ตอนที่ 910 แบบนี้มันน่าอายมาก!

“ไม่ได้ครับ เดี๋ยวผมมีสอบต้องรีบใช้ อาเลี่ยวเก่งด้านนี้ต้องช่วยชี้แนะให้ผมได้แน่ ส่วนพี่จู้จื่อ—” เสี่ยวเฉียงหันไปพูดกับจู้จื่อที่ดูกระอักกระอ่วน “พวกเขาเดี๋ยวจะต้องคุยกับเสี่ยวเชี่ยนไม่ใช่เหรอครับ อาเลี่ยวอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้”

“ใช่ๆๆ นั่นแหละ ห้ามรบกวนการรักษาเด็ดขาด” อาเลี่ยวพยักหน้าติดๆกัน

คำโกหกแบบนี้ก็กุขึ้นมาหลอกเจี่ยซิ่วฟางได้ ตอนนี้อวี๋หมิงหลางเป็นถึงรักษาการแทนหัวหน้า มีสอบที่ไหนกัน

ทำไปก็เพราะไม่อยากให้จู้จื่อเซ้าซี้พ่อเลี่ยว จึงจะพาพ่อเลี่ยวออกไป

การมารักษาของจู้จื่อครั้งนี้เป็นเพียงข้ออ้าง เขาอยากเข้ามาตีสนิทพ่อเลี่ยวมาก เดิมคิดเอาไว้ว่าพอกินข้าวเสร็จจะให้ภรรยาเขาชวนเสี่ยวเชี่ยนคุย—เขาไม่ได้คิดว่านักจิตบำบัดจะเก่งมากมายพอที่จะทำให้ผู้หญิงที่ไม่อยากมีลูกเปลี่ยนความคิด เขาแค่อยากใช้โอกาสนี้สนิทสนมกับพ่อเลี่ยวให้มากขึ้นเท่านั้น

ถึงเมืองที่เขาอยู่จะดี แต่ก็สู้เมืองQที่เจริญกว่าไม่ได้ งานมั่นคงในเมืองเล็กๆไม่ตอบโจทย์เขาอีกต่อไปแล้ว จึงอยากจะอาศัยพ่อเลี่ยวเป็นสะพานช่วยทำให้เขาถูกย้ายมาเมืองนี้ แบบนั้นจะวิเศษมาก

แต่เสี่ยวเฉียงกลับไม่ให้โอกาสเขา กลับตัดหน้าชิงตัวพ่อเลี่ยวไป

พอออกไปนอกบ้านเสี่ยวเฉียงก็พูดกับพ่อเลี่ยว

“อาเลี่ยวเดินหมากเป็นไหมครับ?”

“เป็นนิดหน่อย ไม่เก่งเท่าไรหรอก”

“แบบนั้นก็ดีเลย” พาไปบ้านอยู่เป็นเพื่อนพ่อจอมงี่เง่าเดีกว่า!

ช่วงนี้แม่อวี๋ไปอยู่เมืองหลิน พ่ออวี๋จึงกลายเป็นตาแก่ผู้โดดเดี่ยวไม่มีใครรัก

เดิมคิดว่าแม่อวี๋ไปอยู่ช่วยเสี่ยวเชี่ยนเสร็จแล้วก็คงกลับมา ปรากฏว่าแม่อวี๋จัดการเรื่องของครอบครัวลูกชายคนเล็กเสร็จก็ไปจัดการเรื่องครอบครัวลูกชายคนรองต่อ ได้ยินว่าจะไปค้างหลายวัน

ครั้นแล้วพ่ออวี๋จึงกลายร่างเป็นเขตระเบิด ปั้นหน้ายักษ์ทำตัวขี้หงุดหงิดอยู่ในบ้าน

เสี่ยวเฉียงพาตัวพ่อเลี่ยวออกมาก็พอดีจะได้ให้ไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อ ปล่อยให้สองคนนี้เดินหมากกัน ฝีมือห้ามเก่งกว่าเด็ดขาด ยิ่งไม่เก่งยิ่งช่วยลดอารมณ์หงุดหงิดของพ่อเขาได้ดี

เสี่ยวเฉียงรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่กตัญญูมาก

หลังจากที่พวกเขาออกไปแล้ว ดูเหมือนจู้จื่อก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังอยากตีสนิทกับเจี่ยซิ่วฟางแทน เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขาจะไปคุยกับแม่จึงรีบขัดขวาง

“พี่จู้จื่อคะ การให้คำปรึกษาครั้งนี้สามีภรรยาจำเป็นต้องอยู่ด้วยกันค่ะ พี่ตามฉันเข้าไปในห้องด้วยกันดีกว่าค่ะ”

“พี่เหรอ?”

“ค่ะ การรักษานี้สามีภรรยาต้องทำไปพร้อมกัน” อันนี้ไม่ได้หลอกเขา หลายคนที่มีปัญหาชีวิตคู่ เวลาเข้ารับคำปรึกษาสามีภรรยาก็ต้องฟังไปพร้อมกันอยู่แล้ว

จู้จื่อพอได้ฟังเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นก็รู้สึกเหมือนขึ้นหลังเสือแล้วลงยาก เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองมีความผิดปกติอะไร แต่เขาก็อาศัยข้ออ้างนี้เข้ามาตีสนิท ถ้าไม่เข้าไปร่วมฟังตามที่เสี่ยวเชี่ยนบอก ต่อไปก็คงมาที่นี่ยากแล้ว

จึงทำได้แค่เดินตามเสี่ยวเชี่ยนเข้าไปในห้อง ซึ่งตั้งแต่เริ่มเข้ามาในบ้านนี้ภรรยาของเขาก็เอาแต่เงียบตลอด พูดอยู่ไม่ถึงห้าประโยค คล้ายกับเป็นหุ่นกระบอกที่ไร้ความคิด สามีพูดอะไรเธอก็ได้แค่นั่งฟัง

ห้องของเสี่ยวเชี่ยนถูกเก็บกวาดจนสะอาด ถึงเธอจะกลับมาไม่บ่อย แต่ก็เหมือนกับที่แม่เคยพูดกับเธอไว้ บ้านนี้มีพื้นที่ให้เธอเสมอ

“บ้านเธอก็ใหญ่เหมือนกันนะ” จู้จื่อเห็นห้องเสี่ยวเชี่ยนแล้วจึงพูดขึ้น ห้องนี้ถูกปิดไว้ตลอด เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามา