ตอนที่ 41 ข้อเสนอของคุณไม่เลว

ร้านอาหารประจำของหวังเซียวหยางเป็นร้านอาหารสุดหรู ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองใหญ่และเป็นตึกสูงที่รองรับผู้คนได้มากมาย

เป็นแหล่งทานข้าว สังสรรค์หรือคุยงานสำหรับเหล่าคนรวยไฮโซ

ในห้องอาหารรวมด้านนอกผู้คนต่างเข้ามาทานข้าวกันเป็นกลุ่ม ตามโต๊ะต่างๆ บรรยากาศครึกครื้น

ภายในห้องVIP มีการประดับตกแต่งอย่างเรียบหรูดูแพงสมฐานะผู้ใช้บริการ สำหรับลูกค้าVIP

มีพนักงานคอยดูแลและบริการลูกค้าตลอดการใช้บริการห้อง

เพลงพิณเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้านิ่งเฉยแล้วเดินไปหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ก่อนใคร

หวังเซียวหยางที่ยืนอยู่ก็ส่งสายตาให้ผู้ช่วยคนสนิทไปนั่ง แล้วเขาก็เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆเพลงพิณ

พนักงานเดินเข้ามานำเมนูอาหารมาให้พวกเขา เพลงพิณรับมาแล้วจิ้มนิ้วเลื่อนดูรายการอาหาร

ทันทีที่เห็นราคาอาหาร คิ้วเรียวสวยของเธอก็กระตุกขึ้นพร้อมกับดวงตากลมโตเบิกกว้าง

เธอเอาแต่นั่งจ้องเมนูอาหาร กะพริบตาปริบๆ ตกใจกับราคาอาหาร จนอุทานออกมาตามความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง

" โห...นี่มันราคาอาหารหรือราคารถจักรยานยนต์คะเนี่ย สิบอย่างคือซื้อรถยนต์ได้เป็นคันเลย

มันเป็นอาหารวิเศษของเทพเซียนหรือไงถึงได้แพงหาป้อหาแม่มึงแบบนี้เนี้ยะ กินแล้วคือบินได้เลยใช่มั้ย "

เธอบ่นออกมาอย่างเว่อร์วัง จากนั้นก็มองไปยังหวังเซียวหยางแล้วเอ่ยต่อว่า

" พวกคนรวยนี่ใช้ชีวิตกันสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้เหรอ ฉันขอเสนอได้มั้ย

ให้คุณเอาเงินค่าอาหารที่แสนแพงและฟุ่มเฟยในแต่ละมื้อ

ไปบริจาคหรือซื้อข้าวสารอาหารแห้งให้คนยากจนประทังชีวิตไม่ดีกว่าเหรอ

อย่างน้อยๆคุณก็จะได้บุญมีบารมีเพิ่ม พวกเขาเองก็อยู่ได้เป็นเดือนๆเพราะการช่วยเหลือจากคุณ "

พนักงานยืนนิ่งมองเพลงพิณด้วยสายตาแปลกๆ

เพราะพวกเขายังไม่เคยเห็นประธานหวังถูกใครพูดจาคล้ายสั่งสอนในทำนองนี้มาก่อน

แต่พวกเขาก็แอบชื่นชมในความกล้าของเพลงพิณไม่น้อย

ผู้ช่วยหลี่แอบเหล่มองเจ้านายอย่างเงียบๆเพื่อดูว่าเจ้านายจะเอ่ยยังไง

หวังเซียวหยางนิ่งเงียบไปสักพัก จากนั้นก็เอ่ยกับเพลงพิณโดยไม่อารมณ์เสียสักนิดว่า

" ข้อเสนอของคุณไม่เลว งั้นคุณไม่ต้องสั่งนะ เดี๋ยวผมจะสั่งให้เอง พอให้ทานอิ่มมื้อนี้จะได้ไม่ต้องรู้สึกเสียดายอาหารที่เหลือ ดีมั้ย "

เพลงพิณพยักหน้าแล้วเอ่ยตอบว่า

" อื้อ ได้ยังไงมันก็ไม่ใช่เงินฉันอยู่แล้ว ลองทานของแพงสักครั้งในชีวิตคงไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการเรียนรู้สังคมคนรวยแล้วกัน "

เอ่ยจบเธอก็วางเมนูอาหารลงบนโต๊ะ รอให้หวังเซียวหยางสั่งอาหารให้

ความแพงของอาหารทำให้เธอถึงกับลืมคิดเรื่องที่จะหาทางหนีไปเสียสนิทเลย

หวังเซียวหยางเริ่มสั่งอาหารจิ้มนิ้วไปตามเมนูอาหารต่างๆ

ผู้ช่วยหลี่นั่งมองแล้วแอบอมยิ้มเบาๆ ตั้งแต่เขาอยู่กับหวังเซียวหยางมา

ยังไม่เคยมีใครทำให้เจ้านายเขายอมเชื่อฟังได้และยังไม่เคยเห็นเจ้านายตัวแสบของเขายอมใครแบบนี้มาก่อน

ขนาดย่าผู้อาวุโสของตระกูลเจ้านายของเขายังไม่เคยฟังเลย

[ นี่คุณชายกำลังตกหลุมรักคุณเพลงพิณเข้าให้แล้วใช่มั้ย

ตอนที่เธอเป็นว่าที่เจ้าสาวกลับรังแกย่ำยีเธอราวกับเธอไม่มีหัวใจ

พอเธอเป็นของคนอื่นกลับมาสนใจในตัวเธอจนกลายเป็นเสือที่เชื่อฟังเจ้าของซะงั้น

เฮ้อ...โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรกับพวกเขานะ นำพวกเขามาพบกันแต่ไม่ให้สมหวัง

คงหนีไม่พ้นรักสามเศร้าอีกตามเคยสินะ โชคดีที่เราไม่มีความรักให้ใคร เลยไม่มีเรื่องให้ทุกข์ใจ ]

ผู้ช่วยหลี่จ้องหน้าเจ้านายหนุ่มที่กำลังสั่งอาหารพร้อมกับแอบพึมพำในใจอย่างเหนื่อยใจแทน

พอหวังเซียวหยางสั่งอาหารเสร็จก็นำอุปกรณ์ยื่นคืนให้พนักงาน

ไม่นานพนักงานห้องครัวก็นำอาหารที่สั่งเข้ามาเสิร์ฟบนโต๊ะ

ด้วยความหิวจัดบวกกับกลิ่นหอมของอาหารโชยมาเตะจมูก

เพลงพิณไม่รอช้า จับตะเกียบลงมือคีบอาหารเข้าปากอย่างไม่รอใคร

โดยไม่สนใจภาพลักษณ์หรือมารยาทบนโต๊ะอาหารของสังคมไฮโซเลยแม้แต่น้อย

หวังเซียวหยางเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร เขารู้สึกดีด้วยซ้ำที่เพลงพิณทานอาหารอย่างมีความสุข

แล้วเขาก็บอกกับผู้ช่วยหลี่ที่นั่งมองเพลงแบบอึ้งๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า