ตอนที่ 29 ทำไมเราจะต้องนึกถึงเธอด้วยนะ

หวังเซียวหยางกลับเข้าไปในห้อง แล้วหยิบกล่องยาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจก

เปิดกล่องยาออกมา เริ่มทำการเช็ดแผล ล้างแผลคนเดียว เสร็จแล้วก็หยิบยามาทา

" ซี้ดดด แสบเป็นบ้าเลย ไอ้หมาบ้ากู้โม่เหยียนนี่มือหนักชะมัด รอก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะทำให้ชีวิตนายวุ่นวายจนไม่มีเวลามาต่อยฉันอีกเลยคอยดู "

เขารู้สึกเจ็บแผล จนใบหน้าบิดเบี้ยว

ถึงกับต้องซี้ดปากเพื่อบรรเทาความเจ็บแสบ

ขณะเดียวกันในใจนึกแค้นกู้โม่เหยียนอย่างไม่อยากอภัย

พอทายาตรงแผลเสร็จ ก็เดินเข้าไปล้างมือในห้องน้ำ จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผล ฟกช้ำ ดำเขียว บนกระจก

อยู่ๆหน้าของเพลงพิณก็ลอยเข้ามาในหัวนึกถึงตอนที่เธอหลับไหลอยู่ในอ้อมแขนเขาเพราะฤทธิ์ยาสลบ

แม้ตอนนั้นเขาจะไม่ได้ให้เธอดมยาเยอะ แต่มันก็ทำให้เธอที่ร่างกายบอบบางบวกกับเหนื่อยจากกิจกรรมบนเตียง

จึงมีอาการง่วงซึมไวเมื่อได้รับยาและสลบไปได้อย่างง่ายดาย

ภาพใบหน้าเนียนสวย น่ารัก ไร้เดียงสา หลับปุ๋ยอย่างน่ารักน่าเอ็นดูลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าคล้ายภาพหลอน

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอกับเรือนร่างบางเบาติดอยู่ในความทรงจำ พยายามลืมเท่าไหร่ก็ลืมไม่ได้

ความทรงจำที่ได้ร่วมหลับนอนกับเธอมันติดตรึงอยู่ในใจ ทำให้เขาหงุดหงิดใจอย่างมาก

" บ้าที่สุด! ทำไมเราจะต้องนึกถึงเธอด้วยนะ "

เอ่ยจบเขาก็ก้มหน้าลงแล้วเอาน้ำเย็นจัดสาดใส่หน้า

ราวกับว่าจะล้างภาพเหล่านั้นที่มันติดอยู่ในหัวออกให้หมด โดยไม่สนใจรอยแผลบนใบหน้าอีกเลย

สองวันต่อมา กู้โม่เหยียนก็เดินทางไปหาเพลงพิณที่เหอหนานในสภาพหน้าบวมช้ำ

พอมาถึงที่พักที่เพลงพิณอยู่ จึงยื่นมือออกไปกดกริ่งหน้าบ้าน

ย่าของเพลงพิณเดินมาเปิดประตูแล้วเอ่ยถามขึ้น

" คุณมาหาใครคะ "

กู้โม่เหยียนค้อมตัวเล็กน้อยตามมารยาทแล้วเอ่ยเสียงอ่อนอย่างสุภาพ

" สวัสดีครับคุณย่า ผมคือกู้โม่เหยียนที่คุยกับคุณย่าเมื่อสองวันก่อนครับ "

ย่าของเพลงพิณมองหน้ากู้โม่เหยียนด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเอ่ยเสียงเนือยๆ

" คุณเองเหรอ คุณคิดยังไงถึงได้ตัดสินใจมาที่นี่ "

กู้โม่เหยียนได้ยินคำถามดังนั้นจึงเอ่ยตอบออกมาตามตรงอย่างจริงใจ

" ผมยอมรับครับว่า แวบแรกที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณพิณแล้ว

ผมค่อนข้างสับสนและช็อกมาก พูดตรงๆเลยคือผมค่อนข้างรับไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่พอผมนึกถึงคุณพิณขึ้นมา ผมคิดว่าเวลานี้เธอคงจะช็อกมากกว่าผมและคงจะกลัวมาก

สภาพจิตใจเธอ คงย่ำแย่ราวกับคนตกนรกทั้งเป็น ผมเข้าใจความรู้สึกเธอครับ

ในฐานะที่ผมเป็นแฟนของเธอผมควรจะอยู่เคียงข้างและคอยให้กำลังใจเธอ

และเรื่องที่เกิดขึ้นสาเหตุเป็นเพราะผมเอง

เป็นผมเองที่เป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง ปกป้องเธอจากผู้ชายชั่วช้าคนนั้นไม่ได้

หากไม่ใช่เพราะผม บางทีเธออาจจะไม่ต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ผมขอโทษนะครับคุณย่า

ผมขอโทษ "

เขาก้มหน้าแล้วคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อแสดงความสำนึกผิดและเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

เขาคิดมาตลอดว่า ถ้าเพลงพิณไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขา

หวังเซียวหยางอาจจะไม่ย่ำยีหรือขืนใจเธอและอาจจะไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ

เขารู้สึกผิดต่อเพลงพิณมาก ไม่รู้เรื่องอะไร แต่กลับถูกหวังเซียวหยาง

ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นและเอาชนะเขา เขารู้สึกผิดมากจริงๆ

ย่าของเพลงพิณยืนนิ่งด้วยสีหน้านิงเฉยเย็นชาแฝงไปด้วยความน่าเคารพยำเกรง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆอย่างเหนื่อยใจ

" คุณลุกขึ้นเถอะ ในเมื่อเรื่องมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณกับหวังเซียวหยางมีปัญหาอะไรกันในอดีต

แต่วันนี้หากคุณมาที่นี่ มาหาเพลงพิณเพื่อมาขอโทษ ก็พูดให้ชัดเจนไปเลย อย่าทำให้เธอสับสน

อย่าให้ความหวังเธอ แสดงเจตนาของคุณที่มาวันนี้ให้ชัดเจน ว่าต้องการเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น

แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าหลานสาวฉันจะเสียใจ

แม้เธอจะเป็นคนสดใส ร่าเริง ดูไร้เดียงสา

แต่เธอเป็นคนที่เข้มแข็งมาก สามารถจัดการกับอารมณ์และความรู้สึกได้ดี คุณแค่พูดให้เธอเข้าใจ ให้ชัดเจนก็พอ "

กู้โม่เหยียนลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยอย่างหนักแน่นด้วยสีหน้าจริงจัง

" ผมมาเพื่อทำหน้าที่แฟนครับ ผมรักเธอ ผมจะไม่สนใจเรื่องในอดีต ที่มันทำร้ายจิตใจเธอ

ผมขออนุญาตคุณย่า ให้ผมได้ดูแลเธอเถอะนะครับ ผมขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลย

ผมจะปกป้องและดูแลเธอให้ดีที่สุด จะทะนุถนอมเธออย่างดี เหมือนกับตอนที่เธออยู่กับคุณย่า

ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายจิตใจเธอได้อีกแล้วครับ "