ตอนที่ 40 สรุป คือ ผมผิดที่ทำให้คุณหิวข้าวหนัก?

ดวงตาคู่งามของร่างบางเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ เธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากพยายามตั้งสติ

แล้วใช้มือเล็กๆทุบตีแผงอกของเขา พร้อมกับส่งเสียงต่อต้านออกมาผ่านลำคอ

" อื้อ... "

เธอพยายามผลักเขาออก แต่เขากลับกอดเอวเธอแน่นขึ้นแล้วล็อกท้ายทอยเธอไม่ให้ขยับได้อีกต่อไป

เมื่อเขาจูบเธอจนพอใจแล้วก็ผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบอย่างพอใจ

" อือ ริมฝีปากคุณยังคงนุ่มลิ้น เหมือนเดิม "

เอ่ยจบก็ไม่รอให้เธอเอ่ยอะไร ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง เพลงพิณตกใจและอับอายจนทำหน้าไม่ถูก

" นี่คุณจะทำบ้าอะไรอีก ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ แค่นี้ยังทำฉันอับอายไม่พอหรือไง "

เธอเอ่ยเสียงกร้าวด้วยสีหน้าดุดันพร้อมกับทุบตีเขาเต็มแรง แต่เขากลับเอ่ยตอบเธออย่างหน้าตาเฉยว่า

" ไม่พอ เราไปต่อกันบนเตียงดีกว่า "

" ไอ้บ้าเอ้ย คุณมันโรคจิต บ้ากาม ปล่อยนะไอ้บ้า "

เขายืนอุ้มจ้องหน้าเธอที่ด่าเขาด้วยแววตาลุ่มลึกเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกผู้หญิงด่า

แต่เขากลับไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมถึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำด่าสารพัดของผู้หญิงในอ้อมแขน จากนั้นเขาจึงเอ่ยออกมาเสียงเรียบว่า

" ถ้าคุณพูดออกมาอีกคำเดียวนะ ผมจะจูบคุณไม่ปล่อยเลย "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็เงียบไปในทันทีราวกับแมวน้อย

พอเห็นว่าเธอเชื่อฟัง เงียบทั้งที่หน้ายังคงบูดบึ้งอยู่ เขาก็แอบอมยิ้มให้กับความน่ารักของเธอเบาๆแล้วเอ่ย

" กอดคอผมดีๆ ถ้าไม่อยากให้พนักงานจำหน้าคุณได้ก็มุดหน้าเข้ามาชิดอกผมแล้วหลับตาลงซะ "

เพลงพิณที่ไร้ทางเลือกได้แต่ทำตามที่เขาแนะนำอย่างหน้าบูดบึ้งโดยไม่เต็มใจเลยสักนิด

เธอเอาหน้าเข้าไปแนบแผงอกแกร่งของเขาด้วยความรู้สึกอาย

และฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นแรงดังเป็นจังหวะ ตึกๆ ตึกๆ อย่างเงียบๆ

หวังเซียวหยางอุ้มเพลงพิณออกไปด้วยสีหน้าอมยิ้มอย่างพอใจ เดินออกไปท่ามกลางพนักงานที่ยืนมองเขาด้วยสายตาอึ้งค้าง

พนักงานสาวคนหนึ่งที่ยืนมองเจ้านายของตัวเองพร้อมกับเอ่ยถามเพื่อนข้างๆอย่างอึ้งๆว่า

" เธอ วันนี้ท่านประธานดูแปลกไปนะว่ามั้ย ไม่มีการตำหนิหรือด่าใครที่ยืนมองเขาเลยสักคน "

เพื่อนข้างๆจึงเอ่ยตอบทั้งที่สายตายังคงยืนจ้องแผ่นหลังเจ้านายอยู่อย่างอึ้งๆเช่นกัน

" นั่นสิ ผู้หญิงในอ้อมกอดของท่านประธานเป็นใครกัน ทำไมถึงทำให้ท่านประธานของเราอมยิ้มได้ แถมไม่ดุแล้วด้วย "

ผู้ช่วยหลี่เดินออกมาจากร้านกาแฟแล้วเดินมาเปิดประตูให้เจ้านายที่อุ้มเพลงพิณไว้ในอ้อมแขน

เมื่อเจ้านายเดินออกไปแล้ว เขาก็หันไปเอ่ยกับพนักงานที่ยืนมองเจ้านายอย่างเย็นชาว่า

" พวกคุณมองกันพอหรือยัง ถ้าไม่มีงานทำแล้ว ก็กลับไปพักผ่อนที่บ้านได้เลยนะ "

คำว่าพักผ่อนที่บ้านของผู้ช่วยหลี่หมายถึงการลาออกจากบริษัทนั่นเอง

พนักงานที่ยืนมองต่างก็หันมายิ้มแหยให้เขาแล้วแยกย้ายกันไปทำงานในหน้าที่ของตนเองต่อ

ไม่มีใครอยากออกจากบริษัทเจียหลงกรุ๊ปที่ดูแลพนักงานดี มีความใส่ใจสุขภาพ และให้สวัสดิการดีหรอก

ผู้ช่วยหลี่เดินไปเปิดประตูรถให้เจ้านาย ผู้เป็นเจ้านายอย่างหวังเซียวหยางจึงเข้าไปวางเพลงพิณลงนั่งเบาะหลัง

จากนั้นก็เดินอ้อมหลังรถไปเปิดประตูอีกฝั่งแล้วเข้ามานั่งข้างๆเธอ

พอประตูรถปิดสนิท ผู้ช่วยหลี่จึงเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับ หวังเซียวหยางจึงเอ่ยขึ้นว่า

" ไปบ้านพักตักอากาศ "

" รับทราบครับ "

คนขับรถเอ่ยตอบรับแล้วสตาร์ทรถขับออกไป

เพลงพิณนั่งเงียบมองออกไปนอกหน้าต่าง

พยายามทำใจให้เย็น

หาวิธีเอาตัวรอดจากหวังเซียวหยางพร้อมกับทำใจยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

เธอเหลือบไปเห็นสวนกุหลาบหลากสีที่ปลูกตามเนินที่สร้างขึ้น เป็นทุ่งดอกกุหลาบที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งสวยงาม

[ ที่นี่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบซะส่วนใหญ่ นายเผด็จการนี่ มีความเกี่ยวข้องอะไรกับดอกกุหลาบหรือเปล่านะ ถึงได้ปลูกไว้เป็นสวนแบบนี้ หึ อย่าให้ฉันรู้จุดอ่อนของนายก็แล้วกัน นายโรคจิต ]

เธอแอบบ่นพึมพำด้วยความสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นอย่างเงียบๆ

รถหรูเคลื่อนตัวไปอย่างนิ่มๆบนท้องถนนบรรยากาศภายในรถเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆ

อีกด้านหนึ่งของเมืองใหญ่ ภายในโรงพยาบาลกู้โม่เหยียนขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัว

จากนั้นก็รีบเปิดประตูลงมาจากรถไปขึ้นลิฟต์อย่างรีบร้อน แล้วตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

พอเข้ามาในห้องก็รีบจัดการเปลี่ยนชุดเสื้อผ้ามาสวมใส่ชุดทำงานที่พร้อมจะทำการผ่าตัด

แต่งตัวเสร็จก็รีบเดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นิ่งสงบเยือกเย็น ตรงเข้าไปยังห้องผ่าตัดที่มีคนไข้รออยู่

ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา พยาบาลและหมออีกคนก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างมีความหวังด้วยความโล่งใจ

" หมอกู้มาแล้ว ทุกคนพร้อมนะ "

หมอวัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจเพราะเขาพยายามเกลี้ยกล่อมตัวคนไข้และญาติคนไข้ให้ยอมให้เขาผ่าตัดมาสักพักแล้ว

แต่เกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่เป็นผล ทั้งตัวคนไข้และญาติก็ยืนยันด้วยน้ำเสียงเดียวกันอย่างหนักแน่นว่า