ตอนที่ 21 ผมจะเผื่อแผ่ไปถึง กู้โม่เหยียนแฟนของคุณ

เพลงพิณอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ บนตัวมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ห่อหุ้ม ปกปิดร่างกายเธอเอาไว้

หวังเซียวหยางเดินเข้ามาเห็นไฟห้องเปิดอยู่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยพร้อมกับบ่นพึมพำออกมาเสียงเบา

" นี่เราไม่เคยปิดไฟห้องนี้เลยเหรอ หรือว่าจะเป็นคุณย่าที่ลืมปิด "

แล้วเขาก็เดินไปหากล่องยาในตู้เก็บของที่ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น

ส่วนเพลงพิณก็มายืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดตู้ออกมา หยิบชุดนอนมาสวมใส่ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนบุกรุกห้องเธออยู่

หวังเซียวหยางที่นั่งทำแผลอยู่ เมื่อได้ยินเสียงคนเปิดตู้และเสียงฝีเท้าเหมือนมีคนเดินอยู่ในห้อง

เขาจึงหยุดนิ่ง เงี่ยหูฟัง เมื่อแน่ใจแล้วว่ามีคนอยู่ในห้อง จึงลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอน

ทันทีที่เห็นผู้หญิงที่ตัวเองเพิ่งจะจูบมาหมาดๆดวงตาของเขาก็นิ่งค้างไปด้วยความตกใจ

[ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ]

เขาเอ่ยพึมพำในใจอย่างสับสนและไม่เข้าใจในสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาในเวลานี้

ในเวลานี้เขากำลังใช้สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ

เพลงพิณที่กำลังนั่งมองตัวเองในกระจก แล้วเอาแผ่นมาส์กหน้ามาแปะลงบนใบหน้า

จากนั้นก็บ่นออกมาพร้อมกับเกลี่ยแผ่นมาส์กหน้าให้เรียบๆ

" วันนี้นี่ซวยชะมัด ไอ่คนโรคจิต สกปรกโสครก บ้ากาม อย่าให้ได้เจออีกนะ "

เธอเอ่ยพร้อมกับเอาทิชชูมาล้างริมฝีปากตัวเองไม่หยุด

ราวกับว่าริมฝีปากของหวังเซียวหยางยังติดอยู่บนริมฝีปากของเธอ แล้วเธอจำเป็นต้องเช็ดมันออกให้หมดยังไงยังงั้น

หวังเซียวหยางยืนกอดอกพิงประตูจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาอย่างเงียบๆ

ด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่เห็นเธอแสดงท่าทีรังเกียจเขา

แล้วอยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของเพลงพิณก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาแล้วกดรับสาย

" คุณกู้ "

พอได้ยินเธอเอ่ยชื่อกู้โม่เหยียนทำให้คนที่ยืนจ้องเธอหมดความอดทนที่จะทนดูเธออย่างเงียบๆ

เขาเดินเข้ามาทางด้านหลัฃแล้วแย่งโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่มาถือไว้ในมือแล้วกดวางสายไป

เพลงพิณลุกพรวดด้วยความตกใจหันหน้ามามองเขาพร้อมกับเอ่ย

" คุณ คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่ "

หวังเซียวหยางยิ้มเย็นที่มุมปากแล้วเอ่ย

" ผมต้องถามคุณมากกว่ามั้ย ว่าเข้ามาในบ้านผมได้ยังไง "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้างไปสักพักแล้วกะพริบตาปริบๆอย่างสับสนงุงงง

แล้วเอ่ยถามออกไปอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

" คุณว่าไงนะ นี่คือบ้านของคุณงั้นเหรอ

มันจะเป็นไปได้ยังไง "

หวังเซียวหยางค่อยๆก้าวเข้าไปกดดันเธอทีละก้าวอย่างช้าๆพร้อมกับเอ่ย

" มันเป็นไปแล้ว บอกมาว่าคุณได้คีย์การ์ดห้องนี้มาได้ยังไง "

เพลงพิณในตอนนี้เธองงและสับสนไปหมดแล้ว

[ นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมอยู่ๆห้องนี้ถึงกลายเป็นบ้านของหมอนี่ไปได้ล่ะ ]

เธอเลื่อนสายตาขึ้นไปจ้องหน้าคนตัวสูงที่อยู่ห่างกับเธอแค่ศอกเดียว

แล้วเอ่ยตอบคำถามเขาเสียงแข็งอย่างไม่เกรงกลัว ทั้งที่ในใจสั่นกลัวจนหัวเกือบจะหดตัวแล้ว

" ฉันไม่รู้ อยากรู้ก็ไปถามพนักงานโรงแรมเองสิ เขาเป็นคนพาฉันมาที่นี่เอง "

" คุณจะไม่บอกใช่มั้ย ว่าใครอยู่เบื้องหลังคุณ "

หวังเซียวหยางเค้นถามเสียงต่ำอย่างเยือกเย็นกดดันคนตัวเล็กอย่างหมดความอดทน

ความจริงเขาก็พอจะเดาได้แล้วว่าเธอเป็นใคร

แต่เขาอยากจะได้ยินจากปากเธอมากกว่า

เพลงพิณขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งเครียด รู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากเขา เธอจึงเอ่ยตะคอกออกมาอย่างหมดความอดทน

" ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้ ถ้ามันเป็นบ้านของคุณฉันก็ไม่อยากอยู่หรอก หลีกไป! ฉันจะออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย "

เธอโมโหมากที่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอเพราะเธอหาต้นตอของเรื่องราวไม่เจอ

คนตัวสูงไม่ยอมหลีกทางให้เธอออกไปตามที่เธอต้องการ

แถมกลับเบียดเข้ามาชิดเธอมากขึ้น จนเธอเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย

จึงยื่นมือผลักเขาออกไป แต่เขากลับจับมือเรียวเล็กของเธอไว้แล้วเอ่ยเสียงเย็นอย่างเย้ยหยัน

" คุณคิดว่าเข้ามาอยู่ในนี้แล้วจะออกไปได้ง่ายๆเหรอ หึ วางแผนทำลายงานแต่ง

แล้วทำให้ตัวเองเป็นจุดสนใจ เพื่อที่จะได้มาแต่งงานกับผม คุณลงทุนไปไม่น้อยเลยนะ

เขาให้คุณเท่าไหร่เหรอ คุณถึงยอมทรยศ

กู้โม่เหยียนเพื่อมาทำลายงานแต่งผมน่ะ "

เพลงพิณขมวดคิ้วพร้อมจ้องหน้าเขาที่พูดไม่รู้เรื่องแล้วเอ่ยเสียงแข็งด้วยความโกรธจัด

" คุณพูดเรื่องบ้าอะไร ฉันจะทำลายงานแต่งคุณไปเพื่ออะไร

คุณเป็นใคร ชื่ออะไร ฉันยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่มีใครจ้างฉันทั้งนั้น