ตอนที่ 38 ผมชอบการเป็นปีศาจที่ได้ครอบครองเรือนร่างคุณมากกว่า

จากนั้นเขาก็ยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยตอบเธออย่างสบายๆว่า

" ถ้าไม่ทำตามคุณก็ต้องคิดให้ดีแล้ว บริษัทนี้คุณย่าคุณทุ่มเทกับมันมาก

ถึงขั้นส่งคุณมาแต่งงานกับผมเพื่อรักษามัน หากคุณไม่ทำตามผมก็แค่เขี่ยคุณออกจากบริษัทไปก็แค่นั้น "

เพลงพิณหันไปจ้องเขม็งทำตาขวางใส่หวังเซียวหยางด้วยความเกลียดชัง

คำพูดของเขามันเป็นการบังคับแถมขู่เธอทางอ้อม เธอที่ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ

เลยเกลียดวิธีแบบนี้ของหวังเซียวหยางที่สุด แต่ในเมื่อตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น

และยังคิดหาวิธีที่ดีกว่าการทำตามอย่างเงียบๆไม่ได้ เลยทำได้เพียงเอ่ยเสียงแข็งใส่เขาด้วยสายตาเย็นชาอย่างไม่พอใจ

" เกิดมา ฉันยังไม่เคยเห็นใครนิสัยเลวโดยสันดานแบบคุณมาก่อน

คุณมันไม่ต่างอะไรจากปีศาจร้ายที่จิตใจชั่วช้าอำมหิต ไร้หัวใจเลย "

หวังเซียวหยางฟังอย่างยิ้มๆโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร จากนั้นก็เอ่ยว่า

" ขอบคุณครับที่ยกย่องให้ผมเป็นปีศาจ บอกเลย ว่าผมชอบคำนี้มาก

ถ้ายกย่องให้ผมเป็นเทพ แล้วต้องเป็นอย่างกู้โม่เหยียนของคุณ

ที่ต้องอดได้กินคุณทั้งที่อยู่ใกล้คุณตลอด ทำได้แค่จูบคุณอย่างเดียว

ผมเป็นปีศาจดีกว่า เป็นเทพแบบนั้นมันไม่ใช่แนวผมเลย ผมชอบการเป็นปีศาจที่ได้ครอบครองเรือนร่างคุณมากกว่า "

หวังเซียวหยางเอ่ยอย่างยิ้มๆด้วยท่าทางเจ้าชู้

เพลงพิณทนฟังคำแทะลมกับท่าทางที่ดูขัดหูขัดตาเธอ อย่างสะกดกลั้นอารมณ์ เธอไม่รู้จะจัดการกับเขายังไงแล้ว

โกรธจนอกจะแตกตายอยู่แล้ว แต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้

ได้แต่ข่มอารมณ์แล้วเอ่ยพึมพำระบายความโมโหออกมาเพียงว่า

" เลว "

ขณะที่สีหน้าของเพลงพิณดูไม่ดีเท่าที่ควรแต่หวังเซียวหยางกลับอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก

การมาของเพลงพิณทำให้การประชุมของเขาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเขาไม่ทันตั้งตัว

" ท่านประธานมีอะไรอยากจะกล่าวเสริมหรือแนะนำอะไรเพิ่มเติมมั้ยครับ "

ผู้ช่วยหลี่หันมาเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายที่เอาแต่สนใจเพลงพิณยิ้มหน้าระรื่นอย่างอารมณ์ดีตลอดการประชุม

เมื่อได้ยินผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยถามขึ้น หวังเซียวหยางก็กลับมาทำหน้าจริงจัง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม

แตกต่างจากตอนนั่งยิ้มจ้องหน้าเพลงพิณที่ตั้งใจประชุมอย่างเงียบๆ

" วันนี้ผมไม่มีอะไรจะกล่าวเสริมแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผู้ช่วยหลี่ได้กล่าวบรรยายไป

และทุกการเสนอของทุกท่าน เราจะนำมาพิจารณาปรับใช้ในการพัฒนาโครงการใหม่ๆต่อไป

สำหรับวันนี้ผมขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ เลิกประชุมได้ ขอบคุณครับ "

เมื่อการประชุมก็จบลง ผู้ถือหุ้นต่างก็ลุกขึ้นยืนค้อมตัวให้ประธานบริษัทอย่างให้เกียรติก่อนจะทยอยกันเดินออกจากห้องประชุมไป

เพลงพิณเองก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปเช่นกัน แต่แขนของเธอกลับถูกมือใหญ่อันแข็งแกร่งของหวังเซียวหยางรั้งไว้

เธอหันมามองมือใหญ่อย่างเย็นชา แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของมือที่ตัวสูงกว่าเธอเกือบยี่สิบเซ็น จากนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นเสียงเย็นว่า

" มีอะไรอีก "

หวังเซียวหยางไม่ตอบแต่หันไปเอ่ยกับผู้ช่วยคนสนิทว่า

" ออกไปเคลียร์ทางให้สะดวกหน่อย "

ผู้ช่วยคนสนิท รู้ใจเจ้านายจึงเอ่ยตอบรับว่า

" ครับ "

แล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องประชุม

เพลงพิณเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยเมื่อเห็นว่าในห้องเหลือเพียงเธอกับหวังเซียวหยาง

" นี่คุณคิดจะทำอะไร ปล่อย! "

เธอขมวดคิ้วเอ่ยเสียงกร้าวอย่างเย็นชา

หวังเซียวหยางก้มมองแหวนบนนิ้วเธอแล้วจับไปที่ข้อมือของเธอข้างที่สวมแหวนแล้วเอ่ยถามเธออย่างกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอ

" แหวนนี่หมายความว่ายังไง คุณเพิ่งเป็นผู้หญิงของผมเมื่อเดือนที่แล้วเองนะ

วันนี้กลับสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายซะแล้ว มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ "

เพลงพิณพยายามจะดึงมือกลับมาด้วยสีหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจที่ถูกบังคับถูกพันธนาการไว้แบบนี้

แต่เธอจะทำอะไรได้เมื่อร่างบางอย่างเธอสู้แรงของร่างสูงใหญ่ไม่ไหว ได้แต่จ้องหน้าเขาแล้วเอ่ยเสียงกร้าวอย่างดุดัน

" คุณเป็นอะไรมากมั้ย พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ฉันกับคุณเราไม่ได้เป็นอะไรกัน