บทที่ 4

“อิ่มแล้วค่ะ” พริณตากระชับเสื้อคลุมแล้วนั่งลงตรงพื้นพรมอย่างเจียมตัว

“ทำไมกินเร็วจัง”

“หวานกลัวคุณหมอรอค่ะ” เขาเพิ่งสังเกตว่าเธอเพิ่มคำว่าคุณ เข้ามาหน้าคำว่าหมอ

“ฉันซื้อเสื้อผ้า กระเป๋าและโทรศัพท์มาให้เธอ ไม่รู้เธอชอบไหม ถ้าไม่ชอบค่อยไปซื้อใหม่นะ” พฤกษ์ยื่นโทรศัพท์พร้อมถุงกระดาษสี่ห้าถุง เสื้อผ้าชิ้นนอกชิ้นในน่าจะพอใส่สักสัปดาห์แล้วค่อยพาเธอไปซื้อใหม่ที่เชียงใหม่ก็แล้วกัน

“ขอบคุณค่ะ”

“เฮ้ย กราบทำไม” พฤกษ์ร้องเสียงหลงเมื่อเธอก้มลงกราบเท้าเขา

“ก็คุณช่วยหนูแล้วยังซื้อของให้หนูอีก” พริณตาตอบด้วยแววตาใสซื่อ เขาเป็นผู้ใหญ่เป็นผู้ให้เธอเป็นผู้รับและยังอายุน้อยกว่าเขามากกราบเขาก็ไม่น่าผิดอะไร

พฤกษ์ยังตกใจที่เธอกราบเขาไม่หยุด เธอมองเขาเป็นอะไรเนี่ยถึงกับต้องกราบ ทำให้เขารู้สึกผิดไปอีก เหมือนพวกเฒ่าหัวงูที่หลอกเด็กมากิน เขาไม่ได้แก่ขนาดนั้นน่ะ อายุเขากับเธอห่างกันแค่..แค่ สิบสี่ปีเอง เออ..ก็แค่นั้น แค่เขามีเซ็กซ์ครั้งแรกเธอเพิ่งจะอายุสี่ขวบ เอ๊ยมันใช่เรื่องเอามาเปรียบเทียบไหม

“เอาเสื้อผ้านี่ไปเปลี่ยน เอาบัตรประชาชนมาเดี๋ยวฉันจัดการเรื่องเรียนให้” พริณตารีบยื่นบัตรประชาชนของเธอให้เขา จากนั้นก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เขาซื้อให้ รอยยิ้มของเธอทำให้พฤกษ์ถูกใจเขากวักมือให้เธอเข้าไปหาเขา

“ค่ะ” พริณตาไม่รู้ว่าเขากวักมือให้เธอไปหาทำไม เธอขยับเข้าไปใกล้เขาและเธอยังคงนั่งอยู่ตรงพื้นพรม

“อื้อ” เขาจูบเธออย่างหวานละมุน อย่างไม่เคยได้รับมาก่อนเพราะเมื่อคืนจูบของเขาเป็นจูบที่ร้อนแรงไม่หวานละมุนแบบตอนนี้

เขาดึงเธอขึ้นมาคร่อมอยู่บนตักเขา หน้าของเธออยู่สูงกว่าเขาเล็กน้อย ภายใต้เสื้อยืดตัวใหญ่ไม่มีสิ่งใดในนั้นเลย พริณตานึกโมโหตัวเองว่าเธอจะแต่งตัวในชุดที่พร้อมเสียตัวขนาดนี้ได้อย่างไร อย่างน้อยเธอก็ควรใส่กางเกงหรืออะไรที่มันดูไม่จงใจขนาดนี้