ์เป็นนักจิตวิทยาบำบัด”

“อย่าเพิ่งประมาทไป รอดูผลก่อนค่อยว่ากัน เพื่อเป็นการไม่ประมาท อย่าเพิ่งให้คนไข้สมมติที่ร่วมมือกับพวกเราวันพรุ่งนี้ล่าถอย พวกเราต้องหาทางเล่นงานมันทุกทาง”

“ครับ ท่านฉลาดมากจริงๆ ทำทุกอย่างรอบคอบ…เห้ย”

ขณะที่กำลังรายงานสถานการณ์อยู่นั้น พอจ้าวต้าเผ้าเงยหน้าขึ้นเห็นเงาคนที่สะท้อนในกระจกก็ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ มือสั่น โทรศัพท์ตกลงไปในอ่างล้างมือ

ภายในกระจกนั้นได้สะท้อนเงาคนร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังของเขาราวกับผี

“เห้ย แกจะทำอะไร” จ้าวต้าเผ้าตกใจตัวสั่น เขาเห็นดวงตาของคนๆนั้นกำลังยิ้มพลางพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว

“เดาดูสิ?”

“แกเป็นใคร…โอ๊ย”

จากนั้น เสียงก็ตัดไป…

ผ่านไปสามสิบวินาทีก็มีคนวิ่งออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว จ้าวต้าเผ้าตบประตูพลางตะโกน “มีคนอยู่ข้างนอกไหม ผมไม่อยากอยู่ในห้องน้ำเหม็นๆนี่ มีคนขังผมไว้ในนี้…”

ทำร้ายร่างกายหรือด่าล้วนผิดกฎหมาย ย่อมทำไม่ได้

แต่ว่า…ถ้ามือเผลอไปล็อคประตูเข้า แบบนั้นก็ไม่เป็นไรสินะ?

ห้องน้ำที่อยู่ทางด้านนี้ค่อนข้างห่างไกล อยู่ลึกสุด แทบไม่มีคนเข้ามาใช้ จ้าวต้าเผ้าอยากรีบปลดทุกข์ เห็นห้องน้ำทางอื่นคนเยอะจึงมาเข้าตรงนี้ ปรากฏว่าใครจะไปคิดว่าจะถูกขังไว้ในนี้

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงจ้าวต้าเผ้าที่ถูกรมด้วยกลิ่นห้องน้ำก็เริ่มอยากอาเจียน ทำไมห้องน้ำของสถานีโทรทัศน์ถึงมีส้วมตันด้วย? แล้วนี่ขี้ใครมีใบกุยช่ายด้วย แหวะ

“มีใครอยู่ไหม…” จ้าวต้าเผ้าตะโกนจนเสียงแหบ มือก็ทุบประตูจนเจ็บไปหมด

ในที่สุดก็มียามรักษาความปลอดภัยมาเดินลาดตระเวน ตอนที่ได้ยินเสียงจากในห้องน้ำเกือบคิดว่ามีผี พอเปิดประตูเข้าไปก็พบจ้าวต้าเผ้าที่ใบหน้าพะอืดพะอม

“คุณยังโอเคไหมครับ?”

“ผมจะแจ้งตำรวจ มีคนขังผม แย่งเอามือถือผมไปด้วย…”