บทที่ 7

ไซล่าเควสหันหลังไปอย่างสงบ “มีอะไร?”

นานมาแล้ว ชายคนนี้เคยเป็นเหมือนศาสดาสำหรับเธอ หัวใจของเธอเต้นระรัวทุกครั้งที่เธอเจอหน้าเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อไซล่าจ้องมองใบหน้าของทอมในตอนนี้ เธอไม่รู้สึกอะไรนอกจากขยะแขยงและเกลียดชัง

ทอมเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วและพยายามที่จะเอื้อมจับมือของเธอ

อย่างไรก็ตาม ไซล่าหลบเขาและถอยหลังไปทันที “นายคุยกับฉันได้ แต่อย่ามาแตะตัวฉัน” เธอขมวดคิ้ว

“ไซล่า ฉันได้คิดอย่างจริงจังดูแล้ว ฉันไม่สนหรอกเธอทำทั้งหมดนั่นจริงรึเปล่า ฉันพร้อมจะยกโทษให้เธอ แม้ว่าเธอจะทำจริง ก็ถือว่ามันเป็นกระทำเพื่อแก้แค้นที่ฉันทำร้ายเธอในอดีต ไม่เป็นไรนะ ไซล่า เธอให้โอกาสฉันอีกสักครั้งจะได้ไหม?” ทอมแสดงท่าทีกระตือรือร้นมาก

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น ‘ผู้ชายคนนี้ยังเลวได้มากกว่านี้อีกงั้นเหรอ?’

“นายเคยได้ยินเรื่องกุญแจลดราคาไหม? ซื้อนายไปยังได้ไม่คุ้มเสียเลย” ไซล่ามองเขาอย่าง

เย็นชาพลางดีดนิ้ว

ทอมไม่เคยชินกับการปฏิเสธที่เย็นชาและท่าทีภูมิอกภูมิใจของเธอ

“ไซล่า...เธอไม่เคยเป็นแบบนี้นิ” ในอดีต ไซล่าคงยกโทษให้ไม่ว่าเขาจะทำให้เธอจะเสียใจมากแค่ไหนตราบใดที่เขาหยอดคำหวานใส่เธอ

อย่างไรก็ตาม ยิ่งไซล่าทำตัวแบบนี้ ยิ่งทำให้ทอมชอบและอยากครอบครองเธอมากขึ้น

ในตอนนี้การที่ไซล่าได้กลายเป็นเป็นผู้ทรงอิทธิพลของคนหลายพันคน เธอแตกต่างจากผู้หญิงร่างอ้วนที่เคยเป็นอย่างสิ้นเชิง

มันคงเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่อยากได้อยากมีของที่ตนไม่ได้ครอบครอง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน พวกเขาก็ได้ยินเสียงเร่งรถ

รถหรูลิมิตเต็ทเอดิชั่นสิบคันจอดอยู่ตรงหน้าไซล่าซึ่งทำให้เธอรู้สึกงุนงง

เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

ทอมดูงุนงงพอ ๆ กัน

ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งออกจากรถแต่ละคันพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือของพวกเขา

ทันทีที่ลงจากรถ พวกเขาเดินเข้ามายืนล้อมไซล่าและผลักทอมออกไป

“คุณเควสครับ นี่เป็นช่อดอกไม้จากทายาทของโลแกน ไวน์ กรุ๊ป เขาขอให้ผมบอกกับคุณว่าเขาชอบคุณมาก”

“นี่เป็นช่อดอกไม้จากทายาของกลอเรียส เซนจูรี่ จิวเวอรี่ เขาพูดว่าเขาชอบคุณมากครับ”

“นี่เป็นช่อดอกไม้จากทายาทของเมจิ กรุ๊ป เขาพูดว่าเขาอยากจะเป็นเพื่อนของคุณครับ”

ชายหนุ่มเหล่านั้นบอกกับไซล่าเรื่องคนที่ส่งช่อดอกไม้เหล่านั้นให้กับเธออย่างกระตือรือร้น

แต่ละชื่อเหล่านั้นเป็นของคนที่มีอิทธิพลในแอตแลนติส และทั่วทั้งประเทศเลยด้วยซ้ำ

ก่อนที่ไซล่าจะทันโต้ตอบได้ พวกเขาได้ซุกช่อดอกไม้พวกนั้นเข้ามาในอ้อมแขนของเธอเสียแล้ว

เมื่อมือเธอไม่มีที่จะให้ถือแล้ว ช่อดอกไม้ที่เหลือถูกทิ้งบนพื้นหินกรวดตรงหน้า

หลังจากนั้น พวกเขารีบออกไปด้วยความกลัวที่ว่าเธออาจจะปฏิเสธที่จะรับช่อดอกไม้เหล่านั้น

ทันใดนั้น ทอมอยู่ในภาวะตื่นตระหนกสุดขีด เหล่าทายาทส่วนใหญ่ที่ส่งช่อดอกไม้มามีอำนาจมากกว่าเขาเสียอีก ความจริงแล้ว พวกเขาบางส่วนคือคนที่ตระกูลซัลลิแวนทำได้แค่ฝันที่จะเข้าใกล้

หญิงสาวที่ทอมทิ้งไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ได้กลายเป็นดั่งดวงดาวอันเจิดจ้าที่สุดบนท้องฟ้า ผู้คนส่วนใหญ่คงทำได้แค่ชื่นชมเธอจากที่อันแสนไกล

หลังจากที่ก้มมองช่อดอกไม้ในมือของเธอและที่อยู่บนพื้นรอบตัว ในที่สุดไซล่าก็มองไปที่หน้าของทอม “คุณซัลลิแวนคะ ตอนนี้คุณต้องต่อแถวเพื่อจะขอฉันออกเดท อีกอย่าง ฉันไม่รับสินค้ามีตำหนิค่ะ”

เอมิลี่ เควสยืนหลบอยู่หลังประตู และเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น

เธอรู้สึกอิจฉาทั้งสิ่งที่ทอมพูดกับไซล่าและคนที่มาส่งดอกไม้ให้กับไซล่า

เอมิลี่รีบเดินเข้าไปหาทอมเพื่อที่จะหยุดเขาจากการสนทนากับไซล่าต่อ เธอฝืนยิ้มก่อนที่จะกุมมือของทอม “พี่ซัลลิแวน พี่พูดเรื่องอะไรกับไซล่างั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” ทอมดึงมือออกและกลับเข้าบ้าน