ตอนที่ 39 ไปกับผม แล้วผมจะไม่ทำให้คุณอับอาย...

เพลงพิณก้าวเข้ามาในลิฟต์ เมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองไม่ชอบกำลังก้าวเท้ายาว แถมเดินเร็วตรงมาที่เธอ

เธอจึงรีบกดปุ่มปิดประตูลิฟต์ทันที หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักดังสนั่นสั่นไหวในอกด้วยความตื่นกลัว

หวังเซียวหยางเห็นเธอกดปิดประตูลิฟต์ ก็รีบวิ่งมากดปุ่มลิฟต์ด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดลงก็เปิดออกอีกครั้ง ทำเอาเพลงพิณถึงกับเผยอปากค้างเล็กน้อยดวงตาคู่งามสั่นไหวอย่างเลิ่กลั่ก

ทั้งสองยืนประจานหน้า สบตากันสามวิ จากนั้นหวังเซียวหยาวก็ยกมุมปากขึ้นยิ้มร้ายออกมาเล็กน้อยคล้ายดูถูกหน่อยๆ

จากนั้นเขาก็ก้าวเข้ามาในลิฟต์ ยืนอยู่ทางด้านซ้ายมือของเพลงพิณ

ส่วนเพลงพิณก็ได้แต่ยืนนิ่งเงียบหายใจออกมาอย่างระมัดระวังเมื่อมีกลิ่นไอของภัยคุกคามกำลังมาเยือนเธอ

หวังเซียวหยางมองต่ำลงบนตัวคนที่ตัวเล็กกว่าแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ

" คุณหนีผมทำไม ผมน่ากลัวมากเลยเหรอ "

เพลงพิณยังคงยืนนิ่งไม่หันมามองเขาแต่ก็ยังคงให้เกียรติเขาถึงห้าส่วน

ในฐานะที่เขาเป็นประธานบริษัท จึงเอ่ยตอบคำถามของเขาไปว่า

" ฉันไม่ได้หนีค่ะ แค่รีบลงไปข้างล่าง "

เธอเอ่ยแก้ตัวออกไปด้วยสีหน้านิ่งๆอย่างเย็นชาทั้งที่หัวใจสั่นไม่หยุด

หวังเซียวหยางได้ยินเธออ้างดังนั้นก็ยิ้มเย็นออกมาแล้วเอ่ยต่อพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น

" งั้นเหรอ รีบลงไปหาใครล่ะ กู้โม่เหยียนเหรอ "

เพลงพิณไม่ตอบ เขาจึงยกยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วเอ่ยต่อว่า

" หึ เขามีผ่าตัดคนไข้ด่วน เกรงว่าคืนนี้เขาคงจะไม่ได้พัก...ถึงได้พักก็คงไม่มีแรงมารับคุณแล้วล่ะ "

เพลงพิณที่ยืนนิ่งหน้าตรงอยู่ตลอด ได้ยินดังนั้นก็หันมามองแรงใส่คนตัวสูงแล้วเอ่ยถามเสียงดุด้วยความสงสัย

" คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง คุณทำอะไรเขา "

หวังเซียวหยางไม่ตอบ แต่กลับเลิกคิ้ว เบะปากเล็กน้อยพร้อมกับยักไหล่ขึ้น

สายตาคมทรงเสน่ห์ของเขา มองคนตัวเล็กแบบกวนๆกึ่งยอมรับและให้เธอคิดเอาเอง

เพลงพิณเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ชอบใจ

เพราะรู้แล้วว่าเป็นแผนการของคนตรงหน้าที่ทำให้หมอกู้ต้องรีบกลับไปโรงพยาบาล

" คุณมันบ้าที่สุด นับเป็นประสบการณ์ใหม่ของฉันจริงๆที่ได้เจอคนเลวๆแบบคุณ เลวไม่เลือก ไม่เว้นแม้กระทั่งในโรงพยาบาล "

เธอด่าเขาเสียงกร้าวด้วยความเดือดดาล โมโหจนแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว

แต่เขากลับยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรจากนั้นก็เอ่ยว่า

" ขอบคุณมากครับ ที่ชมว่าผมเลว คุณเป็นคนแรกเลยที่กล้าชมผมตรงๆแบบนี้ นับเป็นประสบการณ์ใหม่ของผมเช่นกัน "

เขาเอ่ยด้วยสีหน้าอมยิ้มแบบกวนๆออกแนวทะเล้นกวนประสาทหญิงสาวตรงหน้า

เพลงพิณมองแรงใส่เขาโดยที่ไม่เอ่ยอะไรกับเขาอีกต่อไป เพราะพูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ

แล้วภาพวันที่เขาชนเธอก็ผุดขึ้นมาในหัว ภาพที่เขาเอาเงินฟาดหัวเธอ

จากนั้นก็พาคนรักหนีไปอย่างไร้ความเป็นมนุษย์ซ้ำยังทำลายกล้องวงจรปิดในที่เกิดเหตุไปจนหมด

เธอแอบกำมือแน่นจนมือสั่นผับๆด้วยความโกรธแค้นในใจอย่างเงียบๆ

หวังเซียวหยางสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตคู่นั้นของเธอที่ดูเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ในแววตา

จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสุขุม เพราะไม่ชอบที่เธอมองเขาด้วยแววตาแบบนั้น

" ผมเป็นประธานบริษัท อยู่ลำพังผมอนุญาตให้คุณมองผมด้วยสายตาแบบนี้ได้

แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นคุณห้ามมองผมด้วยสายตาแบบนี้ เข้าใจมั้ย

ไม่งั้นผมจะจูบคุณต่อหน้าผู้คนอย่างไม่ให้เกียรติเลย "