ตอนที่ 30 ผมรักคุณที่หัวใจนะ

ในขณะที่เพลงพิณนั่งเงียบในห้องซ่อนความโกรธแค้นที่มีในใจอย่างเงียบๆ

จนหัวใจดวงน้อยของเธอเยือกเย็น แทบจะกลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว

แต่จู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอหันไปมองตามที่มาของเสียง

ก็เห็นคุณย่าของเธอฉีกยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นราวกับเป็นแสงแดดอ่อนๆที่ส่องลงมาบนหัวใจที่กำลังเหน็บหนาว เย็นชา

ให้กลับมามีความอบอุ่น มีชีวิตชีวา และมีความรู้สึกขอีกครั้ง

เธอค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยถามคุณย่าของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

" เมื่อกี้ใครมาเหรอคะ "

คนเป็นย่าเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างหลานสาว

แล้วเอ่ยตอบว่า

" คุณหมอกู้น่ะ "

ได้ยินดังนั้นเพลงพิณก็ถึงกับตกใจแล้วเอ่ยถามคุณย่าด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

" คุณหมอกู้ เขา เขามาได้ยังไง เขารู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่ "

คนเป็นย่ามองหลานสาวที่กำลังหวาดกลัว และเอาแต่ปฏิเสธเจอหน้าผู้คนแบบนี้ แกรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก

เพลงพิณจ้องหน้าย่าด้วยแววตาสั่นไหวแล้วเอ่ยเสียงแข็งเจือสั่นเครือ

" คุณย่า หนูไม่ต้องการพบเขา หนูไม่ต้องการพบใคร หนูไม่ต้องการพบใครทั้งนั้น! "

คนเป็นย่าเห็นอาการของหลานสาวก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เธอกลายเป็นคนเก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหนและไม่กล้าออกไปพบเจอใคร เธอสูญเสียความมั่นใจในตนเองไปโดยสิ้นเชิง

คนเป็นย่าได้แต่มองหลานสาวอย่างปวดใจแล้วเอ่ยอย่างใจเย็นพร้อมกับกุมมือหลานสาวไว้แน่น

" พิณ หนูใจเย็นๆนะ คุณหมอกู้เขาอยากเจอหนู ตั้งใจมาดูแลหนู

ย่าเห็นความจริงใจที่เขามีต่อหนูแล้ว ย่าว่าเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งนะ

หนูไม่ต้องกลัวนะ ลองคุยกับเขาหน่อย มันไม่มีอะไรให้กลัวหรอก เชื่อย่า "

เพลงพิณสงบลง จ้องหน้าย่าแล้วเอ่ยถามขึ้น

" คุณย่าบอกเขาใช่มั้ยว่าเราอยู่ที่นี่ "

คนเป็นย่าพยักหน้ายอมรับเบาๆ แล้วเอ่ยอธิบายเหตุผลกับหลานสาวว่า

" พิณ ถ้าหนูอยากกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิม

หนูต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับผู้คนนะ

ถ้าหนูก้าวผ่านความกลัวไปได้ หนูจะกลายเป็นคนที่เข้มแข็ง

เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีหัวใจแข็งแกร่ง ต่อไปหนูจะไม่มีจุดอ่อนใดให้คนมารังแกได้อีกแล้ว "

คุณย่าของเพลงพิณพยายามพูดเสียงหนักแน่นเกลี้ยกล่อมให้หลานสาว ลุกขึ้นมาเข้มแข็งอีกครั้ง

เพลงพิณจ้องหน้าคุณย่าแล้วเอ่ยเสียงอ่อนอย่างขาดความมั่นใจ

" แต่หนูก็ยังกลัวอยู่ดี ขนาดตัวหนูเอง หนูยังทำใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ แล้วเขาจะรับได้เหรอคะ "

ขณะที่เธอเอ่ยถามคุณย่านั้น กู้โม่เหยียนก็เข้ามาได้ยินพอดี จึงเอ่ยขึ้น

" ผมรับได้! "

เพลงพิณหันไปมองทางเขา แล้วเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงเบา

" คุณกู้.... "

กู้โม่เหยียนเดินเข้ามาหาเพลงพิณแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ สบตากับเธอที่นั่งบนเก้าอี้แล้วเอ่ย

" พิณ คุณไม่ต้องกลัวนะ นอกจากคุณย่าแล้วคุณยังมีผมอยู่อีกคน

ผมขอโทษที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับคุณ ต่อไป ผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณได้อีกแล้ว

ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจอยู่ ผมจะปกป้องและดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่แฟนคนหนึ่งจะสามารถทำได้

ที่ผ่านมาผมขอโทษ ที่ไม่ดูแลคุณให้ดี เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะ

อะไรที่เป็นอดีตไปแล้วก็ทิ้งมันไปโอเคมั้ย เรามาจับมือก้าวผ่านทุกปัญหาไปด้วยกันนะ "

เพลงพิณจ้องหน้าหมอกู้ที่คุกเข่าจับมือ สบตากับเธอ ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

จากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน รอบดวงตาคู่งามมีน้ำตาคลอเบ้า เอ่อล้นไหลอาบพวงแก้มลงมา

จากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้นด้วยความซาบซึ้งใจ

" ฉันซาบซึ้งในน้ำใจคุณค่ะ ที่ผ่านมาคุณดีกับฉันมาตอดทั้งช่วยชีวิตและคอยดูแลอย่างดี ฉันรักคุณค่ะ

แต่ฉันไม่อยากเอาเปรียบคุณ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่สะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว

ฉันมีมลทินติดตัว ฉันไม่คู่ควรกับคุณ และฉันไม่อยากให้คุณต้องมาโดนดูถูกเพราะฉัน "

เธอเอ่ยทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจที่คิดว่าตนเองไม่คู่ควร ไม่อาจรักหมอกู้ที่เธอชอบได้อีก