ตอนที่ 42 คุณน่ะสิที่จะหมดอนาคต เพราะแอบเล่นชู้....

แต่ด้วยความรู้สึกเห็นใจและสงสารเพลงพิณ เขาจึงเอ่ยกับเจ้านายตัวเองอีกครั้งว่า

" ผมเข้าใจครับ แต่คุณชายก็ไม่ควรเอาความรู้สึกของคุณเพลงพิณมาล้อเล่นแบบนี้เลยนะครับ เธอเป็นคนจิตใจดี ผมสงสารเธอครับ "

เขายอมรับออกมาตรงๆว่าสงสาร หวังจะให้เจ้านายเห็นใจและเลิกเล่นกับความรู้สึกคนอื่น

พอได้ยินผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยดังนั้น หวังเซียงหยางจึงยกมุมปากยิ้มเหยียดแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเย็นว่า

" หึ ถ้าตัดเรื่องจิตใจดีออก นายยังรู้จักเธอน้อยไป "

ขณะที่สองหนุ่มคุยกัน เพลงพิณที่อยู่ในห้องน้ำก็กำลังล้างมือ ล้างหน้าอยู่อย่างเพลินๆ

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองตัวเองในกระจกด้วยสีหน้าสดชื่น

[ เธอห้ามหวั่นไหวนะเพลงพิณ สิ่งที่ชายเลวนั่นทำเป็นเพียงสิ่งลวงตาลวงใจ

อย่าเชื่อเขาเด็ดขาดนะเพลงพิณตอนนี้เธอต้องหนีไปแล้ว

ขืนยังอยู่ต่อมีหวังได้เสียตัวรอบสองแน่ เข้าใจมั้ย ]

เธอพึมพำกับตัวเองในใจ จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องน้ำ กลับไปยังทางเดิมเพื่อออกจากร้านอาหาร

แต่พอกลับไปใกล้จะถึงหน้าห้อง กำลังจะเดินออกไป เธอก็ดันเห็นยี่หรานผลักประตูเข้าไปข้างในห้องอาหาร

เธอยืนนิ่งมองคนที่เข้าไปในห้องแล้วมองทางออกอย่างลังเลใจ

ใจหนึ่งก็อยากจะเข้าไปป่วนยี่หราน แต่อีกใจก็อยากหนีไปให้พ้นๆจากหวังเซียวหยาง

" เอาไงดี โอกาสมาพร้อมกัน จะเข้าไปหรือออกไปดี "

เธอตัดสินใจไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่งกลอกสายตาไปมา แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์แรกที่ตัดสินใจเข้าใกล้หวังเซียวหยาง

จึงทำให้เธอตัดสินใจได้แล้วเดินไปผลักประตูตามยี่หรานเข้าไปในห้องอีกครั้งอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

ยี่หรานเดินมาในห้องเห็นหวังเซียวหยางนั่งบนโซฟาเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างสง่า น่าดึงดูด

เธอจึงเดินเข้าไปนั่งลงบนตักของเขาอย่างยั่วยวน

พร้อมกับเอ่ยเสียงอ่อยสบตาเขาอย่างหว่านเสน่ห์ด้วยท่าทางยั่วยวนเกินต้าน

ยื่นมือซ้ายวางลงบนไหล่แล้วกรีดกรายนิ้วมือด้านขวาสัมผัสแผงอกแกร่งอย่างสนิทสนมคุ้นเคยอย่างเคยชิน

" เซียวหยาง เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว คุณรู้มั้ยว่าฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหน "

หวังเซียวหยางสบตากับเธอที่ยั่วยวนเขาอยู่จากนั้นก็เลื่อนมือมาโอบเอวเธอ

สัมผัสสะโพกอวบอั๋นผ่านชุดเดรสสั้นที่ปกปิดผิวเนื้อของเธอ มือใหญ่ลูบไล้ฝ่ามือเบาๆ

" งั้นเหรอ ขอโทษนะช่วงนี้ผมยุ่งๆ เลยไม่มีเวลาให้คุณมาหาเลย

เอางี้มั้ยพรุ่งนี้คุณมาหาผมที่ห้อง เราจะได้อยู่ด้วยกันให้หายคิดถึงเลย "

ยี่หรานยิ้มออกมาด้วยความดีใจจนเนื้อเต้นรีบเอ่ยตกปากรับคำทันทีว่า

" ได้ค่ะ "

หวังเซียงหยางเหยียดยิ้มมุมปากแล้วเข้ามาเอ่ยเสียงแผ่วเบาข้างหูเธอต่อว่า

" แล้วผมจะชดเชยให้คุณบนเตียงโอเคมั้ย "

" ค่ะ "

ลมหายใจอุ่นๆของผู้ชายที่เธอรักรดบนใบหูทำเอายี่หรานแน่นิ่งเคลิ้มไปชั่วขณะ

เอ่ยจบหวังเซียวหยางก็จูบหญิงสาวทันทีแล้วไซ้ลงไปตามซอกคอของหญิงสาวยั่วสวาทโดยไม่สนใจว่ามีผู้ช่วยอยู่ในห้อง

ผู้ช่วยหลี่เห็นดังนั้นก็หน้าแดงขึ้นมาจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รีบหันหน้าไปทางอื่นแล้วเดินออกไปทันที

เขาผู้ไม่เคยมีแฟนและไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าจึงค่อนข้างอายเมื่อเห็นฉากเลิฟซีน

แต่เดินออกไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเขากำลังยืนประจานหน้ากับเพลงพิณที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง

เพลงพิณมองเข้าไปในห้อง เห็นหวังเซียวหยางกำลังกอดจูบลูบไล้อยู่กับยี่หรานบนโซฟาอย่างไม่รู้จักอาย

เธอกวาดตามองไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า โต๊ะอาหารก่อนหน้าถูกเก็บไปจนหมด แล้วเปลี่ยนเป็นนำโซฟาตัวใหญ่มาวางแทน

คล้ายว่ากำลังอำนวยความสะดวกให้หวังเซียวหยางทำเรื่องอย่างว่า

เธออะไรไม่ถูก บอกความรู้สึกไม่ได้เมื่อเห็นภาพคนกำลังจูบและปลุกเร้าอารมณ์กันต่อหน้าต่อตา ทำได้แต่สบถด่าออกมาในใจ

[ หน้าไม่อาย นี่เราควรถอยหลังกลับออกไปหรือว่าเดินเข้าไปหยุดพวกเขาดี บ้าชะมัดเลย