บทที่ 7

บทที่ 3

พฤกษ์ต้องกลั้นใจไว้ก่อนไม่อย่างนั้นจะคุยไม่รู้เรื่อง มองหน้าคนที่นอนซบอยู่บนอกแล้วพูดขึ้น

“ฉันอยากรู้เรื่องของเธอหวาน เล่าให้ฟังหน่อยทำไมถึงจะโดนขาย” พฤกษ์พูดพร้อมทั้งกดริมฝีปากบนหน้าผากของเธอ

“พ่อหวานตาย เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แม่เลี้ยงที่เคยแสนดีก็เปลี่ยนไปแบบที่หมอเห็นนั่นแหละค่ะ” พริณตาพูดไปมือเธอก็ยังโดนเขาบีบแน่นขึ้น เขากำลังให้กำลังใจเธอ

“พ่อเป็นอะไรถึงเสีย”

“อุบัติเหตุค่ะ” เธอสะอื้นร้องไห้ขึ้นมาเมื่อพูดถึงพ่อ พ่อเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในชีวิตเธอตั้งแต่เธอจำความได้

“แล้วแม่ไปไหนแล้ว”

“แม่เสียไปตั้งแต่คลอดหวานแล้วค่ะ หวานมีแค่พ่อจนเมื่อปีที่แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เข้ามา ตอนพ่ออยู่เขาก็ดีกับหวาน” น้ำตาของเธอยังเปียกชื้นบนอกเขา

“อือ ช่างมันเถอะถือว่าหมดเวรหมดกรรมแล้ว หวานอยากเรียนอะไร” เขาถามขึ้น เพราะนี่เป็นข้อตกลงที่ดูเหมือนเธออยากได้ที่สุด เด็กของเขาอย่างน้อยก็รักเรียน

“หวานอยากเรียนออกแบบ คณะวิจิตรศิลป์” เธอมองตาเขาปริบ ๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเขาจะอยากให้เรียนไหม

“ทำไมอยากเรียนออกแบบ” พฤกษ์ถามพร้อมทั้งลูบหลังเธอเบา ๆ ผิวกายที่ลื่นมือของเธอทำให้เขาชอบสัมผัสนี้อย่างบอกไม่ถูก

“ชอบวาดรูปชอบขีดชอบเขียน คิดว่าน่าจะเรียนได้ดีค่ะ” เขาพยักหน้าเข้าใจ พฤกษ์ไม่ติดว่าเธอจะเรียนอะไร เขายินดีส่งเรียน พริณตาเม้มปากนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยความเกรงใจเขา

“หวานจะให้คุณหมอจ่ายแค่ค่าเทอมพอค่ะ เดี๋ยวกินอยู่หวานจะทำงานพิเศษเอา” พฤกษ์ยังไม่ได้พูดอะไรต่อเขาแค่ลูบเนื้อตัวเธอ พร้อมฟังว่าเธอจะว่าอะไรต่อ

“แต่หวานเรียนเก่งนะคะ เดี๋ยวจะลองสอบขอทุนดู คุณหมอจะได้ไม่ลำบากมาก” ตอนนี้บอกตามตรงว่าเธอรู้สึกใจไม่ดี กลัวว่าเขาอาจจะเปลี่ยนใจไม่อยากส่งเสียเธอแล้วก็ได้

“ฉันดูจนขนาดนั้นเลยเหรอ เลี้ยงเด็กแค่คนเดียวไม่ทำให้ฉันลำบากหรอก” พฤกษ์พูดขึ้นอย่างขัน ๆ กับความคิดของเด็กน้อยในอ้อมกอด

“เปล่าหวานกลัวคุณเปลี่ยนใจ”

“ฉันบอกอะไรไว้ก็ตามนั้นอยากเรียนอะไรก็เรียนไม่ต้องคิดมาก”

“หวานขอทำงานได้ไหมคะ” เธอกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาทิ้งเธอไปเหมือนที่พ่อเธอทิ้งเธอไปอีกแล้วเธอจะทำอย่างไร อย่างน้อยการทำงานก็เป็นหลักประกันได้ว่าเธอจะอยู่ได้ถ้าวันหนึ่งเขาหายไปจากชีวิตของเธอ