ตอนที่ 35 เพราะน้องชายคุณห่วยมาก

ไม่นาน รถของหวังเซียวหยาง ก็ขับไปถึงบริษัทเจียหลงกรุ๊ป

ตัวบริษัทเป็นตึกสูงห้าชั้น ตั้งตระหง่านกลางเนื้อที่กว่ายี่สิบไร่ ตัวตึกถูกออกแบบมาแบบสไตล์โมเดิร์น

ข้างตึกมีร้านกาแฟสไตล์นอร์ดิกชั้นเดียว มีที่นั่งจิบกาแฟทั้งด้านในและด้านนอกร้าน อากาศดีมาก

บริเวณรอบๆมีการตกแต่งจัดสวนได้อย่างสวยงามน่าอยู่ ให้ความรู้สึกเย็นสบายเต็มไปด้วยธรรมชาติ

ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่และไม้ดอกไม้ประดับชวนให้รู้สึกสบายตาสบายใจ ราวกับอยู่ในสวนพฤกษศาสตร์เลย

อีกด้านของตึก เป็นลานจอดรถสำหรับผู้บริหาร ส่วนด้านหลังของตึกเป็นโรงอาหารสำหรับพนักงาน

มีวิวทิวทัศน์ให้พนักงานนั่งชมระหว่างทานข้าว เพื่อผ่อนคลายยามเที่ยง

เป็นการออกแบบที่ใส่ใจสุขภาพจิตใจของพนักงานเป็นพิเศษ

ด้วยสภาพแวดล้อมที่ดี พนักบริษัทเจียหลงกรุ๊ปทุกคนค่อนข้างมีความสุขกับการทำงาน

เลยทำให้บริษัทเติบโตและขยายตัว สร้างโรงแรมหรูไปตามเมืองต่างๆของประเทศอย่างรวดเร็ว

รถหรูคันสีดำเงาของหวังเซียวหยางขับเข้ามาจอดในที่จอดส่วนตัว ในขณะที่เขากำลังจะยื่นมือออกไปเปิดประตูลงจากรถ

ก็เหลือบไปเห็นรถคันสีขาวของคู่อริ อย่างกู้โม่เหยียน กำลังขับเคลื่อนเข้ามาในอาณาจักรของเขา

ทำให้แววตาทรงเสน่ห์จ้องมองไปยังรถหรูสีขาวด้วยแววตาคมกริบอย่างดุดันทันที

[ กู้โม่เหยียน นี่ผู้หญิงนั่นถึงกับให้กู้โม่เหยียนมาส่งเลยเหรอ เธอร้ายกว่าที่คิดเยอะเลยนะ ]

" เพลงพิณ "

เขาพึมพำในใจด้วยความไม่ชอบใจที่เห็นคู่อริมาส่งเพลงพิณ จนเผลอเอ่ยชื่อเพลงพิณออกมาเสียงเบาอย่างไม่รู้ตัว

ผู้ช่วยหลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆเจ้านายก็แอบดูปฏิกิริยาของเจ้านายไปโดยไม่เอ่ยอะไร

เพลงพิณที่นั่งในรถ เธอตื่นตะลึงกับสถานที่สวยงามแห่งนี้

" ว้าว นี่มันใช่บริษัทจริงๆเหรอ ทำไมมันให้ความรู้สึกพิเศษกว่าบริษัททั่วไปล่ะ

ประดับตกแต่งราวกับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแหน่ะ มีเนินเขาด้วย เป็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงามมาก

มีดอกไม้ ต้นไม้ปลูกไว้สวยงาม ดูมีความหมายแอบแฝงยังไงไม่รู้ สวยจริงๆ "

ดวงตาเธอเบิกกว้างเป็นประกายแวววาวเมื่อเจอสถานที่สวยงามแห่งนี้

กู้โม่เหยียนที่นั่งข้างๆยิ้มอ่อนแล้วเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน

" ความรู้สึกคุณใช้ได้เลยนะ ที่แห่งนี้มันมีความหมายกับเจ้าของจริงๆครับ "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็หันมามองกู้โม่เหยียนที่กำลังขับรถอยู่ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

" จริงเหรอคะ มันมีความหมายยังไง ใช่ความรักหรือเปล่า ใครเป็นคนออกแบบนะ "

กู้โม่เหยียนยิ้มอ่อนแล้วเอ่ยตอบเพลงพิณเพียงว่า

" รายละเอียดผมก็ไม่ทราบครับ แต่รู้แค่ว่ามันมีความหมายสำหรับคนสั่งการ "

" ใช่ชายเลวคนนั้นหรือเปล่า แต่ดูแล้วไม่น่าใช่เขา คนอย่างเขาน่ะมีแต่ความเลือดเย็นไร้หัวใจ

แถมนิสัยไม่ดี ไม่มีทางที่จะชอบความสวยงามของดอกไม้แบบนี้หรอก "

หมอกู้ยิ้มแล้วเอ่ยเพียงว่า

" ไม่รู้เหมือนกัน "

เพลงพิณรู้ว่าหมอกู้ไม่อยากพูดถึงใคร เมื่อคนเขาไม่อยากบอกเธอก็ไม่เซ้าซี้ต่อ

เธอชินกับเขาแล้วที่ชอบพูดให้อยากรู้แล้วเงียบไป พอเพลงพิณหันไปชมดอกไม้ข้างทางต่อ

กู้โม่เหยียนก็ฉีกยิ้มออกมาที่มุมปากอย่างมีเลศนัยแววตาอ่อนโยนดูลุ่มลึกเย็นชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาขับเข้าไปเรื่อยๆแล้วจอดลงหน้าตึกที่ประชุมแล้วหันมาเอ่ยกับเพลงพิณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

" ถึงแล้ว เดี๋ยวผมจะนั่งรอในร้านกาแฟนะ "

" ได้ค่ะ "

เพลงพิณเอ่ยตอบเขาด้วยรอยยิ้มหวานละมุน

จากนั้นเขาก็เปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เพลงพิณ