บทที่ 5

“หวานอยากใส่ให้ฉันไหม” เขาถามเสียงกระเส่า เสียงนั้นทำให้เธอรู้ดีว่าเขาอยากให้เธอทำ เธอพยักหน้าพร้อมทั้งก้าวลงไปนั่งตรงข้างล่างโซฟา เขาฉีกถุงยางอนามัยวางไว้บนปลายของมัน มือน้อยแต่นุ่มของเธอ รูดถุงยางขนาดไม่ธรรมดาลงไปจนสุดโคน

เสียงของเขาครางในลำคอด้วยความเสียว แค่มือของเธอก็ทำเขาแทบแตกกระจาย

“ขึ้นมาเร็ว” เขาเร่งจังหวะ พริณตาเองก็อยากจนเปียกชื้นไปหมดแล้ว รีบลุกขึ้นคร่อมเขา จับตัวตนของเขาจ่อกับตัวตนของเธอ หญิงสาวกดสะโพกเข้าหาเขาหลายต่อหลายครั้งจนพวกเขาขึ้นสวรรค์ เสียงร้องครางของเขาและเธอดังประสานกัน

“เธอโคตรแน่นหวาน” เสียงของพฤกษ์ดังข้างหูของเธอ พริณตารับรู้คำชมของเขาโดยการตอดรัดเขามากขึ้น พฤกษ์ถึงกับร้องครางออกมาด้วยความสุขสมที่แตกออกมาเพียงแค่เธอขย่มไม่กี่ครั้ง นี่เขากลายเป็นพวกอ่อนหัดไปแล้วเหรอ

“หวานพอก่อนหวาน อ๊า พอก่อน เดี๋ยวถุงแตก” เขาต้องรีบห้ามเธอเพราะตอนนี้เหมือนพริณตายังไม่ถึงทางออกแห่งฝัน

“หมอ..หวาน..หวาน” เด็กน้อยของเขาหน้าตาเหยเกเหมือนเด็กน้อยโดนขัดใจ คงไม่ใช่แค่เขาที่ติดใจในรสสวาทนี้ แม่สาวน้อยวัยแรกแย้มของเขาก็คงติดใจไม่ต่างกัน

“เดี๋ยวฉันทำให้นะ ขอเปลี่ยนถุงยางก่อน” เขาพูดอ่อนโยนพร้อมทั้งยกตัวเธอขึ้น และรีบเปลี่ยนถุงยางอนามัยอันใหม่แล้วรีบต่อทันทีไม่ให้เธอเสียอารมณ์ พริณตายังคงร่อนและขย่มใส่เขารุนแรงยิ่งกว่าเดิมเพราะความเสียวซ่านที่พฤกษ์มอบให้

กว่าบทรักรอบเช้าจะจบลงก็ทำเอาคนทั้งสองหมดแรงเพราะความเหนื่อยจนแล้วจนรอดทั้งเขาและเธอก็ยังไม่ได้มีโอกาสได้คุยกันเรื่องของเขาและเธอ

แสงแดดยามเย็นส่องเข้ามาในห้องรับแขกทำให้ทั้งสองคนที่หลับใหลตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พริณตากวาดตามองหาเสื้อผ้าของเธอที่เขาซื้อมาให้แต่เธอยังไม่มีโอกาสได้ใส่เพราะกิจกรรมเร่าร้อนที่ทำก่อนหน้านี้ไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้า

“หมอหิวไหมคะ” เสียงพริณตาถามขึ้นในขณะที่หน้าเธอยังซบอยู่บนอกเขา ท่อนล่างเขายังคงเปลือยเปล่า มังกรน้อยตอนนี้หลับใหลไม่ได้สติ ไม่น่าเชื่อว่าเวลาตื่นขึ้นมามังกรน้อยจะกลายเป็นมังกรยักษ์น่ากลัวได้ขนาดนั้น