ตอนที่ 23 คุณมีแฟนแล้ว ฉันเองก็มีคนที่ฉันรักแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น นายหญิงหวังไปรับย่าของเพลงพิณด้วยตัวเองที่สนามบิน

พอเห็นย่าของเพลงพิณเดินออกมาจากสนามบินเขาก็เดินเข้าไปกอดด้วยความดีใจ

ใบหน้าของทั้งสองประดับไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

" ผิงเหยา ฉันคิดถึงเธอที่สุดเลย สามสิบกว่าปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน เธอยังคงสวยเหมือนเดิมเลยนะ "

ย่าของเพลงพิณยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นปรากฏริ้วรอยแห่งวัยบนใบหน้าชัดเจนบ่งบอกถึงอายุที่มากแล้ว

" คิดถึงเหมือนกัน เธอเองก็ยังคงปากหวานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ "

นายหญิงหวังยิ้มแล้วเอ่ย

" เรารีบไปกันเถอะถ้าพวกเขารู้ตัวจะไม่ทันเอา ฉันจะบอกให้นะหลานสาวของเธอน่ะ ฉลาดเป็นกรด

ร่วมมือกับหลานชายตัวแสบตบตาฉันจนฉันนึกว่าเจ้าสาวที่เข้าหอวันนั้นเป็นคนอื่นจริงๆ

นึกว่าจะไม่ได้เกี่ยวดองกับเธอซะแล้ว แอบผิดหวังนึกว่าจะอดได้หลานเธอเป็นหลานสะใภ้แล้ว

โชคดีที่วันนั้นคุณเหลียงคอยจับตาดูอยู่บริเวณนั้นตลอดเวลา

เลยรู้ว่าเจ้าสาวที่หลานชายฉันพาเข้าหอเป็นหลานสาวเธอ "

นายหญิงหวังเล่าให้ย่าของเพลงพิณฟังขณะเดินไปขึ้นรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ย่าของเพลงพิณยิ้มอ่อนในหน้า เขารู้จักนิสัยหลานเขาดี

การที่หลานสาวยอมเข้าหอแทนคนอื่นกับคนที่ไม่เคยรู้จักเลย

แม้มันฟังดูแปลกๆผิดปกติมากสำหรับเขา แต่เขาก็คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเด็กทั้งสองมีชะตาร่วมกันจึงเอ่ยว่า

" ไหนๆก็เกิดความผิดพลาดขึ้นแล้ว พวกเขาก็เข้าหอร่วมกันแล้ว

แม้มันจะไม่เป็นไปตามแผนที่เราวางไว้ ฉันคงปฏิเสธไม่ได้แล้วใช่มั้ย "

ทั้งสองขึ้นไปนั่งในรถนายเหลียงปิดประตูให้เสร็จ ก็ขึ้นไปนั่งข้างคนขับแล้วรถก็เคลื่อนออกจากสนามบิน

นายหญิงหวังยิ้มแล้วเอ่ยตอบเพื่อนรักว่า

" แน่นอนว่าไม่ได้แล้ว เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

ไม่ใช่เหรอ

แม้งานนี้จะไม่ได้ถูกจัดขึ้นเพื่อหนูเพลงพิณโดยตรง

แต่เจตนาของฉันเจ้าสาวคือหนูเพลงพิณคนเดียวตั้งแต่แรก

เพียงแต่หลานชายฉันดื้อไปหน่อยเลยเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะรักกันได้ในเร็วๆนี้ "

ย่าของเพลงพิณยิ้มเหลือบมองเพื่อนด้วยหางตาแวบหนึ่งแล้วมองตรงไปข้างหน้า

" อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลย ภายใต้ความสดใสร่าเริงของหลานสาวฉันน่ะเธอซ่อนความดื้อรั้นเอาแต่ใจไว้อยู่หนา

เวลาเธอบอกว่าไม่ก็คือไม่ ถ้าได้ตัดสินใจอะไรไปแล้วยากที่จะเปลี่ยนใจเธอ ความเด็ดเดี่ยวที่มีในตัวเธอรับมือยากนะ "

ได้ยินดังนั้นนายหญิงหวังก็นิ่งเงียบไปรอยยิ้มก็ค่อยๆหุบลง

เขาจำได้ว่านายเหลียงเคยมารายงานว่าเพลงพิณกำลังคบกับกู้โม่เหยียน

ในวันแต่งงานกู้โม่เหยียนก็ตามไปถึงห้องแถมมีเรื่องชกต่อยกับหลานชายเขาอีก

[ แบบนี้เซียวหยางจะได้ครอบครองใจของหนูเพลงพิณมั้ยเนี่ย ]

นายหญิงหวังกังวลใจเรื่องนี้เล็กน้อย

เมื่อรถไปถึงโรงแรม คนขับก็เข้าไปจอดในที่จอดส่วนตัว

นายเหลียงลงมาเปิดประตูให้เจ้านายกับเพื่อนรักลงมา

ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม เพลงพิณกำลังเก็บเสื้อผ้าจัดใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ

แม้เธอจะไม่ให้น้ำหนักกับคำพูดของหวังเซียวหยาง แต่เธอก็ประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

ถ้าย่าเธอโผล่มาจริงๆ เธอก็กลัวจะไม่ได้หนีแล้ว

เพราะลึกๆเธอกลัวผู้ใหญ่อ้างเรื่องที่เธอเข้าหอกับหวังเซียวหยางมาผูกมัดเธอ

ส่วนทางด้านหวังเซียวหยาง เขาตื่นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน

จากนั้นก็มาแต่งตัวพอแต่งตัวเสร็จก็มานั่งลงข้างๆยี่หรานที่หลับไม่รู้สึกตัว

อยู่ๆเขาก็นึกถึงภาพที่ตัวเองจูบเพลงพิณเมื่อวานจนเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

" โชคดีที่เธอไม่ได้ขี้เหร่อย่างที่คิด แม้จะเตี้ยไปหน่อยแต่ก็น่ารักดี "

เขาเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆ เอ่ยจบถึงจะรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป จึงหุบยิ้มแล้วก้มลงจูบหน้าผากยี่หรานเบาๆ

[ หึ เป็นผู้หญิงของกู้โม่เหยียนงั้นเหรอ เดี๋ยวก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงของใคร ]

นายหญิงหวังกับย่าของเพลงพิณก้าวออกมาจากลิฟต์เดินหยุดลงตรงหน้าห้องของเพลงพิณแล้วยกมือขึ้นมาเคาะห้องทันที

" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "

เพลงพิณที่อยู่ในห้องกำลังลากกระเป๋าจะเปิดประตูออกไป ก็ถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เธอย่องไปแอบดูช่องตาแมวที่เป็นรูขนาดเล็กบนประตูเอาไว้ส่องคนข้างนอก

แต่เธอกลับไม่เห็นใครอยู่ข้างนอกเลย จึงขมวดคิ้วอย่างสงสัยพร้อมกับบ่นพึมพำออกมา