ตอนที่ 5 ผู้ใกล้สิ้นลมหายใจกับบะหมี่เกี๊ยวหนึ่งชาม

เมื่อได้ยินเสียงเย็นเฉียบดังขึ้น เจียงหลานเยว่เงยหน้าสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง

ในแววตาคู่นี้ไร้ซึ่งความอบอุ่น สีหน้าที่มองนางมีความรำคาญใจเล็กน้อย

เจียงหลานเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกหางตาขึ้นยิ้มบาง “ยัง ข้าไม่เคยพบผู้ใดรูปงามกว่าท่านแม่ทัพใหญ่เลย ดังนั้นท่านแม่ทัพต้องรักษาตัวให้ดี อยู่ยืนยาวถึงร้อยปีนะเจ้าคะ”

อวิ๋นเยี่ยนอัน “…”

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของไห่ถังดังมาจากภายนอกรถม้า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านตื่นหรือยัง พวกเรามาถึงแล้ว หากตื่นแล้วก็รีบลงเถิดเจ้าคะ!”

เจียงหลานเยว่ชะงัก ก่อนจะยกม่านขึ้นดู เห็นว่ารถม้าจอดอยู่ที่ตรอกหน้าประตูหลังจวนตระกูลเจียง

นางกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วค้อมกายคารวะ “ขอบคุณท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”

ครั้นนายหญิงบ่าวหายลับไปทางหน้าประตูจวนเจียง หยุนซงก็หันขวับไปพูดเสียงเบาในรถม้า “ท่านแม่ทัพ ข้าได้ยินมาว่าทางตระกูลเจียงเตรียมให้คุณหนูรองเตียงแต่งเข้าจวนโหวเป็นภรรยาเท่าเทียม แต่ก่อนหน้านี้ฮูหยินผู้เฒ่าคิดจะสู่ขอให้ท่าน แล้วบัดนี้จะทำอย่างไรดีเล่า”

กล่าวจบ หยุนซงก็ถอนหายใจนั่งหลังตรง

เขารู้สึกโกรธเคืองแทนท่านแม่ทัพ

ตั้งแต่ท่านแม่ทัพโดนทำร้ายร่างกาย ฮูหยินผู้เฒ่าก็ร่ำไห้ทุกวัน หมายจะหาคู่ครองให้ท่านแม่ทัพ เพื่อจะได้คลอดบุตรสืบสกุล

ครั้นเพิ่งจะหมายตาคุณหนูรองเจียงผู้สุภาพอ่อนโยนและเฉลียวฉลาดได้ไม่นาน ก็ดันเกิดเหตุรัฐทายาทช่วยคุณหนูรองเจียง ส่งผลให้ต้องตัวอีกฝ่ายจนเสียเกียรติ

คุณหนูรองเจียงช่างใจร้อนนัก

เกิดเรื่องราวอื้อฉาวเช่นนี้ ย่อมไม่น่าดูนัก

ครู่ใหญ่ต่อมา เสียงทุ้มเย็นเยียบก็ดังลอดออกมาจากรถม้า

“ผู้ใกล้สิ้นลมหายใจเช่นข้า ไยต้องลากผู้อื่นมาเสียเวลาด้วย”

......

ณ จวนสกุลเจียง

เพลานี้เมื่อหญิงชราเฝ้าประตูด้านหลังของจวนเจียงเห็นคุณหนูใหญ่กลับมาในคืนหิมะโปรย คิดเป็นตุเป็นตะว่าเกิดเหตุร้าย จึงรีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวที่เรือนในด้วยความลนลาน

ณ เรือนฟางหวา

บ่าวไพร่ต่างพากันวุ่นวาย จัดเตรียมที่นอนและผ้าห่ม พร้อมทั้งเร่งจุดเตาผิงให้ความอบอุ่น

เมื่อภายในห้องเริ่มอุ่นขึ้น เจียงหลานเยว่ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ความฝันอันยาวนาวราวกับผ่านมาหนึ่งชาติแล้ว

บัดนี้ไห่ถังยังสบายดี และนางก็ยังมีชีวิต หวังเพียงว่าพวกนางจะมีชีวิตอย่างปลอดภัย