ตอนที่ 22 หรือว่าติดใจรสจูบของผมเข้าแล้ว

หวังเซียวหยางยิ้มร้ายจ้องมองคนใต้ร่างแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

" ทั้งเลว ทั้งระยำเลยเหรอ ด่าเก่งใช้ได้เลยหนิ ชักอยากรู้แล้วสิว่าอย่างอื่นจะเก่งด้วยมั้ย "

เพลงพิณชักหน้านิ่วจ้องตาเขาอย่างไม่ยอมกำลังจะขยับปากด่าเขาอีกครั้ง

แต่เขากลับก้มลงมาปิดริมฝีปากเอิบอิ่มของเธอด้วยริมฝีปากของเขา

แล้วละเลงจูบริมฝีปากนุ่มอย่างดูดดื่ม ด้วยความรู้สึกลุ่มหลงในความละมุนของริมฝีปากเอิบอิ่ม อย่างอดใจไม่ไหว

จากนั้นก็สอดแทรกเรียวลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากจนแล้วครอบครองเรียวลิ้นบางดูดดุลอย่างเอาแต่ใจ

โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ส่งเสียงร้องใดๆออกมา เธอที่อยู่ใต้ร่างของเขาได้แต่หลับตาปี๋อย่างไม่สามารถขัดขืนได้

รองรับรับการจูบจากเขาอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

เธอรับรู้ได้ถึงความเป็นชายในตัวเขาที่กำลังขยายตัว พองออกมาจากข้างในหว่างขาเสียดสีกับตัวเธอ

เป็นประสบการณ์ใหม่ที่ทำให้เธอกลัวจนหัวใจเต้นแรง สมองก็ช่วยกันทำงานอย่างหนักคิดหาวิธีเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือใหญ่อันแข็งแกร่งจับข้อมือของหญิงสาวทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้ไว้เหนือศีรษะ

จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างถลกเสื้อของเธอขึ้นมาทำให้เห็นเนินอกอวบอึ๋มกำลังพอดี ที่บ่งบอกถึงความเป็นของแท้ไร้ศัลยกรรม

แล้วเขาก็เลื่อนฝ่ามือใหญ่มาสัมผัสทรวงอก

เคล้งคลึงปลุกเร้าเล้าโลมเธออย่างเมามัน

เธอในตอนนี้เธอรู้สึกมึนตึ๊บไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อเพราะการกระทำของเขารบกวนการทำงานของสมองเธออย่างมาก

สิ่งเดียวที่ทำได้คือหลับตาลงแล้วยอมรับความอัปยศอดสูนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเขารู้สึกได้ว่าคนใต้ร่างไม่ขัดขืนและไม่ต่อต้านการกระทำของเขาแล้ว

จึงหยุดการกระทำลงแต่ยังคงวางมือบนทรวงอกนุ่มของเธอไม่ปล่อย

จากนั้นก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกแล้วยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน

" ไม่อยากขัดขืนแล้วเหรอ หรือว่าติดใจรสจูบของผมเข้าแล้ว "

เพลงพิณไม่ยอมลืมตาเอาแต่นอนแน่นิ่งเป็นท่อนไม้คล้ายยอมให้เขาย่ำยีอย่างไร้ทางเลือก

แต่แท้จริงแล้วมันเป็นวิธีการเอาตัวรอดสุดท้ายของเธอ เธอคิดว่ายิ่งขัดขืนก็ยิ่งอันตรายต่อตัวเธอเอง

ดังนั้นเธอจึงเอ่ยตอบเขาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ว่า

" ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันจะถือว่าหาประสบการณ์ใหม่ๆก็แล้วกัน

คุณอยากทำอะไรฉันก็ทำเลย ฉันเต็มใจและยินดีมอบร่างกายนี้ให้คุณถ้ามันทำให้คุณพอใจ

ขัดขือไปก็เท่านั้น ยังไงคุณก็ได้เปรียบอยู่แล้วทั้งรูปร่างและเรี่ยวแรง

แต่ฉันขออย่างเดียวช่วยป้องกันให้ฉันหน่อย

ฉันยังไม่อยากมีลูกในตอนนี้ "

การที่เธอหลับตาพูดโดยไม่มองหน้าเขาแม้ปากจะบอกว่าเต็มใจแต่หวังเซียวหยางก็รู้ดีว่านั่นมันหมายถึงการรังเกียจ

การที่เธอแสดงท่าทีแบบนั้นมันดันไปขัดตาขัดใจหวังเซียวหยางอย่างมาก

ตั้งแต่เกิดมามีแต่คนเต็มใจทอดกายให้เขา

ไม่เคยมีใครเลยที่ไม่อยากจะมองหน้าเขาแบบนี้

การกระทำของเพลงพิณมันทำให้เขาหมดอารมณ์และหงุดหงิดใจอย่างมาก

" คุณลืมตาขึ้นมามองหน้าผมสิ เผื่อผมจะปราณีไม่รุนแรงกับคุณ "

เขาพยายามข่มอารมณ์พูดกับเธอดีๆเพื่อไม่ให้ตัวเองโมโห

แต่เพลงพิณที่รู้ทันว่าเขากำลังข่มอารมณ์เอาไว้กลับเอ่ยตอบเขาอย่างยั่วโมโหว่า

" ไม่จำเป็นหรอก คุณจะปราณีหรือไม่นั้น มันมีอะไรต่างกันงั้นเหรอ

มันสามารถเปลี่ยนความจริงที่ฉันถูกคุณขืนใจได้มั้ย ถ้าไม่ ก็ไม่จำเป็นต้องมาปราณีฉันหรอก

เพราะฉันไม่ต้องการ ยิ่งรุนแรงจนฉันเกือบตายเลยยิ่งดี ฉันจะได้จดจำคุณไว้และเกลียดคุณไปจนชั่วชีวิต "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้นคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ความต้องการทางกามารมณ์ของเขาถูกแทนที่ด้วยความโมโหทันที

เขาถอนตัวออกจากการคร่อมทับตัวเธอ ลุกมานั่งพร้อมกับดึงกระชากข้อมือเธอให้เธอลุกขึ้นมานั่งข้างเขา

เพลงพิณลืมตาขึ้นแล้วแอบยิ้มมุมปากแว่บหนึ่งจากนั้นก็แสร้งทำหน้าอย่างงุนงง

[ ฮิๆ ได้ผล ไม่คิดว่าคำพูดไม่กี่คำจะทำให้เขาหมดอารมณ์ได้ ]

เธอนั่งทำหน้าโง่อย่างเงียบๆข้างๆเขาโดยไม่เอ่ยอะไร อยู่ๆเขาก็เอ่ยถามขึ้นเสียงเย็นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

" คุณชื่ออะไร "

" ไม่มีชื่อ "

เธอเอ่ยตอบเขาเสียงเย็นด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างกวนประสาท

หวังเซียวหยางเหลือบมองเธอด้วยหางตาแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่สนใจว่าจะบอกชื่อกับเขาหรือไม่

เมื่อเธอไม่ยอมบอกชื่อมันก็เป็นไปตามที่เขาคาด

เขามีวิธีอีกตั้งมากมายที่จะรู้ข้อมูลของเธอ เขาไม่รีบ

จากนั้นก็เอ่ยต่อถามต่อว่า

" คุณคบกับกู้โม่เหยียนนานหรือยัง "

" นานแล้ว "

เธอโกหกออกไปอย่างหน้าตาเฉย เลยทำให้คนข้างๆไม่เกิดความสงสัย

" แล้วคุณรู้มั้ยว่าคุณถูกส่งมาที่นี่เพื่อมาแต่งงานกับผม "