ตอนที่ 36 เธอเกิดมาเพื่อเป็นผู้หญิงของฉัน

กู้โม่เหยียนโมโหจนมือสั่น เขากำหมัดแน่นแล้วเข้าไปกระชากคอเสื้อของหวังเซียวหยางด้วยแววตาแดงก่ำ พร้อมกับกัดฟันพูดผ่านไรฟันด้วยความเดือดดาลใจ

" หวังเซียวหยาง ฉันขอเตือนนายไว้เลยนะ ว่าอย่ายุ่งกับเพลงพิณอีก

อย่าดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของพวกเรา เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

และเธอก็ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เห็นแก่เงินพวกนั้นพวกนั้นของนาย

ที่ผ่านมา ฉันยอมนายเพราะผู้หญิงพวกนั้นเลือกเอง แต่สำหรับเพลงพิณแล้วไม่ใช่

ไม่ว่านายจะหน้าตาดีมีอำนาจหรือเงินทองมากแค่ไหน เธอไม่ได้สนใจนายเลย

เธอเป็นคนดีดังนั้น ฉันจะไม่ยอมให้นายทำอะไรเธอได้อีกแล้ว "

หวังเซียวหยางจ้องหน้ากู้โม่เหยียนด้วยแววตาท้าทายแบบน่าต่อยสุดๆ

จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวแบบกวนประสาทคนฟัง

" งั้นเหรอ ฉันต้องกลัวคำขู่นายมั้ย ฉันจะบอกให้นะ กรณีเธอน่ะ เป็นกระณีพิเศษ เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น

เพราะนอกจากเธอจะเป็นคนสนิทที่นายหวงแล้ว เธอยังเป็นผู้หญิงที่ถูกส่งมาทำลายงานแต่งของฉันกับยี่หราน

และยังเป็นผู้หญิงของฉันตั้งแต่แรก เธอเกิดมาเพื่อเป็นผู้หญิงของฉัน ที่สำคัญฉันเป็นผู้ชายคนแรกของเธอไม่ใช่นาย "

ได้ยินดังนั้นกู้โม่เหยียนก็อดทนสะกดกลั้นอารมณ์โทสะที่ปะทุขึ้นมาต่อไปไม่ไหว

แววตาคมจ้องคู่อริอย่างดุดันพร้อมกับกัดฟันคำรามชื่อคู่อริออกมาอย่างสุดจะระงับอารมณ์ได้

" หวังเซียวหยาง!!! "

จากนั้นเขาก็ต่อยเข้าไปเต็มหน้าอดีตเพื่อนรักเต็มแรง

ทำเอาหวังเซียวหยางถึงกับเซถอยห่างออกไปจนเกือบล้ม

กู้โม่เหยียนโกรธจนหน้ามืดตามัว ยากจะควบคุมอารมณ์ได้แล้ว

เขาเดินตรงเข้าไปหาอดีตเพื่อนรักหวังจะอัดให้น่วมให้หนำใจ

แต่คนขับรถกับผู้ช่วยหลี่ก็รีบปรี่เข้ามาห้าม ไม่ให้ทั้งสองชกต่อยกันจนเกิดเรื่องราวใหญ่โตเหมือนที่ผ่านมา

คนขับรถที่ดูอาวุโสกว่าใคร จับตัวกู้โม่เหยียนไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยอย่างสุขุม

" คุณชายกู้อย่ามีเรื่องกันเหมือนเด็กๆเลยครับ ผมขอร้อง เชิญคุณกลับไปก่อนเถอะครับ

การที่พวกคุณมาทะเลาะกันแบบนี้ มันดูไม่ดีเอาเลยนะครับ "

กู้โม่เหยียนกับหวังเซียวหยางจ้องหน้ากันด้วยแววตาแข็งกร้าวดุดันอย่างไม่มีใครยอมใคร

" ปล่อย! "

กู้โม่เหยียนตะคอกเสียงดังออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์โทสะ

แล้วเขาก็หมุนตัวหันหลังเดินออกไป เปิดประตูรถแล้วขับออกไปด้วยความเดือดดาลใจ

เมื่อเห็นว่ากู้โม่เหยียนขับรถออกไปแล้ว ผู้ช่วยหลี่จึงเอ่ยว่า

" ท่านประธานครับ ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาประชุมแล้ว ผมว่าท่านประธานไปล้างแผลซับเลือดออกก่อนดีกว่าครับ "

หวังเซียวหยางเลื่อนนิ้วมือจับที่มุมปากของตัวเองเบาๆ เริ่มได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งในโพรงปาก

จึงหมุนตัวเดินเดินดุ่มเข้าไปในตึกของบริษัทตรงไปยังห้องน้ำแล้วทำการบ้วนปาก

เสร็จแล้วเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเย็นชา ตรงไปขึ้นลิฟต์ ด้วยท่าทางสุขุมน่าเกรงขามอย่างสง่าผ่าเผย โดยมีผู้ช่วยคนสนิทหน้าหล่อเดินตามติดๆ

พอเข้าไปในลิฟต์แล้ว ผู้ช่วยก็กดปุ่มชั้นห้าทันที เมื่อลิฟต์ส่งพวกเขาขึ้นไปถึงชั้นห้า

ประตูลิฟต์ก็เปิดออกร่างสูงใหญ่ของทั้งสองหนุ่มก็ก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางสง่าน่าเกรงขาม

ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องประชุม พอถึงหน้าห้องผู้ช่วยหลี่ก็เปิดประตูให้เจ้านายเข้าไป

เมื่อเจ้านายเดินเข้าไปในห้องประชุมแล้วผู้ช่วยหลี่ก็ตามเข้ามาพร้อมกับปิดประตู

หวังเซียวหยางยืนกวาดสายตามองไปยังเหล่าผู้ถือหุ้นที่กำลังนั่งรอเขาอยู่

สุดท้ายสายตาคมกริบของเขาก็ไปจรดลงบนตัวของเพลงพิณที่นั่งห่างออกไปไกลจากโต๊ะของเขา

แถมเธอยังก้มหน้าจ้องมองจอไอแพดในมือโดยไม่สนใจเขาที่เดินเข้ามา

ในขณะที่สายตาคนอื่นต่างจับจ้องเขาด้วยความสนใจ

เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึกพร้อมกับยกมุมปากขึ้น แล้วเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ผู้บริหารที่ถูกจัดไว้บนหัวโต๊ะสำหรับเขาเช่นทุกปี

พอเขาเดินเข้าไปยังตำแหน่งที่นั่งทุกคนก็ลุกขึ้นมาค้อมตัวให้เขาตามมารยาทอย่างให้เกียรติ