ตอนที่ 48 ต่อไป ฉันจะไม่ขอให้คุณ มารับผิดชอบฉันอีก

หวังเซียวหยางเดินดุ่มเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ามืดครึ้มแววตามืดมัวราวกับอยากจะฆ่าคน

" ถ้าไม่เข้ามาแล้วจะรู้เหรอว่าพวกคุณสองคนแอบแทงข้างหลังผมอยู่ "

เขาเอ่ยออกมาราวกับปีศาจกำลังคำราม ในหัวใจเขาเจ็บปวดราวกับมีคนเข้ามีดมาทิ่งแทงเป็นพันเล่ม

" เซียวหยาง!!! "

โรสตกใจร้องเรียกชื่อเขาเสียงสั่นจนดวงตาสั่นไหว แต่กู้โม่เหยียนกลับนั่งนิ่งเงียบโดยไม่เอ่ยอะไร

เขายอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเขารู้ตัวดีว่ามีอะไรกับโรสที่เป็นแฟนของเพื่อนสนิททั้งคืน

เป็นเพราะเขากับเธอไม่สามารถหยุดความ

ต้องการของตัวเองได้และเป็นการแทงข้างหลังเพื่อนจริงๆ

ตอนนี้สติสัมปชัญญะครบถ้วนแล้วเขามั่นใจว่าตัวเองกับโรสถูกวางยาแน่นอน

" พวกคุณรีบแต่งตัวแล้วออกไปจากบ้านผมซะ แล้วอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก! "

หวังเซียวหยางเอ่ยคำขาดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างเดือดดาลแล้วหมุนตัวหันหลังเดินออกไป กู้โม่เหยียนจึงเอ่ยขึ้นว่า

" เซียวหยางฉันขอโทษที่ไม่หักห้ามใจให้มากกว่านี้ นายจะเชื่อมั้ยถ้าฉันบอกว่าฉันกับคุณโรสถูกวางยา

นายก็รู้ว่าคุณโรสรักนายมากแค่ไหนเธอไม่มีทางนอกใจนายเพียงเพราะเมาหรอก ฉันก็เช่นกัน "

นายหญิงหวังกำลังเดินเข้ามาได้ยินกู้โม่เหยียนเอ่ยดังนั้น

แกก็กลัวหลานชายจะใจอ่อนจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังอำนาจ สีหน้าดูสุขุมเย็นชาอย่างน่าเกรงขาม

" ถูกวางยาแล้วยังไงล่ะ พวกเธอสองคนรู้ตัวดีไม่ใช่เหรอว่ามีสถานะเป็นอะไรกับเซียวหยาง

แต่ไม่ยอมหักห้ามใจเอง แล้วมีอะไรกันในบ้านของเราอย่างหน้าไม่อาย แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน "

แล้วแกก็หันไปมองโรสที่ทำอะไรไม่ถูก พูดอะไรไม่ออกกลัวจนหน้าซีดเผือด

" โดยเฉพาะเธอ เธอกล้ามากที่ยอมให้เพื่อนสนิทของเซียวหยางมีอะไรด้วย

แบบนี้น่ะเหรอ ที่ผู้หญิงดีๆเขาทำกัน ทีนี้เซียวหยางของฉันคงตาสว่างสักทีนะ "

หวังเซียวหยางโกรธจนมึนตึ๊บไปหมด มืดแป็ดด้านจนมองไม่เห็นอะไรแล้ว

เขาเจ็บใจและเสียใจมากที่เพื่อนรักกับแฟนที่เขารักที่สุดร่วมกันแทงข้างหลัง

รวมถึงเจ็บแค้นใจที่ย่าทำลายความรักของพวกเขาด้วยวิธีสกปรกแบบนี้

" ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้หญิงนั่นคนเดียว เป็นเพราะเธอคนเดียว

ถึงได้ทำให้คุณย่าทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าแบบนี้ ผมเกลียดเธอ

คุณย่าจำไว้เลยนะ ต่อให้ไม่มีโรสผมก็จะไม่แต่งงานกับเธอ คุณย่าได้ยินมั้ย ผมเกลียดเธอ! "

เขาตะคอกใส่คนเป็นย่าเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบดูดุร้ายราวกับเสือชีตาห์

นัยน์ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย หมัดที่กำแน่นสั่นจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว

ก็เลยเดินหนีออกจากห้องไปเพราะกลัวตัวเองจะพลั้งมือทำร้ายย่ากับกู้โม่เหยียนและแฟนสาวในตอนที่ขาดสติ

นายหญิงหวังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยเห็นหลานชายโกรธขนาดนี้มาก่อน

เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังของหลานชายที่เดินออกไปอย่างถมึงทึงด้วยความเป็นห่วง

เพลงพิณเห็นว่าหวังเซียวหยางเอาแต่จ้องเธอโดยไม่เอ่ยตอบอะไร เธอจึงเอ่ยขึ้น

" คุณจ้องหน้าฉันนานแบบนี้ มีอะไรในใจอยากจะเคลียร์กับฉันมั้ย "

เธอเอ่ยถามเพราะรู้สึกว่าแววตาของเขาแฝงไปด้วยความแค้น แต่เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องที่ถูกบังคับให้แต่งงานหรือเปล่า

หวังเซียวหยางละสายตาจากเพลงพิณแล้วเอ่ยตอบเธอเพียงสั้นๆด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย

" ไม่มี "

" อ้อ แล้วคำถามที่ฉันถามก่อนหน้านี้ล่ะ จะตอบอยู่มั้ย ถ้าไม่ตอบฉันจะได้ลงจากรถ "

เขานิ่งไป เพลงพิณเห็นดังนั้นเธอก็ไม่อยากจะสนใจและไม่อยากจะรอฟังอะไรจากปากเขาอีก

เธอหันหน้าไปทางประตูรถยื่นมือออกไปกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ

หวังเซียวหยางกลับเอ่ยขึ้น ตอบคำถามที่เธอถามก่อนหน้าออกมาอย่างเย็นชา

" ใช่ ผมไม่เคยรักยี่หรานเลย แรกๆผมก็ชอบเธอเหมือนกับที่ผมชอบคุณตอนนี้แหละ