ตอนที่ 2 ขอแต่งภรรยาเท่าเทียม บีบคั้นทุกฝีก้าว

เจียงหนานเลิกคิ้ว คิดว่านางจะอาละวาดเช่นเคย ทั้งตวาดด่าด้วยความหยิ่งยโส

หรือไม่ก็พร่ำระบายความน้อยเนื้อต่ำใจต่อเขา ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่คาดคิดคือ นางจะทำความเคารพด้วยท่าทีเย็นชาเช่นนี้

น้องสาวผู้นี้ คือคนที่เขาตามใจมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่

ความเอาแต่ใจ ความร่าเริง และนิสัยไม่กลัวฟ้าสูงแผ่นดินต่ำของนาง ล้วนเป็นผลจากการถูกพี่ชายทั้งหลายพะเน้าพะนอจนเสียคน

เมื่อก่อนหลานเยว่จะออดอ้อนเวลาน้อยใจ เรียกเขาว่า “พี่รองเจ้าคะ”

หาใช่เรียกสั้นเพียงว่า “พี่รอง” เช่นในตอนนี้ไม่

บัดนี้ใบหน้างามพิสุทธิ์ของนางแผ่ซ่านความเย็นชาและเหินห่างอย่างท่วมท้น ทำให้เจียงหนานรู้สึกขุ่นเคืองโดยไม่รู้สาเหตุ

นางน้อยใจสิ่งใด ถึงทำหน้าเย็นชาใส่เขาเช่นนี้!

เหตุใดจึงไม่ยอมรับชิงเอ๋อร์ ซ้ำยังบีบคั้นให้น้องสาวคนรองชื่อเสียงป่นปี้ด้วย

“เรียกข้ามาในยามนี้ แสดงว่าคิดได้แล้ว ยอมให้รัฐทายาทแต่งชิงเอ๋อร์เป็นภรรยาเท่าเทียมแล้วสิท่า?”

เจียงหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ คำพูดของเขาเย็นยิ่งกว่าลมและหิมะนอกหน้าต่างเสียอีก

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของเจียงหลานเยว่พลันซีดเผือดทันตา

นางมิได้เป็นลมล้มพับหน้าพระพุทธรูปดั่งในความฝัน ทว่าพี่ชายรองกลับกล่าวถามนางด้วยถ้อยคำเดียวกันในฝัน

นางคุกเข่าอยู่ในห้องกรรมฐานอันซอมซ่อและหนาวเหน็บมาทั้งวัน พี่รองกลับไม่เอ่ยถามสักคำ ว่านางหนาวหรือหวาดกลัวหรือไม่ สนใจเพียงว่านางจะยอมสละคู่หมั้นให้หรือไม่เท่านั้น

เพื่อให้น้องสาวคนรองแต่งเข้าตระกูลโหวโดยปราศจากอุปสรรค

เจียงหลานเยว่ยิ้มเย้ยหยันตัวเอง แต่ก็ยังอยากถามอีกประโยค “พี่รอง หากข้าไม่ยอมเล่า?”

สีหน้าของเจียงหนานพลันแปรเปลี่ยน แววตาเยียบเย็นฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา “หลานเยว่ เจ้าไม่เอาไหน ไม่คู่ควรกับคุณชายจวนโหว อีกทั้งชิงเอ๋อร์ก็เป็นเพียงภรรยาเท่าเทียม ไม่อาจแย่งอำนาจดูแลจวนกับเจ้า หาได้มีภัยคุกคามต่อเจ้าไม่ เจ้ายังเป็นพระชายารัฐทายาทแห่งจวนโหวดังเดิม”

“หากเจ้ายังไม่ยอม ก็จงเรียนรู้มารยาทและกฎระเบียบในวัดหานซานแห่งนี้ไปชั่วชีวิตเสียเถิด!”

เกิดเสียงดังก้องราวฟ้าผ่าลั่นกลางใจ

แม้นเจียงหลานเยว่จะทำใจไว้บ้างแล้ว ถึงกระนั้นครั้นได้ยินคำพูดนี้ สมองก็ยังคงว่างเปล่าไปชั่วขณะอยู่ดี

ทุกอย่างล้วนเป็นดั่งในฝัน ไม่มีผิดเพี้ยน นางจะถูกทำลายพลังยุทธ์ ถูกทอดทิ้ง แล้วถูกขังไว้ที่หลังเขาของวัด

ถูกทรมานสารพัดวิธี

จนนางรู้สึกตายเสียจะดีกว่า

“พี่รองเจ้าคะ...”

เจียงหนานขมวดคิ้วแน่นเป็นปม สีหน้าฉายแววรังเกียจรังงอน “หลานเยว่ คราวนี้เจ้าช่างดื้อรั้นนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าชิงเอ๋อร์ตกน้ำจนตัวเย็นจัด บัดนี้ไข้ขึ้นมาทั้งวันทั้งคืน ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วเมืองแล้ว”

“บิดาหวังจะแก้ไขความผิดที่เจ้าก่อ รับปากให้ชิงเอ๋อร์เป็นบุตรีของท่านแม่แล้ว จากนี้ไปนางจะเป็นบุตรีสายตรงแห่งตระกูลเจียง”

“ชิงเอ๋อร์จิตใจดี ไม่คิดเอาผิดเจ้า แต่เจ้าจะนิ่งเฉยไม่ได้ ขอเพียงเจ้ารับปากว่าจะไม่ก่อเรื่องอีก และขอโทษชิงเอ๋อร์ ข้าจะไปขอให้ท่านพ่ออนุญาตให้เจ้ากลับจวน”

พวกเขาตามใจหลานเยว่จนเสียคนจริง ๆ น้องสาวผู้นี้ถึงได้กลายเป็นหญิงเอาแต่ใจ อิจฉาริษยา แย่งความรักแบบไม่เลือกวิธี