ตอนที่ 32 ผมจะได้ดูแลคุณตลอดไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ย่าของเพลงส่งข้อความหานายหญิงหวัง โดยเอ่ยผ่านตัวหนังสือว่า

( หวังเจี๋ย ในเมื่อเด็กทั้งสองไม่ได้ชอบพอกัน

ข้อตกลงผูกมิตร

รวมถึงการเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างเราสองตระกูล ถือว่าเป็นโมฆะแล้ว

ส่วนผลงานของหลานชายเธอ ฉันจะไม่เก็บมาใส่ใจหรือถือสาเอาความใดๆ

แล้วเธอก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับหุ้นที่ฉันถืออยู่หรอกนะ

แม้ว่าฉันจะไม่พอใจหลานเธอมาก แต่ฉันจะไม่ถอนหุ้นเพียงเพราะเหตุผลส่วนตัวหรอก

ต่อไปการประชุมผู้ถือหุ้นประจำปี อาจจะต้องให้เพลงพิณรับหน้าที่เข้าประชุมแทนฉัน

มันถึงเวลาแล้ว ที่ฉันควรจะเปิดเผยตัวตนของทายาทผู้ถือหุ้นของบริษัทเจียหลงกรุ๊ป

ให้ทุกคนรู้ว่าเพลงพิณคือหลานสาวของหนึ่งในผู้ถือหุ้นคนสำคัญ ที่ถือหุ้นมากที่สุด รองจากประธานหวัง

ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด และสนับสนุนหลานสาวฉันอย่างจริงใจ )

ส่งข้อความหาเพื่อนรักเสร็จ แกก็ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

แววตาเจ้าเล่ห์แฝงไปด้วยความลุ่มลึกอย่างไม่อาจเดาได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ย่าของหวังเซียวหยางที่อยู่อีกประเทศ กำลังนั่งนวดบนเก้าอี้นวดกลางสวนอย่างเพลินๆ

เสียงข้อความแจ้งเตือนในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แกเลยลืมตาขึ้น

มองไปยังโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะข้างๆ แล้วหยิบมันขึ้นมาดู ในขณะที่เก้าอี้นวดยังคงทำงานอยู่

พอเห็นว่าเป็นข้อความจากเพื่อนรัก แกก็รีบเปิดอ่านข้อความทันที

หลังจากได้อ่านข้อความใจหนึ่งแกก็รู้สึกโล่งใจ

แต่อีกใจก็แอบผิดหวัง สีหน้าดูเศร้าเล็กน้อย

ที่แกจะต้องมองดูเพลงพิณห่างๆด้วยความเสียดาย จากนั้นแกก็บ่นพึมพำงึมงำออกมาว่า

" เซียวหยางนะเซียวหยาง มีเพชรอยู่ในมือแล้วแท้ๆ แต่กลับทิ้งไป แล้วเลือกเก็บก้อนกรวดแทน เฮ้อ หลานเรานี่ช่างโง่เขลาจริงๆ "

ส่วนทางด้านเพลงพิณที่กำลังนั่งรอทานข้าวอยู่บนเก้าอี้นั้น ก็มีข้อความจากคุณย่าส่งมาทางอีเมลของเธอเช่นกัน

พอเธอเห็นว่าเป็นข้อความที่ส่งมาจากคุณย่า

จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

จิ้มนิ้วลงบนหน้าจอเปิดอ่านอีเมลทันที แล้วเธอก็ต้องตื่นตะลึง

จนดวงตาคู่งามเบิกกว้าง ริมฝีปากสวยอ้าค้างด้วยความรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก

ดวงตาคู่งามกะพริบปริบๆแบบงงๆอย่างเหลือเชื่อ เมื่อได้อ่านเนื้อหาในข้อความ

กู้โม่เหยียนเดินถือจานใส่อาหารที่เพิ่งทำเสร็จเข้ามาในห้องทานอาหาร

ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเพลงพิณนั่งนิ่งอึ้งจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น

พอวางจานอาหารลงบนโต๊ะเสร็จจึงหันไปเอ่ยกับเพลงพิณว่า

" อาหารเสร็จแล้วครับที่รัก ทานข้าวเลยมั้ย "

เขาเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มละมุนหย่อนกายลงนั่งตรงหน้าเพลงพิณ พร้อมกับจ้องหน้าเธออย่างรอคำตอบ

พอเห็นว่าเธอยังคงเงียบไร้การตอบรับใดๆ เลยเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

" ที่รัก คุณเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นเหรอ "

เพลงพิณไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไง เธอจึงเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังคงจดจ่ออยู่บนหน้าจอโทรศัพท์

" คุณมาดูนี่สิ "

กู้โม่เหยียนลุกจากเก้าอี้ เดินเข้ามายืนอยู่ข้างหลังเธอ พร้อมกับยื่นมือจับขอบพนักพิงเก้าอี้ที่เธอนั่ง

ค้อมตัวลงแล้วเพ่งมองอีเมลในโทรศัพท์ที่เพลงพิณถืออยู่ในมือ

พอได้อ่านข้อความของคุณย่าเพลงพิณ คิ้วเรียวเรียงกันเป็นเส้นโค้งก็ขมวดเข้าหากันเป็นปม

แววตาคมกริบค่อยๆหรี่ลงอย่างเคร่งขรึม ด้วยความรู้สึกไม่ค่อยพอใจ

ในใจเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหึงหวงขึ้นมาทันใด จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้น

" พิณ คุณย่าคุณเป็นผู้ถือหุ้นหลักของเจียหลงกรุ๊ป รองจากหวังเซียวหยางเหรอ? "

เพลงพิณส่ายหัวแบบงงๆแล้วเอ่ยตอบเขาไปว่า

" ฉันก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย เพิ่งรู้ตอนนี้เหมือนกันว่าคุณย่ามีความเกี่ยวข้องกับเจียหลงกรุ๊ป

ที่แท้คุณย่าก็ปิดบังฉันมาตลอด ตั้งแต่ฉันจำความได้

คุณย่าไม่เคยพูดถึงภูมิหลังของตัวเองและเลี่ยงที่จะตอบเมื่อฉันเอ่ยถาม