ตอนที่ 47 เป็นเขาเองที่ทำให้ฉันต้องใช้วิธีนี้

เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง หวังเซียวหยางก็ขับรถไปส่งแฟนสาวด้วยตนเอง

หลังจากไปส่งแฟนสาวกลับมา ก็ต้องเจอกับย่าที่นั่งรอเขาด้วยแววตาเขียว

เขาเดินกลับขึ้นบันไดไปโดยไม่รอให้ย่าบ่น

เขาไม่รู้เลยว่าคนเป็นย่านั้นทั้งห่วงทั้งหวงและไม่พอใจที่เขาขับรถไปส่งคนอื่นดึกๆดื่นๆด้วยตนเอง

อาทิตย์ต่อมา หวังเซียวหยางก็ออกเดินทางพร้อมกับแม่และย่า มุ่งหน้าไปยังสนามบิน ขึ้นเครื่องไปเรียนต่อต่างประเทศ

เขาใช้ชีวิตเพียงลำพังในต่างประเทศ ตั้งใจเรียนรู้การบริหารงานโรงแรม

เก็บเกี่ยวเอาทุกประสบการณ์จนได้คะแนนสูงสุดของรุ่น

หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอปิดเทอม เขาก็รีบกลับมาประเทศตัวเองทันที

กลับมาถึงสนามบิน เขาก็ไปหาแฟนสาวทันที นายเหลียงรู้ข่าวจากคนขับรถ จึงรีบโทรไปรายงานเจ้านายทันที

" นายหญิง คุณชายไปหาคุณโรสแล้วครับ "

นั่นทำให้นายหญิงหวังไม่พอใจอย่างมาก เลยคิดแผนจัดงานเลี้ยงต้อนรับหลานกลับมา แล้วโทรบอกหลานว่า

" เซียวหยาง ตอนนี้หลานอยู่ไหน "

" ผมกำลังไปหาเพื่อนครับ "

" งั้นเหรอ ย่าคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของหลานสักหน่อย ย่าอนุญาตให้หลานพาหนูโรสมาร่วมงานได้นะ "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้นก็ดีใจอย่างมาก

" จริงเหรอครับคุณย่า ขอบคุณมากครับ งั้นผมวางสายก่อนนะครับ "

" จ้ะ แล้วรีบกลับมานะ "

" ครับ "

หลังจากวางสายนายหญิงหวังก็โทรไปเชิญครอบครัวของกู้โม่เหยียนให้มาร่วมงานด้วยตนเอง

ช่วงค่ำของวันต่อมา งานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของหวังเซียวหยางก็เริ่มขึ้น

หวังเซียวหยางกับกู้โม่เหยียนรวมถึงโรสก็นั่งดื่มกันริมสระ

ส่วนพ่อแม่ก็นั่งพูดคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ ปล่อยให้หนุ่มสาวอยู่ด้วยกันตามลำพัง

เมื่อถึงเวลาอันสมควร นายหญิงหวังก็กวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟให้มาหา

แล้วแกก็หันไปรินแชมเปญสีต่างๆลงในแก้ว แล้วใส่อะไรบางอย่างตามลงไปในแก้วด้วย

จากนั้นก็นำแก้วแชมเปญวางบนถาดของเด็กเสิร์ฟ แล้วเอ่ยกับเด็กเสิร์ฟว่า

" เอาแชมเปญรสนี้ให้หนูโรสนะ ส่วนแก้วนี้เป็นของคุณชายกู้ แล้วรสองุ่นแก้วนี้ของเซียวหยาง "

" ครับ "

เด็กเสิร์ฟเอ่ยตอบรับเสร็จ ก็เดินตรงเข้าไปหาทั้งสามคนที่นั่งพูดคุยกันริมสระด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

" คุณโรส คุณชาย คุณชายกู้ นายหญิงให้เอาเครื่องดื่มมาให้พวกคุณครับ "

จากนั้นเขาก็วางเครื่องดื่มลงบนโต๊ะทีละแก้วพร้อมกับเอ่ย

" แก้วนี้ของคุณโรส ส่วนแก้วนี้ของคุณชายกู้ แก้วนี้ของคุณชายครับ "

หวังเซียวหยางเห็นว่าย่าของเขาเริ่มยอมรับโรสแล้วทำให้เขาดีใจมาก

ยิ่งเห็นย่าใส่ใจในเครื่องดื่มที่แต่ละคนชอบเขาก็ยิ่งรู้สึกดี จนลืมคิดถึงความเจ้าเล่ห์ของย่าตัวเองไปเสียสนิท

" มา ดื่มๆ นานๆทีจะได้รับเครื่องดื่มจากนายหญิงหวัง ถือเป็นเกียรติอย่างมาก "

กู้โม่เหยียนเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแก้วขึ้นมากระดกเข้าปากทันที

หวังเซียวหยางกับโรสมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันด้วยสายตาหวานเยิ้ม จากนั้นก็ยกแชมเปญขึ้นมาดื่มจนหมด

ไม่นานทั้งสามก็เริ่มมีอาการเมาแบบแปลกๆ ส่วนหวังเซียวหยางก็เมาจนฟุบหน้าลงบนโต๊ะ

นายหญิงหวังเห็นดังนั้นจึงเอ่ยกับลูกสะใภ้และคนตระกูลกู้ว่า

" คนหนุ่มสาวเมากันหมดแล้ว พวกคุณนั่งพูดคุยกันก่อนนะ ฉันขอตัวไปดูพวกเขาก่อน "

" อ้อ จริงสิ นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเราคงต้องขอตัวกลับแล้วเหมือนกันค่ะ

อืม...ดูแล้วโม่เหยียนน่าจะขับรถกลับเองไม่ไหว คงต้องพาเขากลับด้วย "

นายหญิงหวังได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มจนตาหยีว่า

" คุณหญิงกู้ ฉันว่าให้คุณชายกู้นอนกับเซียวหยางที่นี่แหละ

นานๆทีพวกเขาจะกลับมาเจอกันให้พวกเขาทั้งสองได้อยู่ด้วยกันเถอะ "

คุณพ่อกู้ได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วยจึงเอ่ยว่า

" คุณหญิงลูกชายเราเป็นหนุ่มแล้วไม่ต้องห่วงเขาหรอก อีกอย่างเขากับคุณชายหวังนานๆทีจะได้เจอกันให้พวกเขาอยู่ด้วยกันเถอะ "

แม่ของหวังเซียวหยางยิ้มหวานด้วยท่าทีเรียบร้อยแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

" จริงด้วยค่ะคุณหญิง "