ตอนที่ 37 ตอนนี้คุณเป็นคนของผม

ผู้ช่วยหลี่เห็นดังนั้น จึงกระซิบถามเจ้านายว่า

" คุณเพลงพิณแนะนำตัวเองเรียบร้อยแล้วผมยังต้องเชิญเธอมานั่งข้างๆท่านประธานอยู่มั้ยครับ "

หวังเซียวหยางกับเพลงพิณจ้องตากันอย่างไม่กะพริบราวกับกำลังทำศึกสายตากันอยู่

เพลงพิณยิ้มเยาะในหน้าเล็กน้อยอย่างผู้ชนะแอบเย้ยเบาๆอย่างน่าหมั่นไส้

จากนั้นหวังเซียวหยางก็ยิ้มร้ายขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

เหมือนว่ากำลังคิดแผนใหม่ได้ ทำเอาเพลงพิณถึงกับแอบหวาดหวั่นในใจเล็กน้อยที่ต้องคอยรับมือเขาต่อ

หวังเซียงหยางละสายตาจากเพลงพิณแล้วหันไปเอ่ยกับผู้ช่วยว่า

" จัดที่นั่งให้เธอมานั่งข้างผม "

" ได้ครับ "

ผู้ช่วยหลี่รับคำสั่งแล้วเดินออกไปจากห้องประชุมทันที

ทำเอาผู้ถือหุ้นต่างมองหน้ากันอย่างงงงันประมาณว่ายังไม่เริ่มประชุมเหรอ เกิดอะไรขึ้น มีอะไรน่าสนใจอีก

เพราะผู้ช่วยคนสนิทไม่เคยออกจากห้องประชุมไปแบบนี้มาก่อน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามอะไร ได้แต่นั่งรอดูสถานการณ์ไป

ไม่นานผู้ช่วยหลี่ก็กลับเข้ามาในห้องประชุมอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับพนักงานชายสองสามคนที่ยกโต๊ะเก้าอี้เข้ามาจัดวางลงข้างๆหวังเซียวหยาง

ส่วนหวังเซียวหยางได้แต่นั่งยิ้มอย่างพอใจจ้องหน้าเพลงพิณด้วยสายตาเจ้าชู้ ทำเอาเพลงพิณถึงกับบ่นพึมพำออกมาในใจว่า

[ ชายเลวนี่คิดจะทำอะไรของเขาอีก ]

เพลงพิณมองหวังเซียวหยางด้วยสายตาดุอย่างแข็งกร้าว

แต่หวังเซียวหยางกลับยิ้มให้เธออย่างผู้ชนะอย่างอารมณ์ดี จนลืมความเจ็บตรงแผลที่ถูกต่อย

พอโต๊ะที่ขนมาจัดวางเรียบร้อยแล้ว หวังเซียวหยางจึงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยขึ้นว่า

" วันนี้ผมขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักรองประธานบริษัทอย่างเป็นทางการนะครับ

ขอเชิญคุณเพลงพิณ รองประธานบริษัทแห่งเจียหลงกรุ๊ป ขึ้นมานั่งในตำแหน่งของตัวเองด้วยครับ เชิญครับ "

หวังเซียวหยางเอ่ยด้วยสีหน้าอมยิ้มชนิดอารมณ์ดีสุดๆแฝงไปด้วยความกวนหน่อยๆ

เพลงพิณยืนจ้องไปยังเขาอย่างอารมณ์เสียแบบหน้านิ่งๆ

หวังเซียวหยางเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยต่อว่า

" เนื่องจากตำแหน่งนี้ว่างเว้นมานานและผมก็ได้คิดมาอย่างดีแล้ว

เห็นว่าคุณเพลงพิณเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากที่สุด และเป็นผู้ถือหุ้นมากสุดรองจากผม

แถมตระกูลคุณเพลงพิณได้ร่วมก่อตั้งเจียหลงกรุ๊ปกับตระกูลผม

ผมคิดว่าไม่มีใครเหมาะสมกับตำแน่งรองประธานไปกว่าเธอแล้ว

ทุกท่านมีความคิดเห็นกันอย่างไรบ้าง เสนอมาได้เลยครับ "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็ถึงกับยืนอึ้งไปเลย เธอเพิ่งรู้ว่าย่าของเธอมีความเกี่ยวข้องกับโรงแรมและบริษัทมากขนาดนี้ แต่ถึงอย่างไร เธอก็ไม่อยากร่วมงานกับคนที่เธอเกลียดที่สุดและยิ่งไม่อยากจะเอาตัวเองมาผูกกับเรื่องแบบนี้ เพราะเธอต้องการอิสระ อยากจะเที่ยวรอบโลก

และในขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากคัดค้านปฏิเสธ เหล่าผู้ถือหุ้นต่างเอ่ยขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า

" เห็นด้วยครับ "

" พวกเราเคารพการตัดสินใจของประธานหวังครับ "

" ใช่ๆ ประธานหวังไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวัง พวกเราเชื่อใจคุณครับ "

" อีกอย่างคุณเพลงพิณก็เป็นทายาทคุณผิงเหยาพวกเราเชื่อมั่นในการเลือกของคุณผิงเหยาและเชื่อมั่นในการตัดสินใจของประธานหวังครับ "

" ใช่ๆ "

เพลงพิณหน้าเหวอจนพูดไม่ออก เธอกวาดสายตามองเหล่าผู้ถือหุ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง จากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้น

" นี่ ขอโทษนะคะ อย่าหาว่าฉันด่าพวกคุณเลย ขอถามหน่อย พวกคุณไม่มีสมองเป็นของตัวเองกันเลยหรือไง