ตอนที่ 49 แท้จริงแล้วเธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน

ได้ยินดังนั้นดวงตาของเพลงพิณก็เบิกกว้างขึ้นทันที เธออ้าปากค้างไปสามวิแล้วกะพริบตาปริบๆด้วยความโมโห

ก็เดือดสิรออะไร กำลังจะอ้าปากว่าให้เขาบ้าง แต่ป้าแม่บ้านที่หน้าตาดูใจดี มีความเป็นมิตร

กลับเดินถือน้ำเข้ามา ด้วยรอยยิ้มพร้อมกับเอ่ย

" ขออภัยที่มาเสิร์ฟน้ำช้าค่ะคุณหนู พอดีป้าทำน้ำซุปอุ่นๆมาให้คุณหนูทานด้วยเลยช้าหน่อย "

เสียงของป้าแม่บ้านดังขึ้น ทำให้เพลงพิณต้องหันมาปั้นหน้ายิ้มให้ป้าแม่บ้าน แล้วเอ่ย

" ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ "

" ค่ะ หากคุณหนูต้องการอะไรเพิ่มเติมก็บอกได้นะคะ "

เพลงพิณเม้มริมฝีปากแน่น ปั้นหน้ายิ้มพร้อมกับผงกหัวเบาๆ

แล้วแม่บ้านก็หมุนตัวหันหลังเดินออกไป หลังจากที่แม่บ้านออกไปแล้ว

ใบหน้ายิ้มของเพลงพิณก็หุบลงเปลี่ยนเป็นเย็นชา แล้วเธอก็รินน้ำลงในแก้ว

จากนั้นก็เอายาคุมฉุกเฉินออกมา แกะใส่เข้าปากตามด้วยยกน้ำขึ้นมาดื่มตามทันที

" คุณทานยาอะไร "

หวังเซียวหยางเอ่ยถามขึ้นด้วยอยากรู้

" ยาคุม "

เธอเอ่ยตอบเขาไปอย่างหน้าตาเฉย พอได้ยินคำว่า ยาคุม

หวังเซียวหยางก็ถึงกับย่นคิ้วหรี่ตามองเพลงพิณแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ

" นี่คุณไม่อยากท้องกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ "

เพลงพิณหันมาเอ่ยตอบเขาอย่างไม่ลังเล น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ ด้วยสีหน้าเย็นชา

" ใช่ ฉันไม่อยากท้องกับคุณ คุณควรจะรู้ตัวด้วยนะ ว่าตัวเองเป็นคนบ้ากาม ชอบใช้ท่อนล่างแก้ปัญหา

จะให้ดีนะ คุณควรพกถุงยางติดตัวไว้ตลอดเวลา จะใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อหรือกระเป๋ากางเกงก็ได้

เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงที่อยากมีลูกกับคุณหรือผู้หญิงที่มามีอะไรกับคุณออกลูกเต็มบ้านออกหลานเต็มเมือง "

หวังเซียวหยางไม่ได้โง่ ที่จะฟังไม่ออกว่าเพลงพิณกำลังด่าเขาเยี่ยงสัตว์อยู่

ประมาณว่าแค่เขามีความต้องการก็สามารถมีอะไรกับผู้หญิงไปทั่วโดยไร้การควบคุมจนออกลูกเหมือนสัตว์

แต่เขากลับไม่รู้สึกโกรธเธอเลย กลับเฉยๆกับคำพูดเธอด้วยซ้ำ จากนั้นก็เอ่ยกับเธอว่า

" คุณรู้มั้ยว่าคุณน่าสนใจกว่าผู้หญิงคนอื่นของหมอนั่นตรงปากคอเราะร้ายนี่แหละ

ฝีปากกล้า ใจนักเลง ไม่เหมือนตอนที่ตกเป็นของผมครั้งแรกเลยจริงๆ "

เพลงพิณยิ้มเย็นแล้วเอ่ยตอบโต้ขึ้นพร้อมกับสบตาเขา

" ฉันจะถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน การที่ฉันเสียตัวให้คุณในครั้งนั้น

ฉันรู้สึกขอบคุณคุณอย่างมาก ที่ทำให้ฉันเป็นคนใหม่ ที่ไม่กลัวอะไรอีกต่อไป

ขอบคุณจากใจจริงๆค่ะที่ทำให้ฉันได้ลองอะไรใหม่ๆ ไม่ต้องไปอ่อยผู้ชายให้เสียเวลา "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้น ก็แอบโมโหจนพูดไม่ออก หาสาเหตุที่โมโหก็ไม่ได้ คิ้วที่เพิ่งคลายก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง

[ นี่เธอตั้งใจจะไปอ่อยผู้ชายคนอื่น อยากจะไปมีเป็นวันไนท์สแตนด์กับผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ

หรือว่าเธอตั้งใจจะมีอะไรกับหมอนั่นอยู่ก่อนแล้ว กู้โม่เหยียน ไอ้สารเลว ]

เขาเอ่ยพึมพำกับตัวเองในใจอย่างหงุดหงิด เกิดความรู้สึกอยากต่อยหน้ากู้โม่เหยียน คล้ายแอบหึงอย่างไม่รู้ตัว

แต่พอได้สติ มานึกขึ้นได้ ว่าเพลงพิณไม่ได้พิเศษไปกว่าคนอื่น จึงเอ่ยพึมพำต่อว่า

[ เธอจะมีอะไรกับใคร มันก็เรื่องของเธอไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเราต้องไม่พอใจด้วย

ในเมื่อเธอเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ แค่ได้ครอบครองเธอก่อนไอ้หมอนั่นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ]

จากนั้นเขาก็ผงกหัวเบาๆแล้วเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆด้วยน้ำเสียงสูงเจือขุ่นมัวอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

" คิดได้แบบนั้น ก็ดี "

เอ่ยจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับเอ่ยทิ้งท้าย ด้วยประโยคคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้คนฟังปฏิเสธได้

" ทานซุปหมดแล้วก็ขึ้นมาอาบน้ำเลย "

เพลงพิณนั่งกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ กัดฟันพึมพำออกมาเบาๆ

" หวังเซียวหยาง ไอ้คนชั่วช้าสารเลว ไอ้คนเผด็จการ ไอ้ปีศาจไร้หัวใจ นายจะบังคับฉันเกินไปแล้วนะ

ฉันขอสาบานกับตัวเองไว้เลยว่าจะปั่นหัวนายให้ตกหลุมรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้น จะกดขี่นายเยี่ยงทาส

แล้วจะเฉดหัวนายทิ้งเหมือนที่นายปฏิเสธฉันอย่างเลือดเย็นไร้หัวใจในวันนี้เลย

ฉันจะทำเหมือนกับที่นายทำกับผู้หญิงคนอื่นทุกๆคนที่ผ่านมา ฉันจะทำให้นายได้ลิ้มรสชาติความเสียใจ

และฉันจะเป็นคนที่ทำให้นายรู้ ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง! "

การที่เธออดทนไม่ได้แปลว่าเธอไม่เคียดแค้น การทำอะไรไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าจะไม่ทำอะไรเลย

เธอเกลียดการออกคำสั่งบังคับแบบนี้มาก เกลียดจากขั้วหัวใจ

หวังเซียวหยางขึ้นไปบนห้องด้วยสีหน้าอารมณ์ดี โดยที่ไม่รู้เลยว่า

คนอย่างเพลงพิณไม่เคยยอมใครง่ายๆ ยอมแต่ไม่ได้แปลว่าจะยอมตลอดไป

แต่เธอคนอย่างเธอ ยอมเพื่อรอโอกาสและจังหวะที่จะเอาคืนต่างหาก

เธอนั่งสงบสติอารมณ์อย่างเงียบๆ หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกอย่างช้าๆ พอใจเย็นลง เธอก็แอบพึมพำกับตัวเองในใจต่อ

[ โมโหไป มันก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไรสักหน่อย เสียเปรียบเขาไปอีก สุขภาพจิตก็ไม่ดีตามไปด้วย

ไหนๆก็อยู่ในกำมือเขาแล้วก็ใช้โอกาสนี้ทำให้เขาหลงรักซะเลย

ตามหลักแล้ว ผู้ชายชอบผู้หญิงว่านอนสอนง่าย น่ารัก อ่อนโยน อ่อนหวาน ไม่ใช่เหรอ