ตอนที่ 46 คุณจะแต่งกับฉันหรือไม่แต่ง

ภายในรถแอร์เย็นฉ่ำชวนให้หลับสบาย พอเพลงพิณได้นอนพักไปชั่วโมงกว่า เธอก็ลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้า

หวังเซียวหยางเองก็ลุกตามเธอมาสวมใส่เสื้อผ้าเช่นกัน ความเย็นชาเข้ามาเยือนทั้งสองอีกครั้ง

แต่ด้วยความรู้ผิดชอบชั่วดีในศิลธรรม ไม่อยากทำผิดธรรมเนียมครรลองคลองธรรม

เพลงพิณจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อน ทั้งที่เธอไม่อยากจะพูดคุยกับเขาเลย

" คุณจะรับผิดชอบฉันด้วยการแต่งงานกับฉันมั้ย "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้นก็นั่งนิ่งเงียบไปสักพัก จากนั้นก็เอ่ยตอบเธอว่า

" เราก็แต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ "

คำพูดของเขาทำให้เพลงพิณเสียใจอย่างมาก เธอไม่ได้รักและไม่ได้ชอบเขาหรอก เธอแค่อยากทำในสิ่งที่ถูกต้อง

แต่ไม่คิดว่าเขาจะไร้ความรับผิดชอบปฏิเสธเธอแบบอ้อมๆเช่นนี้

แต่เธอก็ยังคงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ฝืนเอ่ยกับเขาตรงๆด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

" นั่นมันงานแต่งของคุณกับคนอื่น และตอนนั้นคุณก็ไม่ได้เต็มใจให้ฉันเป็นเจ้าสาว

ตอนนี้ฉันคิดว่า ไหนๆฉันก็เป็นของคุณถึงสองครั้งแล้ว แม้ฉันจะไม่ได้รักคุณ

แต่ฉันก็ควรจะเลิกกับแฟนของฉันตามที่คุณต้องการ เพื่อทำในสิ่งที่ถูกที่ควร

ฉันขอถามคุณอีกครั้ง คุณจะยอมแต่งงานกับฉันไหม "

เอ่ยจบเธอก็นั่งหน้านิ่งรอฟังคำตอบจากเขา ทั้งที่เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว

หวังเซียวหยางนิ่งเงียบไปเหมือนเดิม แม้ว่าเขาจะชอบเรือนร่างของเพลงพิณแต่เขาก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ และไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับเธอเลย

แต่เมื่อเห็นว่าเพลงพิณค่อนข้างจริงจังกับทำนองคลองธรรมมาก เขาจึงเอ่ยว่า

" ผมจะไม่ขอให้คุณเลิกกับคนที่คุณรักแล้ว ผมไม่อยากทำให้คุณเสียใจ

และอยู่อย่างไม่มีความสุขเพราะต้องแต่งงานกับผม

ผมขอโทษที่เผลอมีอะไรกับคุณ ขอโทษที่ไม่หักห้ามใจตัวเอง "

เพลงพิณเจ็บปวดใจมากที่ถูกปฏิเสธถึงสามครั้งกับผู้ชายคนเดิม

แต่เธอก็กัดฟันอดทนต่อความปวดใจแล้วเอ่ยเสียงแข็ง

" คุณตอบไม่ตรงคำถาม ฉันไม่ต้องการความอ้อมค้อมและไม่อยากฟังข้ออ้างใดๆทั้งสิ้น พูดมาตรงๆเลย ว่า คุณจะแต่งกับฉันหรือไม่แต่ง "

รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่อยากแต่งงานด้วย แต่เธอก็ยังคงจะทำร้ายใจตัวเอง โดยการถามย้ำเพื่อได้ยินคำปฏิเสธที่ชัดเจน

น้ำตาคลองหน่วย ปริ่มออกมาตามขอบตาด้วยความรู้สึกสังเวชตัวเอง

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเย็นชาของเพลงพิณแวบหนึ่งแล้วหันไปทางอื่นพร้อมกับเอ่ย

" คุณพูดเองว่าไม่ได้รักผม แล้วจะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักผมได้ยังไง

ยังไงเราต่างคนก็ต่างไม่ได้รักกันอยู่แล้ว ก็อยู่กันแบบนี้แหละดีแล้ว

แค่คุณไม่พูดคุยหวานแหววกับหมอนั่นต่อหน้าผม ไม่เอ่ยถึงมันให้ผมได้ยิน แค่นี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว "

จริงๆแล้วตอนที่เขาได้ยินเพลงพิณเอ่ยเต็มปากเต็มคำว่าไม่ได้รักเขา ลึกๆในใจของเขาก็รู้สึกใจหวิวๆแปลกๆ

เพลงพิณผงกหัวอย่างเข้าใจด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วกะพริบตาปริบๆเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

" ฉันเข้าใจแล้ว ที่คุณปฏิเสธการแต่งงานโดยไร้สิ้นความรับผิดชอบที่ผู้ชายคนหนึ่งควรมี เพราะว่าแท้จริงแล้ว คุณมีคนรักอยู่แล้ว ที่ฉันพูดถูกมั้ย "

" ถูก แต่ไม่ทั้งหมด เพราะตอนนี้เราไม่ได้คบกันแล้ว "

เขายอมรับออกมาแบบแมนๆ แววตาคมกริบมีความลุ่มลึกเย็นชา

เมื่อเพลงพิณเอ่ยถึงคนที่เขาไม่ค่อยอยากเอ่ยถึง อีก เพลงพิณยิ้มเย็นขึ้นที่มุมปากจากนั้นก็เอ่ยต่อว่า

" ถ้าฉันเดาไม่ผิดที่คุณเลิกกับยี่หรานได้อย่างไม่เหลือเยื่อใยใดๆ เป็นเพราะคุณไม่เคยรักเธอเลยตั้งแต่แรก

คุณแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือในการหลีกเลี่ยงที่จะแต่งงานกับฉัน

เพื่อไม่ให้คุณย่าของคุณบังคับคุณได้อีก เพราะคุณมีคนในใจอยู่แล้ว

แม้พวกคุณจะไม่ได้คบกับกันแล้ว แต่ในหัวใจของคุณก็ยังคงรักและมีเพียงเธอคนเดียวมาตลอด ใช่มั้ย "

เมื่อเพลงพิณพูดถึงเรื่องคนรักของเขา เขาหันมาจ้องหน้าเพลงพิณ สบตากับเธอด้วยแววตาแค้นเคืองอย่างนิ่งๆ

ทำให้เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ภาพเหตุการณ์ในสมัยที่เขาเรียนมัธยมก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงคุณย่าเขาดังขึ้นมาในหูชัดเจน

โรงเรียนอินเตอร์ WHB ย่าของหวังเซียวหยางนั่งรถมารับหลานชายกลับบ้านระหว่างทางแกก็เอ่ยกับหลานว่า

" เซียวหยาง ปีนี้หลานก็เรียนจบมัธยมแล้ว คืนพรุ่งนี้

ย่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองที่หลานจบการศึกษาให้ที่โรงแรมเจียหลง

หลานชวนเพื่อนๆมาสนุกกันเยอะๆเลยนะ ย่าให้อิสระเต็มที่ "

" ครับ ผมขอชวนโรสมาด้วยได้มั้ยครับ "

" ไม่ได้ "

นายหญิงหวังเอ่ยเสียงแข็งอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินหลานเอ่ยถึงคนชื่อโรส

" คุณย่า! ผมกับโรสเรารักกันนะครับ ทำไมคุณย่าถึงไม่เข้าใจความรักที่พวกเรามีให้กันเลย

ไม่รู้แหละ ยังไงโรสต้องมา ผมรักโรส และผมจะรักเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น