ตอนที่ 911 ไม่ได้เล่นละคร

“ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อนะ ฉันพูดจริง เสี่ยวเชี่ยนถึงเราจะเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่ตอนที่พวกพี่เคยมาหาอาก่อนหน้านี้อาเอารายการที่เธอเคยจัดให้พี่ฟัง พี่รู้สึกสะเทือนใจมาก เลยอยากลองมาปรึกษาเธอ”

“เอ๋…? แม่อัดเสียงไว้ด้วยเหรอ?”

นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเธอไม่รู้เลยล่ะ?

เมืองหลินอยู่ติดกับเมืองQ ทางนี้ก็สามารถรับสัญญาณคลื่นวิทยุของเมืองหลินได้ บางครั้งเจี่ยซิ่วฟางอยู่ดึกไม่ไหวก็จะให้เลี่ยวฟู่กุ้ยหรือพ่อเลี่ยวช่วยอัดเสียงเอาไว้ให้ ไว้ฟังตอนกลางวัน

คล้ายกับว่าได้อยู่กับลูกสาว

ความรู้สึกแรกของเสี่ยวเชี่ยนหลังจากได้ฟังเรื่องนี้ก็คือซึ้งใจ แต่ว่า…มันก็น่าอายมาก!

นี่ไม่เท่ากับว่าแม่ได้ฟังเรื่องบ้าบอคอแตกที่เธอพูดในรายการด้วยเหรอ?

รายการของเสี่ยวเชี่ยนเฉียบคมมาก คำพูดบางอย่างแทบจะเสียดแทงใจแบบนัดเดียวจอด อยู่ๆก็มารู้ว่าแม่เธอก็ฟังรายการแถมอัดเสียงไว้ด้วย มันน่าอายนะ!

“ใช่ อาเอาให้พี่ฟังแล้ว มันมีประโยชน์กับพี่มากเลย เสี่ยวเชี่ยน พี่เชื่อว่าเธอจะช่วยแก้ปัญหาชีวิตคู่ของพี่ในตอนนี้ได้ ในความเป็นจริง พี่กับพี่ชายเธอเดินทางกันมาใกล้ถึงจุดแตกหักแล้วล่ะ”

เสี่ยวเชี่ยนปากบอกว่ารักษาแต่จริงๆก็แค่ทำแบบขอไปทีเท่านั้น ตอนแรกเธอคิดว่าเรื่องการรักษาเป็นแค่เรื่องที่จู้จื่อยกมาอ้าง ไม่คิดว่าช่วงนาทีที่ได้คุยกับพี่สะใภ้ เธอกลับเห็นแววตาแห่งการวิงวอนขอความช่วยเหลือจากพี่สะใภ้

มันเป็นสายตาแบบที่คนหมดหนทางเท่านั้นจะมี ไม่ได้เล่นละคร

“คุณมีอะไรที่รอกลับไปพูดที่บ้านไม่ได้?” จู้จื่อพูดอย่างไม่พอใจ

“งั้นถ้าพวกพี่ไม่ได้มาบ้านฉันเพื่อแก้ไขปัญหา แต่มาเพื่อ ‘กลับบ้านไปคุย’ แล้วจะมาบ้านฉันทำไมล่ะคะ?” เสี่ยวเชี่ยนเอ่ยปากขัดจังหวะ

จู้จื่อหุบปาก สายตาที่มองภรรยาตัวเองเต็มไปด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ไม่ต้องมองว่าฉันเป็นญาติ คิดเสียว่าฉันเป็นนักจิตบำบัดคนหนึ่งก็พอ ใครจะพูดก่อนดีคะ?”

เสี่ยวเชี่ยนหยุดคำพูดของจู้จื่อ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วเขาก็ไม่มีอะไรจะพูด ถ้าบอกว่านี่เป็นแค่ข้ออ้างที่เขาหวังจะมาตีสนิท ไม่ทำกับเผยธาตุแท้ตัวเองเหรอ?

จู้จื่อนึกไม่ถึงว่าภรรยาของเขาจะทำตัวผิดแผนพูดเรื่องนี้กับเสี่ยวเชี่ยน ทำให้เขาดูแย่มาก ตอนนี้ขึ้นหลังเสือลงยากแล้ว เขาจึงตัดสินใจชิงลงมือก่อนเป็นดีที่สุด

“พี่พูดก่อน” จู้จื่อพูดกับเสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนหันไปพูดกับพี่สะใภ้อย่างนุ่มนวล “พี่ไปอยู่กับแม่ฉันก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันคุยกับพี่จู้จื่อเสร็จจะเรียกพี่เข้ามา”

ภรรยาของจู้จื่อมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสายตาที่ดูมีความหวัง แต่ก็เหมือนมีบางอย่างที่อยากจะพูดแต่ก็ยังพูดไม่ได้

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้าเป็นกำลังใจให้เธอ พอเธอออกไปแล้วจึงหันไปถามจู้จื่อด้วยสีหน้ามั่นใจอย่างมืออาชีพ

“ว่ามาสิคะ ปัญหาที่ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร?”

“น้อง…พี่จนปัญญาแล้วจริงๆ เดิมคิดว่าเรื่องไม่ดีในบ้านไม่อยากพูดออกไป แต่พี่สะใภ้เธอไม่ไหวเลยจริงๆ พี่อยากพาเขาออกมาหาหมอนานแล้ว พี่สงสัยว่า—” จู้จื่อลดระดับเสียงแล้วพูดอ้อมค้อมกับเสี่ยวเชี่ยน “เขาอาจป่วยทางจิต เขาไม่เหมือนผู้หญิงปกติทั่วไป!”

“หืม?” เสี่ยวเชี่ยนมองหน้าจู้จื่อ ในใจกลับคิดว่านี่มันควรได้รางวัลออสการ์!