ตอนที่ 33 เราสองคนเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน

เพลงพิณจ้องหน้ากู้โม่เหยียนอย่างนิ่งๆด้วยความสงสัย

เพราะที่เขาพูดมายาวเหยียดเธอสนใจและวิเคราะห์เพียงประโยคเดียว คือ

ในชีวิตนี้ ผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะไม่ยอมยกให้หวังเซียวหยาง ก็คือคุณ

[ ผู้หญิงคนเดียวที่จะไม่ยอมยกให้หวังเซียวหยางงั้นเหรอ

พูดแบบนี้ แสดงว่าที่ผ่านมาเขายอมยกผู้หญิงที่เป็นแฟนของเขาให้คนเลวนั่นสินะ

พวกเขาเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ แล้วรู้จักกันแบบไหน ทำไมถึงดูไม่ค่อยจะชอบกันเลย หรือจะเป็นคู่อริกัน ]

เธอพึมพำในใจด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยถามขึ้น

" ทำไมคุณพูดเหมือนว่า คุณกับคนเลวนั่นรู้จักกันดี "

กู้โม่เหยียนยิ้มอ่อนแล้วเอ่ยตอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อน แววตาดูนิ่งเฉย

" ใช่ครับ เราสองคนเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน สมัยมัธยม พออยู่มัธยมปลายเรามีปากเสียงทะเลาะกันใหญ่โต

จากนั้นก็กลายเป็นคนแปลกหน้า จากเพื่อนรักกลายเป็นเพื่อนแค้น

หลังจากนั้น ไม่รู้ว่าเพราะเขาอยากเอาชนะ หรือว่าต้องการที่จะแก้แค้นผม พอผมคบใคร

เขาก็จะมาแย่งทุกคนไปจากผม รวมถึงคุณด้วย แต่ผมจะไม่ยอมให้เขาแย่งคุณไปจากผมเด็ดขาด

เพื่อคุณแล้ว ต่อให้โรงพยาบาลล้มละลายผมก็ยอม ผู้หญิงคนอื่น ผมให้เขาได้

แต่คุณผมยกให้เขาไม่ได้จริงๆ เพราะผมรักคุณมากจริงๆ "

เพลงพิณรู้สึกได้ว่าสิ่งที่หมอกู้ของเธอเล่ามานั้นยังมีการปกปิดบางอย่าง เล่าแต่เล่าไม่หมด

[ พวกคุณสองคนทะเลาะกัน ผิดใจกันเรื่องอะไรกันแน่

ถึงขั้นต้องมาแย่งผู้หญิงกัน ทำราวกับว่าผู้หญิงจะสูญพันธ์ยังไงยังงั้น

แล้วคุณกู้ไปทำอะไรให้คนเลวนั่นเคียดแค้นนักหนากันนะ

คนเลวนั่นถึงอยากแย่งแฟนคุณกู้ถึงกับไม่อยากเห็นคุณกู้สมหวังในเรื่องความรักแบบนี้ ]

เธอพึมพำในใจด้วยความสงสัยและอยากรู้ แต่ในเมื่อเขาไม่อยากเล่าเธอก็ไม่เสียมารยาทถามอีกต่อไป

แค่เธอรู้ว่าเขารักเธอและดีกับเธอตั้งแต่แรก แถมเธอยังเป็นหนี้บุญคุณ

ที่เขาช่วยชีวิตเธอจากสองสามีภรรยาที่ชนเธอจนความจำเสื่อมแล้วชิ่งหนีไป

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็ยิ่งแค้นยี่หรานกับหวังเซียวหยางมากขึ้น

[ ที่แท้พวกเขาคือผู้มีอำนาจ สามารถสั่งให้กล้องวงจรปิดเสียได้นี่เอง

ฉันจะไม่ยอมเจ็บตัวฟรีและยอมสมองเสื่อมชั่วคราวฟรีๆแน่ ]

เธอพึมพำในใจด้วยความเจ้าคิดเจ้าแค้น พร้อมกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่สวยดูแข็งกร้าวดุดัน

กู้โม่เหยียนที่กำลังสบตากับเธออยู่ เห็นมุมปากเธอยกขึ้นด้วยแววตาร้ายๆ จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน

" คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอพิณ "

เพลงพิณได้สติ เลยปรับสีหน้า เม้มปากยิ้มแล้วเอ่ยโกหกออกไปว่า

" อ่อ ฉันแค่รู้สึกสะใจที่แผนการของพวกเขาล้มเหลวค่ะ "

จากนั้นเธอก็เอ่ยต่อว่า

" คุณสบายใจได้เลย ฉันจะไม่มีวันสนใจคนเลวนั่นแน่นอน

ส่วนเรื่องงานที่เกี่ยวกับหน้าที่และสิทธิของผู้ถือหุ้น ฉันมีคุณเป็นที่ปรึกษาทั้งคน คงไม่ต้องเข้าไปศึกษาอะไรในโรงแรมหรอก

แต่หากจำเป็นต้องทำความคุ้นเคยเพื่อให้รู้จักโรงแรมอย่างดี

ฉันสามารถหลีกเลี่ยงที่อยู่กับเขาสองต่อสองได้ค่ะ ขอแค่คุณเชื่อใจและไว้ใจฉัน แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ "